Posts Tagged ‘religia’

Zostaliście przypisani jak psy do różnych form religi i hierarchii zatrącając się w poczuciu przynależności

Większość z was nie zdaje sobie sprawy, że pomimo nadawania sobie wybujałych nazw przynależności społecznej: narodowcy, lewacy, demokraci, chrześcijanie, liberałowie… Jesteście zwykłymi psami łańcuchowymi, które aby żyć muszą znaleźć sobie nogę Pana, przy której kochają warować i szczekać…

Kundle Pis-u, Watykanu, Po, prawicy, lewicy, wykrzywione ryje narodowców, organizacji humanitarnych… całe stado gna za hierarchicznym systemem wartości nie dla siebie tylko dla lidera na szpicy piramidy…

Te osoby nie posiadają godności, nazwiska , twarzy tylko jebane slogany na zaplutych mordach… Waszym Bogiem nie jest już nawet religia, ale fałszywie prorocy – politycy, księża i dewianci o dysfunkcyjnych potrzebach władania głupimi i słabymi psami, które spostrzegają swoją życiowa role w szczekaniu wyuczonych fraz …

Waruj- jedz- pij- pracuj- broń pana- broń idei- zdechnij psie za Pana!

Jak szanować zwierze, które kiedyś było człowiekiem?

Jedna jak i druga strona konfliktu wie ,że Ci ludzie zapatrzeni w jakąkolwiek hierarchię, religie i monarchie to tylko i wyłącznie mięso armatnie spisane już za życia na śmierć intelektualna i duchową… Cel uświęca środki…Prawem Pana jest zabić niewolnika, kiedy przestaje on przynosić korzyść…

Będę was gnoił, ponieważ to lubicie i kochacie, kiedy gnoi was władza, religia, politycy, urzędy, pracodawcy… a wy pragniecie kolejnej piramidy, kolejnych mesjaszy… budujących swoją siłę na waszej nieświadomości procesów, które istnieją od początku tej epoki ludzkości…

Demokracja jest forma współpracy demonów, które egzekwują prawa chroniąc swój byt poprzez wymuszenie podziałów społecznych za sprawa kreowania fałszywej opinii, iż posiadasz wybór jednakże jest to wybór kontrolowany niezagrażający tym, którzy tworzą prawo…

Jesteście sterowaną przez psychologów grupa niepewności we własne słowa ,zagubionym stadem, którego poglądy zostały wam podane na złotej tacy… Poruszacie się w mroku własnej niewiedzy i zagadek…

Lecz co zrobicie, kiedy wszystko to okaże się iluzja zabiorą wam wykształcenie, pieniądze, hierarchiczno religijny schemat władzy i zostawia was samym sobą w ciszy i samotności gdzie tylko nazwisko i umiejętności oraz wiedza będą kształtowały was jako człowieka w współ egzystencji pozbawionej hierarchii…

Co zrobicie, czym wypełnicie pustkę?
Przecież umiecie być tylko niewolnikami, stadem, psami…!

Ulegniecie jak zawsze od milionów lat ponownemu uwstecznieniu intelektualnemu, moralnemu, duchowemu w oczekiwaniu przybycia starych -nowych bogów w postaci powracających statków starej elity…

Tak wygląda ten proces… Nie ma żadnych ewolucji, Bogów w fizycznej powłoce… Jest tylko idea powtarzalności, która wykorzystują wasi Bogowie Ci, którzy tworzą coś, co nazywacie konspiracja, a której częścią jesteście od zawsze…

Znów będziecie szukać idoli, proroków, mesjaszy i władzy… Głupcy można z wami zrobić, co się chce wystarczy podać wam idee jak kawał śmierdzącego mięsa a pozagryzacie się dla tego smakołyku, podzielicie w małe wystraszone stadka i ulegniecie władzy jako niewolnicy …

Żal mi was… Żal mi ludzi, którzy jeszcze są ludźmi… Reszta to mega roj, stado partyjnych i hierarchicznych szczurów, które będziemy jak kobry zjadali…

Wśród moich znajomych nie ma miejsca na osoby udzielający się w jakichkolwiek organizacjach, bowiem te dzielą, ale nigdy nie łącza!

Szukam ludzi nie partii, organizacji i zgniłych idei… Wybierzecie siebie lub umrzecie za kogoś tak jak umierali wasi dziadowie i pradziadowie jako statystyka historii!

Wszyscy kłamcy i manipulanci pokroju Tuska Kaczyńskiego, Palikota, Winnickiego … boja się tylko jednego nieprzeciętnych umysłów i indywidualnych nieprzewidywalnych jednostek

Wojciech Dydymus Dydymski

P.s.
Dwie szybkie, ale bardzo istotne kwestie dla całego społeczeństwa:

13 grudnia: to dzień syjonizmu, zwycięstwa ideologii nad człowiekiem, dzień należący do rytuału okultystycznego.

Dajecie się znów dzielić jak dzieci we mgle… Jarosław Kalkenstein Kaczyński to Syjonista, cwany skorpion podwieszony pod jądra byka symbolizującego Europę, podobnie jak Tusk ten pożyteczny (dla B’n’B), mało inteligentny idiota robi z was wrogów samych siebie za sprawa słów i tricków psychologii zgody…

Żadnych marszy, obchodów, włączania w to ideologii narodowej…

Oni obchodzą święto zmiany władzy, bowiem to wtedy Solidarność została inwigilowana a jej prawdziwi członkowie zostali wydani w ręce morderców przez syjonistów…

Czemu służyły internowania? Internowania służyły tworzeniu list osób niewygodnych… w ciszy Państwowych ośrodków wypoczynkowych zdrajcy Polski: Wałęsa, Mazowiecki, Kuroń i cała reszta fikcyjnych Polaków planowała sprytny manewr zmiany nazwy ustroju i podziału majątku narodowego oraz podziału władzy w Państwie…

Słuchacie węży, skorpionów i hierarchii… Żadnych organizacji i ideologii wielo poziomowych…
Człowiek ponad Hierarchię!

Kwestia druga to osłabienie struktury miast poprzez gwałtowny wzrost liczby mieszkańców napływowych.

Tak niszczy się Państwa i autonomie… prowadząc do niespójności kulturowej, poglądowej, do bezrobocia na rynkach lokalnych do tego prowadzą zabiegi manipulacji prezydentów miast Poznania, Warszawy, Gdańska i Katowic…

Ciekawostką jest specyfika sprowadzanych do dużych miast osób…
Profesjonalistów i studentów w głównej mierze dzieci,krewnych, znajomych znanych i w PRL i w JudeoPolonii przestępców należących do syjonistycznych elit okupujących Polskę!

Wojciech Dydymus Dydymski
Liga Świata

P.s2
Głupcy, głupcy, głupcy!

Wy nadal nic nie rozumiecie dajecie się podpuszczać jak dzieci spamerom hierarchii udającym patriotów …

Zdajecie sobie sprawę,ze 90% artykułów niosących nienawiść do Żydów jest produkowanych przez syjonistów? Dzięki temu kontrolują ruchy NWO a ich strony w wyszukiwarkach są wyżej niż inne wartościowe strony i blogi!

Podniecenia się Chanuką, choć większość z was zna zdjęcia Kwaśniewskiego, Kaczyńskiego… sprzed dobrych kilku lat…

Oni chcą abyście znów urządzili prawdziwym Żydom w tym Palestyńczykom nowy Holokaustu…

Co wpłynie na wprowadzenie ustawy o mowie nienawiści a także na ograniczenie swobód obywatelskich…

Oni są fałszywymi Żydami – Syjonistami!

Nakłaniają was poprzez artykuły pseudo patriotów do nienawiści skierowanej w zła stronę taki sam scenariusz Hitler realizował w latach 1925-1945 w Niemczech!

To walka Kaina z Ablem!

To oni Kaczyński, Tusk, Wałęsa, Palikot… nakłaniają do antysemityzmu w celu osiągnięcia własnych korzyści…

Kosztem głupców propagujących sfingowane ataki w Internecie…

Sprawdzajcie autorów tekstów jadących na prawdziwych Żydów zdziwicie się skąd wychodzą ich korzenie i pensje!
Z biur partyjnych, organizacji charytatywnych finansowanych przez EU!

Mesjaszem będzie ten, kto obali demokrację, hierarchię i zgniliznę moralną…

Jeśli nie chcecie słuchać prawdy nic wam po moich słowach…

Wojciech Dydymus Dydymski

20121215-104456.jpg

Dr Stanisław Krajski

Pogaństwo, neopogaństwo i masoneria.

W początkach naszej ery, czasach cesarstwa rzymskiego świat był pogański.
Chrześcijaństwo dopiero gdzieś się rodziło na jego marginesie. Pogaństwo, które wyznaczało i
przenikało ten świat nie było prymitywne. Miało już za sobą wielowiekową tradycję. Było
więc dojrzałe intelektualnie i kulturowo i zarazem, jak to z pogaństwem, przegniłe moralnie,
dotknięte wieloma chorobami duchowymi, skazane, z tego powodu, na zagładę. Królował w
nim relatywizm poznawczy (nie ma prawdy), relatywizm moralny (nie ma dobra), pycha, kult
anarchii (róbta co chceta), obojętność i bierność (tzw. tolerancja), konsumpcjonizm, kult
użycia, przeświadczenie o tym, że człowiek jest najwyższa istotą, Panem Świata i
Prawodawcą (to, co ustalimy jest prawda i dobrem) itp., itd.
Pogaństwo rozpadło się wtedy, umarło w wyniku działania trzech czynników. Po pierwsze,
więc zniszczyły je jego własne wartości powodując degenerację i skarłowacenie ludzi. Po
drugie chrześcijaństwo zaczęło przejmować dusze ludzkie, uzdrawiać je i kierować w stronę
Chrystusa i Jego kultury i cywilizacji. Po trzecie przyszli barbarzyńcy, które wykończyli
pogaństwo fizycznie.
Dziś pogaństwo wraca, odradza się podnosi głowę. To, co niektórzy nazywają
neopogaństwem jest “neo” tylko w sensie czasowym. Jest czymś nowym w dwudziestym
wieku. W istocie jest to jednak dokładnie to samo pogaństwo, co wtedy. Historia powtarza się
w pewnych perspektywach “toczka w toczkę”.
To pogaństwo dziś tak jak pogaństwo wczoraj ma tysiące twarzy i imion. Pamiętajmy, że
tylko prawda jest jedna i jedno jest dobro, jedna mądrość i sprawiedliwość. Kłamstw, fałszów,
postaci zła i głupoty jest wiele.
Masoneria to tylko jedna z form doktrynalnych i organizacyjnych pogaństwa. Oczywiście
poganie trzymają się razem, współpracują ze sobą. Dzieli ich wiele, ale mają też wspólne
fundamenty ideowe i, przede wszystkim, wspólnego wroga. Każdy poganin, gdy kieruje się
swoim pogaństwem (a nie swoim człowieczeństwem) odrzuca prawdę, dobro, Boga, uznaje za
swojego wroga chrześcijaństwo, a przede wszystkim Kościół katolicki.
Trudno żyć pod jednym dachem chrześcijanom i poganom tym bardziej, że poganie nigdy nie
grają czysto. Mówią o tolerancji, ale zaraz też mówią: “Nie ma tolerancji dla przeciwników
tolerancji. Mówią o nieograniczonej niczym wolności, ale zaraz też mówią o tym, że nie ma
wolności dla tych, którzy chcą w jakikolwiek sposób tę wolność ograniczyć, dla tych więc,
którzy powtarzają za papieżem Janem Pawłem II: “Nie ma wolności bez prawdy.” Mówią o
demokracji, której nic nie ogranicza, a zaraz stwierdzają, że kończy się ona wtedy, gdy ich
“wartości” są zagrożone lub, choćby, przestają dominować.
Dzisiejszy świat, pogański świat budowany jest na wzór RPA sprzed kilkunastu lat tylko, że to
chrześcijanie mają tu być murzynami, zamykać się w gettach, być obywatelami piątej
kategorii, najemnymi pracownikami, sługusami pogan, tymi, którzy nie mają nic do
powiedzenia, bo są obcy, bo to nie jest ich świat, kultura i cywilizacja. Ten świat coraz
bardziej konsekwentnie budowany jest przez pogan tylko dla pogan.
Oczywiście prędzej czy później musi się rozpaść. Taka jest jego logika. Mysłę, że na jego
“twarzy” widać już pierwsze oznaki “trądu”. Pogaństwo jak rak niszcząc ludzki i społeczny
organizm niszczy samo siebie. Mam nadzieję, że ch5rześcijanie, szczególnie katolicy nie będą
czekali aż pogaństwo wykończy się samo. Jeśli bowiem tak się stanie przyjdzie jako kolejny
etap tylko barbarzyństwo. Myślę, że Bóg znowu daje nam szansę. Powinniśmy zacząć od
nowa powoli i systematycznie odbudowywać nasz ludzki świat, kulturę i cywilizację
chrześcijańską.
Pogaństwo to przecież powrót do jaskini, to fałsz, głupota i zło ubrane w atrakcyjne
szaty.Szaty te często zwodzą chrześcijan, także katolików. No, bo jak to? “Przecież to elity”,
“Przecież to intelektualiści”, “Przecież to wielka kultura”. Tak, wszystko to prawda. Tylko, że
to elity, intelektualiści i kultura pogańska. Już dziś widzimy negatywne owoce tego. Już dziś
świat pogański się sypie. Jego kultura “pada”, staje się obrazkową kulturą jaskini,
tasiemcowych seriali telewizyjnych dla kucharek i komiksów, hamburgerów i coca-coli..
Poganie nie ustają zaś w swojej pracy niszczenia Europy, eliminowania resztek cywilizacji i
kultury chrześcijańskiej. Pracują równolegle we wszystkich możliwych porządkach. Tworzą
pogańską, nieludzką kulturę, duchowość, “moralność”, gospodarkę, państwo, szkołę itp., itd.
O tym są te szkice. Są to “Szkice”, bo prezentują tylko, w niektórych aspektach pewien
wycinek jednego z wielu problemów, które wiążą się z masonerią i pogaństwem. Są to
zarazem w większości materiały, które ukazały się już na łamach “Naszego Dziennika”. W
tym miejscu chciałbym wyrazić wdzięczność jego redaktorom za wszystko, szczególnie zaś
podziękować Pani Redaktor Naczelnej Ewie Sołowiej i Pani Redaktor Małgorzacie
Rutkowskiej, która “gnębiąc” mnie telefonami, dyscyplinując i poganiając zmuszała mnie do
systematycznej pracy.

Czy masoneria jest sektą?

W sobotnio-niedzielnym numerze „Gazety Wyborczej” z 21-22.08 1999 r. ukazał się
obszerny, obejmujący cztery jej strony materiał pt. „Masoneria nie jest religią”. Jest to
rozmowa Jana Tomasza Lipskiego (zdaje się, że syna Wielkiego Mistrza Jana Józefa
Lipskiego) z Tadeuszem Cegielskim, Wielkim Namiestnikiem Wielkiej Loży Narodowej i
namiestnikiem Rady Najwyższej Trzydziestego Trzeciego i Ostatniego Stopnia, a więc
jednym z dostojników polskiej masonerii. Materiał ten jest wyraźnie materiałem
propagandowym, taką reklamą masonerii, którą przyrównać można chyba tylko do reklamy
proszku „Dosia”.
Wszystko wskazuje na to, że masoneria polska nie zapłaciła za tą reklamę, a raczej wręcz
przeciwnie. To „Gazeta Wyborcza” zasponsorowała tę rozmowę. Nie będziemy się temu
dziwić, gdy uświadomimy sobie, że jej redaktorem naczelnym jest Adam Michnik, którego
związki z Wielkim Mistrzem Janem Józefem Lipskim sięgają początku lat sześćdziesiątych,
kiedy to Michnik był jeszcze nastolatkiem. Michnik był też przecież przez wiele lat
sekretarzem Antoniego Słonimskiego, który, z kolei, należał do czołówki polskich masonów.
Cztery strony w “Gazecie Wyborczej” to bardzo dużo. Kto jednak je przeczyta musi być
rozczarowany. Jak to w typowym materiale propagandowym dużo tam „wody” i różnego typu
“ple, ple”, wielkich haseł i “zawracania kijem Wisły”. Co nieco jednak można z tej „wody”
wyłowić. W tym miejscu skupimy naszą uwagę jedynie na tym, co można, mówiąc delikatnie,
bardzo delikatnie, nazwać nieścisłościami.
Cegielski twierdzi, że masoneria dzieliła się na „katolicką” i „protestancką”. Pojawiająca się tu
“nieścisłość” polega na tym, że masonerią katolicką Wielki Namiestnik nazywa taką, która
zrodziła się w krajach katolickich, a protestancką taką, która zrodziła się w krajach
protestanckich sugerując zarazem, tak mimochodem, że jest ona tworem chrześcijan zgodnym
z ich wiarą. Sugestia ta może wtajemniczonych, a pozbawionych poczucia humoru lub silnych
nerwów przyprawić o drgawki. Dla Kościoła przecież masoneria jest, jak powiedział to jeden
z papieży, “pomocnikiem szatana na ziemi”.
Nasz mason fakt ten wyraźnie ignoruje. Stwierdza nawet: “We Francji i USA Kościół
katolicki pozostaje w przyjazno-neutralnych stosunkach z wolnomularstwem. Podobnie we
Włoszech.(…) W krajach Ameryki Łacińskiej panuje często symbioza. Tam wolnomularstwo
jest razem z Kościołem.(…) Kościół polski uważa wolnomularstwo za wroga. O wyjaśnienie
należałoby spytać ludzi Kościoła. Chcę tylko przypomnieć, że w kodeksie prawa
kanonicznego nie ma dziś zakazu przynależności do lóż. Kiedyś taki zakaz istniał…”
Ręce opadają na taką przewrotność. Nie zatrzymując się dłużej nad tą wypowiedzią warto
tylko przypomnieć w całości potwierdzone przez papieża Jana Pawła II i wciąż, oczywiście,
obowiązujące “Oświadczenie Kongregacji Nauki Wiary z dnia 26.11.1983 r.”: “Stawiano
pytanie, czy ocena Kościoła odnośnie stowarzyszeń masońskich zmieniła się na skutek faktu,
iż nowy Kodeks Prawa Kanonicznego nie wymienia wolnomularstwa w sposób wyraźny jak
poprzedni. Niniejsza Kongregacja jest w stanie odpowiedzieć na to, iż okoliczność ta jest
spowodowana kryterium redakcyjnym takim samym jak dla innych zrzeszeń, które podobnie
nie zostały wymienione, ponieważ włączone są do szerszych kategorii. Negatywna ocena
Kościoła o wolnomularskich zrzeszeniach pozostanie więc niezmieniona, ponieważ ich zasady
były zawsze nie do pogodzenia z nauką Kościoła i dlatego też przystąpienie do nich
pozostanie nadal zabronione. Wierni, którzy należą do wolnomularskich zrzeszeń, znajdują się
więc w stanie ciężkiego grzechu i nie mogą przyjmować Komunii Świętej. Lokalne autorytety
kościelne nie mają prawa wypowiadać się na temat istoty wolnomularskich zrzeszeń w
sposób, który mógłby umniejszyć to, co powyżej ustalono w zgodności z intencją deklaracji
tejże Kongregacji z dnia 17 lutego 1981 roku.”
Zwrócić tu należy uwagę, tak przy okazji, na zdanie dotyczące “lokalnych autorytetów”.
Chodzi tu, oczywiście, o biskupów. Jeśli więc w jakimś kraju jakiś biskup wypowiedziałby
się, czy zachował, w duchu innym niż prezentuje powyższy dokument, w duchu, jakiego
oczekiwałby od niego Cegielski, biskup ten pozostawałby w sprzeczności z nauką Kościoła.
Cegielski mówi o tym, że wielu katolików należy do masonerii, o tym, że w Austrii “katolicy
pragnący wstąpić do wolnomularstwa pytają swoich biskupów o zgodę, a uzyskawszy nihil
obstat, przystępują do inicjacji”.
Katolik, który związał się z masonerią jest w stanie grzechu ciężkiego i nie może
przystępować do Komunii Świętej. Wielu katolików żyje w konkubinacie. Są tacy katolicy,
którzy kradną, gwałcą czy zabijają. Nie wynika jednak z tego, że jest to zgodne z ich wiarą.
Powtórzmy jeszcze raz. Gdyby rzeczywiście jakiś biskup zezwolił jakiemuś katolikowi na
wstąpienie do masonerii to zezwolenie to nie byłoby warte funta kłaków i ten katolik musiałby
prędzej czy później, raczej prędzej, się o tym dowiedzieć.
Cegielski mówi, że katolik może wstąpić do masonerii, bo wolnomularz może wyznawać
rozmaite religie i wolnomularstwo oczekuje od niego tylko, aby był szczerym wyznawcą
swojej religii, by nie żył “obsesjami religijnymi” i by jego przekonania religijne były w loży
“jego prywatnymi przekonaniami”.
Tak na marginesie. Cóż to jest takiego, według polskiego masona, obsesja religijna? Cegielski
podaje jej przykład: “Ktoś, kto wszczyna spór o to, czy Jezus był Bogiem, czy też nie, nie
powinien być przyjęty do wolnomularstwa. Ten ktoś żyje obsesjami religijnymi.”
W swoim czasie na łamach redagowanego przez Cegielskiego kwartalnika masońskiego „Ars
Regia” (nr 2) wypowiedział się autorytatywnie na powyższy temat Wielki Mistrz Włoch
Giuliano di Bernardo. Stwierdził on tam, że mason może być wyznawcą jakiejkolwiek religii,
ale musi zarazem odrzucić wszelkie antropologie totalne (przyjęte przez jakąś religię
koncepcje człowieka) i przyjąć masońską antropologię cząstkową, “uniwersalną”, która
“stanowi wzorzec dla innych antropologii”. Cóż ta wzorcowa antropologia głosi? Ano, między
innymi to, że człowiek nie został stworzony przez Boga i że trzeba budować “prawdziwą
demokrację”, która opiera się na założeniu, iż tylko takie twierdzenie jest słuszne, które da się
pogodzić z każdym innym twierdzeniem. Czy istnieje, w ogóle, choćby jedno takie
twierdzenie? Według logiki dwuwartościowej uznającej istnienie albo prawdy albo fałszu
takiego twierdzenia być nie może. Według masonów twierdzenia takie istnieją w ramach
relatywizmu moralnego (nie ma obiektywnego dobra) i poznawczego (nie ma obiektywnej
prawdy). Można się zgodzić z nimi tylko wtedy, jeżeli uzna się tak jak oni, że wszelkie
poglądy nierelatywistyczne należy wyeliminować. Z tego wynika jednak, że nie ma większych
totalitarystów niż masoni.
Cegielski mówi, że masoneria wymaga od swojego członka, aby był “szczerym wyznawcą
swojej religii” i mówi, że wśród masonów jest wielu katolików. No tak, katolik będący
“szczerym wyznawcą swojej religii” może zgadzać się na to, że jest w stanie grzechu
ciężkiego i nie może przystępować do Komunii Św., może przyjmować, że Bóg nie stworzył
człowieka, może uznawać, że nie ma obiektywnego dobra i obiektywnej prawdy uznając tym
samym, że Boże objawienie nie zawiera ani takiego dobra ani takiej prawdy, może nie upierać
się przy tym, że Chrystus jest Bogiem itp. itd.
Czy polski mason nie zauważa, że taki katolik, choć może ochrzczony, choć może zdążający
w niedzielę do Kościoła nie jest już katolikiem?
Ciekawe są wypowiedzi Cegielskiego dotyczące wprost lub pośrednio sytuacji w Wielkiej
Brytanii. Stwierdza on, między innymi: “W Anglii laburzyści lansują ustawę nakazującą, by
kandydat na policjanta czy sędziego ujawniał swoją przynależność do wolnomularstwa”.
Młody Lipski dopowiada: “Spowodowane jest to obawami, że w komisji powołanej do
badania błędów sądowych wolnomularze mogą przymykać oczy na błędy współbraci.”
Cegielski stwierdza: “Tak na pewno nie powinno być. Że jednak sędziowie angielscy to
przyzwoici ludzie, pokazał ich werdykt w sprawie ekstradycji generała Pinocheta.” (czy aby
na pewno jest to znak ich uczciwości? A może lewicowości?) Następnie mówi: “Wolnomularz
jest człowiekiem wolnym i dobrych obyczajów. Jeżeli nie jest, przestaje być
wolnomularzem.”
Lipski zauważa: “W związku z działalnością publiczną wolnomularzy pojawia się zarzut, że
nie ujawniając swojej przynależności, manipulują instytucjami życia publicznego.” Na to
Cegielski: “podobne niepokoje nie mają najmniejszego sensu.”
Przytoczmy tu jako ilustrację tych wypowiedzi fragment mojej książki “Masoneria polska
1999”: “Pierwszy skandal związany z masonerią wybuchł w Wielkiej Brytanii w sierpniu
1996 r., gdy dziennik The Guardian ujawnił, że sir Frederick Crawford, przewodniczący
rządowej komisji ds. pomyłek sądowych należy do elitarnej loży masońskiej Royal Arch,
której członkowie, jak wszyscy zresztą brytyjscy masoni, składają rytualną przysięgę
lojalności wobec braci masonów nakazującą bronić ich w każdych okolicznościach, nawet
wtedy, gdy popełnili przestępstwo. Podniosły się liczne głosy żądające ustąpienia Crawforda.
Atmosferę podgrzała jeszcze książka Martina Shorta pt. Inside the Brotherhood (W kręgu
Bractwa), w której zostały podane, między innymi, nazwiska sędziów-masonów, w tym 27
zasiadających w najważniejszych ciałach brytyjskiej sprawiedliwości (Izba Karna Sądu
Najwyższego, Sąd Apelacyjny, sądy okręgowe itd.). Autor książki rozesłał wśród brytyjskich
posłów ankietę z zapytaniem o przynależność do masonerii. Pozytywnie odpowiedziało
dziewięciu, a czterdziestu ośmiu(z obu partii) przyznało, że proponowano im wstąpienie do
masonerii. Martin Short udowodnił, że wielu parlamentarzystów twierdzących, że nie są
masonami kłamało. Tak np. Wiliam Whitelaw, były konserwatywny minister spraw
wewnętrznych napisał w ankiecie, że od 1955 r. nie był aktywnym członkiem masonerii (w
Szkockim Roczniku masonów z 1996 r. figuruje jako przedstawiciel Wielkiej Loży Szkocji na
zagranicę), Cecil Parkinson, były przewodniczący Partii Konserwatywnej napisał w ankiecie,
że nigdy nie był masonem (figuruje na liście członków loży Potters Bar). Short dotarł też do
części dokumentów loży New Welcome Lodge założonej jeszcze w 1929 r. przez księcia
Walii. Okazało się, że loża ta specjalizuje się w naborze wpływowych działaczy Partii Pracy i
że należy do niej wielu posłów tej partii.(…) Przy okazji sprawy Craforda wyszło na jaw, że
masonami jest wielu wyższych oficerów brytyjskiej policji, pracowników wymiaru
sprawiedliwości, dziennikarzy. Coraz częściej zaczęto mówić o tym, że na Wyspach
Brytyjskich o wielu awansach decyduje przynależność do masonerii. W 1997 r. tak w
parlamencie jak i poza nim zaczęto mówić o konieczności antymasońskiej lustracji. The Times
z lutego tego roku podał, że nawet brytyjscy radni będą niedługo musieli odpowiedzieć na
pytanie czy są masonami. W 1998 r. stało się to faktem. Stosowne oświadczenia mają składać
parlamentarzyści, członkowie rządu, wyżsi funkcjonariusze państwowi, radni, oficerowie
policji i pracownicy wymiaru sprawiedliwości. Wykryto bowiem, że masoni przeniknęli do
praktycznie wszystkich służb publicznych z nadzorem sądowym włącznie. Parlamentarna
Komisja Spraw Wewnętrznych rozpoczęła przesłuchania Wielkiego Mistrza Michaela
Highama. Jack Straw, minister spraw wewnętrznych zażądał, aby sędziowie i policjanci
ujawnili swoją przynależność do masonerii. Jednocześnie zwrócił się do Parlamentu, by
zmusił pod groźbą obrazy parlamentu Zjednoczoną Wielką Lożę do ujawnienia masonów-
pracowników policji i wymiaru sprawiedliwości, których nazwiska jako oskarżonych figurują
w aktach toczących się spraw o korupcję, zatajanie dowodów w sprawach kryminalnych oraz
zamachów bombowych w latach siedemdziesiątych, w związku z którymi oskarżono
niesprawiedliwie i skazano wiele osób (na podstawie zeznań oficerów policji).Pod naciskiem
parlamentu masoneria brytyjska ujawniła wreszcie 16 takich nazwisk.”
Czy ktokolwiek o zdrowych zmysłach może twierdzić, że niepokoje Brytyjczyków nie mają
najmniejszego sensu? Czy można, z ręką na sercu, powiedzieć, że brytyjscy masoni to ludzie
dobrych obyczajów? Czy laburzyści lansują antymasońską ustawę czy też dawno już weszła
ona w życie?
Cegielski w jednym miejscu mówi, że masoni są sprawiedliwi i obiektywni, że działając w
perspektywach gospodarczych i politycznych nie wykorzystują swoich masońskich powiązań i
swojej organizacji. W innym miejscu przyznaje, a propos tendencji w “popieraniu swoich”,
podając jako przykład USA: “W starych elitach, sięgających – co prawda – Kongresu, może
kierownictwa CIA, także finansów, ten rodzaj kariery jeszcze występuje, ale dotyczy ludzi
niemłodych, takich jak ekskandydat na prezydenta USA Bob Dole, wolnomularz w
trzydziestym trzecim stopniu.(…) Wpływ wolnomularstwa kończy się na moich
rówieśnikach.”
Jakie to krzepiące? Prawda. Jednak tylko na chwilę. Jeśli bowiem uświadomimy sobie, że
Cegielski urodził się w 1948 r., a więc ma 51 lat to musimy sobie również uświadomić, że
światem rządzą właśnie jego rówieśnicy i długo jeszcze będą nim rządzić.
Cegielski wciąż podkreśla, że prawdziwa masoneria nie miesza się, jako taka, do polityki.
Przyznaje, że robi to Wielki Wschód tzw. “francuzi”, ale zaraz dodaje, że to nie jest
prawdziwa, “ortodoksyjna” masoneria. Stwierdza, że “dochodzi do zamieszania w życiu
publicznym i wolnomularskim, jeśli wpuszcza się politykę do lóż” Mówi też: “Przedstawiciele
Wielkiego Wschodu Polski chwalą się, że mają jakichś parlamentarzystów w loży, a dla nas to
jest herezja.” Twierdzi, że masoneria jest ruchem, “który stawia sobie za cel duchowe
doskonalenie jednostki i braterstwo ludzi różnych religii, narodowości i poglądów”. Twierdzi,
że masoneria w Polsce ma tylko i wyłącznie: “jednoczyć społeczeństwo, łagodzić konflikty”,
budować mosty “między starą inteligencją, z jej etosem, poczuciem społecznego obowiązku i
normą przyzwoitości, a nową klasą średnią.”
Na tej samej stronie, kilka akapitów wcześniej, mówi zaś, że powstały loże wyższych stopni
tworzone przez oficerów NATO i że sam został w 1993 r. przyjęty do takiej loży, że celem
tych lóż jest tworzenie lobby na rzecz przyjęcia Polski, Czech i Węgier do Paktu. Czyż nie jest
to polityka?
Zapytany o powiązania Ligii Narodów i Unii Europejskiej z masonerią przyznaje, że Ligę
zakładał mason Wilson (prezydent USA) “Jak było z Unią Europejską, nie wiem” – stwierdza.
Totalne zaskoczenie. Mason i nie wie takich rzeczy?
Kilka lat temu w krakowskim “Czasie” ukazał się materiał będący zapisem rozmowy kilku
osób, w tym Przewodniczącego Uniwersalnej Ligii Masońskiej – Oddział Polska Adama W.
Wysockiego. Uczestniczący w tej rozmowie redaktor Witold Gadowski stwierdził w pewnym
momencie: “Unia Europejska jest bez wątpienia pomysłem masonerii.” Na to Wysocki:
“Trudno stwierdzić, czy rzeczywiście była to inspiracja masońska, można natomiast
powiedzieć, że idea Stanów Zjednoczonych Europy czy też Wspólnoty Europejskiej jest
zbieżna z celami masonerii zawartymi w konstytucji Andersona. W Strasburgu, który jest
jedną ze stolic Zjednoczonej Europy, mieści się również siedziba Europejskiej Konferencji
Masońskiej.” Wysocki mówi dużo o “idei wspólnoty europejskiej”. Stwierdza, między
innymi: “Niemałą rolę w krzewieniu tej idei odgrywali wolnomularze.”
No, ale cóż, Wysocki to “francuz” a Cegielski “szkot”. Może to tylko “francuzi” marzą o UE?
Jeżeli przekartkujemy tylko kilka numerów “Ars Regia”, pisma “szkotów”, któremu, jak już
wspomniałem, szefuje Cegielski znajdziemy tam kilka ciekawostek na ten temat.
W jednej z tzw. desek lożowych (swego rodzaju masońskich referatów programowych)
czytamy: “Czyżby nasz Kraj potrzebował jakiejś moralnej Gwiazdy Płomienistej? Zapewne
tej gwiazdy, która jeszcze przed końcem wieku będzie reprezentować Polskę na sztandarze
Unii Europejskiej. Wolnomularstwo polskie przez swój humanizm, poszukiwanie prawdy i
uczciwą pracę, winno być jednym z ważnych ośrodków stabilizacji i postępu w tym
kierunku.”
W “Ars Regia” możemy też znaleźć ciekawy masoński dokument dotyczący powstania
przyszłego Rządu Światowego. Dowiadujemy się z niego, że w pierwszym etapie światowej
integracji muszą powstać federacje państw mniejszych po to, by jedno światowe państwo
powstawało już tylko z kilku organizmów państwowych.
Teraz chyba najciekawsze i chyba najważniejsze. Związany jest z tym główny motyw
rozmowy Cegielskiego z Lipskim wyrażony w jej tytule. Cegielski stara się na wszelkie
sposoby udowodnić, że “masoneria nie jest religią”. Mówiąc o masonerii nie da się uniknąć jej
ezoterycznego wymiaru, roli “nauk tajemnych” – kabały, alchemii, teozofii i innych
pogańskich kultów w jej teorii i praktyce. Cegielski stara się ten problem pominąć i
zbagatelizować. Mówi, co prawda enigmatycznie o tradycji ezoterycznej, naukach tajemnych
alchemii, ale zarazem próbuje przekonać czytelnika GW, że to taka tylko metoda “duchowego
i etycznego doskonalenia człowieka”, że to tylko taki nowy język, który najlepiej wyraża
“rewolucyjne koncepcje”, że to nowy obraz człowieka, który daje mu wielką władzę,
upodmiotawia jednostkę, sytuuje ją w “centrum wszechświata”. W pewnym momencie
przyznaje tylko, że alchemia nadaje światu religijny sens i jest przez masonów traktowana
jako czynnik, który może złączyć teologię z nauką.
Zauważmy, że wrażliwy teologicznie i filozoficznie chrześcijanin, chrześcijanin posiadający
pewne minimum wiedzy o pogaństwie i satanizmie odnajdzie je tu natychmiast. Jako katolicy
powinniśmy wszyscy dobrze wiedzieć, że nauki tajemne to nic innego jak różnego rodzaju
metody porozumiewania się i współpracy z szatanem, że usytuowanie człowieka w centrum
wszechświata to nic innego jak realizacja wskazań Lucyfera – postawienie człowieka na
miejscu Boga. Łatwo też dojść do tego, że wzmianka, dokonana w takim kontekście, o
pogodzeniu teologii i nauki, o religijnym sensie świata to sygnalizowanie doktryny panteizmu,
teologicznej doktryny dojrzałego pogaństwa, w której świat i absolut są ze sobą tożsame,
wszystko jest bóstwem. Wniosek z tego zaś poganin wyciąga tylko jeden. Jeżeli wszystko to i
ja. Jestem bóstwem. Będę najwyższym bóstwem.
W innych swoich tekstach Cegielski dużo mówi o religii masońskiej – “prareligii”,
“prawdziwym kulcie niebiańskim”, “religii wszechświatowej”, religii, “która była
wcześniejsza (i dlatego lepsza) od judaizmu i chrześcijaństwa; stanowiła wspólny pień dla obu
(żydowskiej i chrześcijańskiej) części Biblii.” Chrześcijaństwo to zaś, w tym ujęciu,
“zdegenerowane” szczątki “prawdziwego kultu niebiańskiego”. Cegielski mówi w swoich
książkach wprost, że fundamentem religii masońskiej jest kabała, która narodziła się w
środowiskach heretyków żydowskich, kabała, której “święte” księgi można dziś dostać w
polskich księgarniach i dowiedzieć się z nich, że magia ma być dla wybranych drogą do
boskości i objęcia rządów nad innymi ludźmi, nad całym światem, wszechświatem,
wszystkimi duchami i bogami.
Gdy poczytamy kompetentne i wiarygodne książki o masonerii, gdy zapoznamy się z
księgami różokrzyżowców i teozofów (masońskie loże teozoficzne istnieją dziś w Polsce),
gdy choćby przeczytamy książkę Jima Shawa, masona, który doszedł w amerykańskiej
masonerii (“szkoci”) do 33 stopnia wtajemniczenia i nawrócił się na chrześcijaństwo pt.
“Śmiertelna pułapka” dowiemy się, że masoni odwołują się wprost do osoby Lucyfera. Nie na
darmo nieżyjący już Wielki Mistrz polskich “szkotów” Tadeusz Gliwic powiedział w jednym
z wywiadów dla “Polityki”, że każdy mason jest “Lucy ferem” podkreślając, że dwa słowa
“Lucy fer” to coś innego niż jedno słowo “Lucyfer”
Ukazanie się w GW tak obszernego “materiału informacyjnego” o masonerii rytu szkockiego,
w którym w tak przedziwny sposób zostały postawione akcenty propagandowe świadczy o
tym, że coś się dzieje w masońskim światku, że przystępuje on do jakiejś nowej ofensywy.
Być może jest to znak wzmożonej walki o wpływy, dusze i władzę (także państwową)
pomiędzy “szkotami” i “francuzami”. A może jest to tylko kolejna próba naboru nowej kadry?
A może kroi się coś większego? Któż to wie. Poczekamy. Zobaczymy.
Jedno jest faktem. “Szkoci” znowu zmieniają taktykę propagandową nie zawracając sobie
głowy tym, że to, co dziś mówią pozostaje w jawnej sprzeczności z tym, co mówili wczoraj.
Widać wyraźnie, że wszystkich profanów (niemasonów) uważają wręcz za debili.
Cóż to jest sekta? Wielu specjalistów mówi, że na to pytanie trudno jest odpowiedzieć. Nie ma
jednak wątpliwości, co do tego, że sektą można nazwać grupę religijną uznającą siebie za
elitę, przyznającą sobie specjalne uprawnienia w wielu dziedzinach, sądzącą, że należy się jej
władza nad innymi i stosująca takie techniki prezentacji swojej doktryny, iż przedstawiana jest
ona inaczej różnym grupom. Typowa sekta chrześcijanom mówi, że jest chrześcijańska, (i że
pomoże mu pogłębić jego wiarę), ateistom mówi, że proponuje tylko udoskonalenie
człowieka(i że pomoże mu osiągnąć szczęście i sukces) itp., itd.
A może jednak rację miał papież Grzegorz XVI, który nazwał masonerię „Ściekiem
nieczystym wszystkich sekt”.

Skąd się biorą masoni?

Masoneria to pogańska, religijna, elitarna organizacja. Wierzą w czarną magię,
astrologię, traktują poważnie wszystkie pogańskie kulty, nawet te najbardziej prymitywne,
wierzą w reinkarnację, są pewni, że zostaną bogami. Niektórzy z nich już uważają, że są
bogami. Skąd się biorą?
Czasy mamy zwariowane i nienormalne. W XIX w. gdyby któryś z profesorów Uniwersytetu
Warszawskiego powiedział, że uprawia magię zostałby z niego wyrzucony za ciemnotę i
zabobon. Uznano by, że profesorowi to nie przystoi. Gdyby publicznie mówił o swoich
praktykach ulica by go wygwizdała, najprawdopodobniej obrzuciła kamieniami. Dziś taki np.
prof. Tadeusz Cegielski, Wielki Namiestnik Wielkiej Narodowej Loży Polski jest
prodziekanem na UW, mówi głośno o tym, że magia to coś dobrego i dobrze mu się na
uniwersytecie funkcjonuje. Nikomu to nie przeszkadza. Ulica zaś nie reaguje na jego
publiczne wystąpienia lub nawet, niekiedy twierdzi: “Ten to dobrze mówi. ”
Świat spoganiał. Mało stał się już pogański. Kiedyś masoneria musiała się ukrywać. Nie było
dla niej miejsca w chrześcijańskim świecie. Była wyobcowana. Dziś czuje się w Europie jak u
siebie. Pretenduje do miana jego duchowego lidera. I w wielu miejscach, na wielu szczytach
już nim jest. Być może, jeżeli dalej będziemy się biernie temu przyglądać, jutro sytuacja
przypominać będzie wyśniony przez jednego z masonów – Huxleya “Nowy Wspaniały Świat”.
Dziś, zatem, wydawałoby się, nie tak trudno zostać masonem, zacząć myśleć i zachowywać
się “po masońsku”. Ja jednak dziwiłbym się nadal. No, bo jak to? Inteligentni, zdolni, często
nawet genialni, wykształceni Europejczycy zaczynają nagle bawić się w “czary mary”,
zaczynają wierzyć, że nie są ludźmi, przypisują sobie, wbrew faktom, logice, rozumowi, jakąś,
i to wcale nie analogiczną, i to wcale nie małą, boskość. Skąd to, na miłość Boską, się bierze?
Odpowiedź jest prosta, jasna i zrozumiała, choć trudno, nam chrześcijanom, do końca to
wszystko zrozumieć.
Musimy pamiętać o jednym. Grzech pierworodny związany jest z diabłem. Diabeł wziął się z
pychy. Zobaczmy. Lucyfer, anioł wręcz równy św. Michałowi Archaniołowi, anioł, który
widział Boga twarzą w twarz, który z Nim obcował, któremu Bóg objawił swojej zamysły,
anioł inteligentny, genialny zwrócił się przeciwko Bogu, wbrew prawdzie, logice, rozumowi,
zdrowemu rozsądkowi, mądrości, swojemu dobru, swojemu podstawowemu interesowi. Jakie
to głupie. Przecież to bez sensu. Dlaczego tak postąpił? Zniszczyła go pycha. Zapadł na tą
straszną chorobę, najstraszniejszą chorobę, chorobę, która zabija duchowo, paraliżuje, czyni z
chorego bezwolną kukłę, niewolnika swego własnego, zrakowaciałego, rozdętego jak balon
ego.
Efektem grzechu pierworodnego jest, między innymi, ludzka skłonność do pychy. Jesteśmy
podatni na tą chorobę. Nie mamy w swoim wnętrzu właściwych “przeciwciał”. Takie
“przeciwciała” daje nam dopiero Bóg na Chrzcie Świętym. Nie oznacza to jednak, że
ochrzczony może spać spokojnie, że one same “załatwią sprawę”. Trzeba modlitwy,
sakramentów – życia religijnego, trzeba kochać Boga i być z Bogiem i wciąż ćwiczyć się w tej
sprawności, która ochroni nas najskuteczniej przed tą chorobą – w pokorze, pokorze, której
uczy nas Matka Boga.
Ludzie, którzy nie są chrześcijanami, chrześcijanie, którzy nie są katolikami, katolicy, którzy
gubią gdzieś swój katolicyzm i swoją wiarę łatwo zapadają na pychę.
Może na nią zapaść każdy człowiek, nawet maluczki, który jest tylko kłębkiem lenistwa i
bezmyślności, który nie ma żadnych talentów, niczego nie dokonał, nikomu nie jest znany.
Cóż dopiero powiedzieć o tych, którzy mają wiele talentów, są zdolni i wykształceni, zdobyli
pieniądze, władzę i sławę. W pewnym momencie, gdy nie są dobrymi chrześcijanami wprost,
można ta powiedzieć, głupieją. Jak mówi młodzież, odbija im. Zaczyna się od tego, o czym
pisał już św. Bernard z Clairvoux charakteryzując 12 stopni pychy, że stwierdzają – “Nie
jestem jak inni ludzie.” Potem wszystko już idzie szybko. Rak pychy zżera ich błyskawicznie.
Taki człowiek mówi w pewnym momencie – “Przecież to niemożliwe żebym był tylko
człowiekiem.”, “Na pewno jestem kimś więcej.” “Chyba jestem jak Bóg.”, “No nie, na pewno
jestem bogiem, bogiem w uśpieniu.”, “Muszę obudzić w sobie swoją boskość.”, “Jak to się
mogło stać, że ją zagubiłem?” Po pewnym czasie, taki człowiek stwierdza: “Jestem bogiem,
jestem bogiem w pełni i do końca.” Dalszy końcowy już etap jest następujący: “Jeżeli jestem
bogiem to należy mi się boska cześć i boska władza.”, “Muszę zachowywać się jak Bóg – być
Prawodawcą i Panem świata, panem innych ludzi, panem wszystkich ludzi.”
Prof. Andrzej Nowicki Wielki Mistrz Wielkiego Wschodu Polski napisał kiedyś w
“Wolnomularzu Polskim”, że to nie jest tak, że przyjmuje się jakiegoś profana do masonerii
(choć niekiedy i to się zdarza, jeżeli ten profan jest do czegoś masonerii potrzebny; nie
zachodzi on jednak wtedy w niej daleko) i wtajemnicza się go powoli, przeprowadza przez
kolejne stopnie. Do masonerii – mówi Nowicki – przyjmuje się już dojrzałych, w pełni
dojrzałych masonów – ludzi, którzy nie mając dotąd z nią nic wspólnego myśleli i
zachowywali się jakby byli na 33 stopniu masońskiego wtajemniczenia.
Zdarzyć się może i tak, że gdzieś tam na szczytach świata finansów, polityki, nauki czy sztuki
jest człowiek, którego pycha nie dotknęła, choć odrzucił Boga i chrześcijańskie wartości lub
nigdy z nimi się nie zetknął. Może się zdarzyć, że tam na szczytach jest dobry chrześcijanin
lub człowiek, który choć niekonsekwentny, letni w swym chrześcijaństwie jednak jakoś się go
trzyma. Wtedy masoni sami przyjdą do niego. “Człowieku – powiedzą – uświadom sobie, nie
powinieneś być tylko człowiekiem. Przecież zasługujesz na więcej. Masz w sobie boskość.
Możesz być bogiem. Jesteś bogiem. Uruchom swoją boskość. Chodź z nami.” Będą kusić tak
długo aż, co bardzo prawdopodobne, osiągną swoje.
W swojej książce pt. “Masoneria polska i okolice” starałem się odpowiedzieć na powtarzające
się wciąż pytanie moich czytelników, pytanie: “Kto w Polsce jest masonem?” Stwierdziłem:
“Nie mogę powiedzieć, że pan X, pan Y i pan Z są masonami, bo nie mam na to dowodów na
piśmie. Mogę jednak powiedzieć – po owocach ich poznacie ich.” Potem zmieniłem zdanie.
W swojej książce „”Masoneria polska 1999”. napisałem: “Dziś już wiem. Na całym świecie,
także i w Polsce jest wielu ludzi, którzy zachowują się tak jakby byli rasowymi masonami, a z
masonerią nie mają nic wspólnego. Można ich nazwać jedynie, używając tu technicznego
określenia samych masonów, “wolnomularzami bez fartuszka”. Kim oni są? Podzielić ich
można na dwie podstawowe kategorie.
Po pierwsze, będą to ludzie, którzy, mówiąc językiem św. Augustyna, utonęli w rzekach
Babilonu, ludzie, których wciągnęły, używając sformułowania papieża Jana Pawła II,
struktury grzechu, ludzie zagubieni, zarażeni pogaństwem, zindoktrynowani, ludzie, którzy
nie wiedząc o tym są narzędziami w rękach masonów, bo robiąc cokolwiek robią to tak jakby
rozkaz otrzymali od samego Wielkiego Mistrza.
Po drugie, będą to ludzie, dla których liczą się tylko pieniądze, sukces i kariera, władza i
sława. Ci jak psy gończe wyczuwają ślad. Działają świadomie i z premedytacją. Wiedzą
bowiem, że gdy będą zachowywać się tak jakby nie tylko byli masonami, ale i osiągnęli 33
stopień wtajemniczenia otworzy się przed nimi wiele drzwi, dostępne staną się perspektywy i
stanowiska, o jakich nie mogli inaczej marzyć. Tych chyba jest, także w Polsce, najwięcej. I
stąd to przedziwne zjawisko. W naszym kraju jest mało prawdziwych masonów. Wszystko zaś
wskazuje na to jakby było tu ich “jak mrówków”.
Masoni biorą się z pewnej duchowej patologii. Musimy zatem wciąż pamiętać o tym, że
skuteczne tu przeciwdziałanie musi, przynajmniej w swych podstawach, posiadać duchowy
charakter, mieć znamiona duchowego uzdrowienia. To zaś przychodzi tylko wtedy, gdy
jesteśmy konsekwentnie i heroicznie wierni temu, kto jest prawdziwym Prawodawcą i Panem
świata – Bogu, gdy lgniemy do Jego jedynego Syna Jezusa Chrystusa i podążamy śladami
Maryi Matki Bożej.

Kolejna promocja masonerii

W grudniu 1999 r. pojawiło się w kioskach z gazetami nowe pismo pt. “Przegląd”.
Jego stałymi współpracownikami są między innymi Aleksander Małachowski, Krzysztof
Teodor Toeplitz, Piotr Gadzinowski, co świadczy dobitnie o lewicowym charakterze tego
periodyku, o tym, że sytuuje się on gdzieś pomiędzy Unią Pracy a SLD. W jego trzecim
numerze, który ukazał się w pierwszych dniach stycznia 2000 r.. znajdujemy obszerny
materiał na temat masonerii pt. “Masoni polscy” zasygnalizowany na tytułowej stronie
olbrzymim zdjęciem dwóch liderów masonerii rytu francuskiego Andrzeja Nowickiego i
Adama Witolda Wysockiego.
Ciekawostką jest tu to, że jest to kolejne nowe pismo, które rozpoczyna niejako swoją
działalność od promocji masonerii.
Jakie plusy reprezentuje, według tego periodyku, masoneria?
Ano, po pierwsze, ułatwia bardzo życie wszystkim tym, którzy do niej należą lub tylko się w
taki czy inny sposób do niej odwołują. Zaprezentowany w “Przeglądzie” materiał zaczyna się
następującą anegdotką. Pewien młody człowiek udał się w interesach zatrudniającej go firmy
do USA. Odwiedził tam wuja, który podarował mu krawat. Założył ten krawat i rozpoczął
załatwianie interesów. Wielkie było jego zdziwienie, że wszyscy witają go jak swojego,
wychwalają go na wyścigi, podpisują z nim, bez zmrużenia oka, kontrakty, żądają, aby jego
firma wysyłała na następne rozmowy z nimi właśnie jego i tylko jego. Wreszcie okazało się,
że to wszystko za sprawą krawata, który był krawatem przyozdobionym tajnymi masońskimi
znakami.
Anegdotę tę opowiedział dziennikarce “Przeglądu” nie byle kto bo sam Prezydent Polskiej
Grupy Narodowej Uniwersalnej Ligi Wolnomularskiej, ponadto członek Wielkiego Wschodu
Polski Adam W. Wysocki odpowiadając na pytanie czy to prawda, że masoni na całym
świecie się popierają. Wysocki stwierdza, że z tego nie wynika, że masoni rządzą światem, a
tylko to, że pomagają sobie “jak pomaga się rodzinie i przyjaciołom”.
Zobaczmy, że ten kij ma dwa końce. Promując masonerię Wysocki mówi bardzo czytelnie,
choć między wierszami, – będziesz masonem wszystko załatwisz. Jednak tym samym
uświadamia wszystkim treść innej zasady – nie jesteś masonem nie będziesz miał takich
względów. Masoni często lubią powtarzać jeden ze swoich sloganów: “Nie ma masonerii bez
demokracji. Nie ma demokracji bez masonerii”. Opowiedziana przez Wysockiego anegdota i
opisane przeze mnie w książce “Masoneria polska 1999” wydarzenia i afery choćby w
Wielkiej Brytanii i Włoszech świadczą, że, w istocie jest tak, iż “Nie ma demokracji, gdy jest
masoneria.” Gdy bowiem masoni pojawiają się na kluczowych stanowiskach w państwie,
gospodarce i mediach nie ma już wolnego rynku (mason daje zarobić tylko masonowi)
sprawiedliwości (sędzia mason nie wyda wyroku skazującego na masona), demokracji
parlamentarnej (masoni z różnych partii spotykają się poza parlamentem i ustalają wszystko),
wolności słowa (masoni “puszczają” w mass mediach to, co jest po ich myśli, a blokują to, co
im nie odpowiada), nie ma ochrony interesów danego państwa (masoni obecni w jego
strukturze idą na rękę masonom, którzy są w strukturach innych państw).itp., itd. Masoni
przecież pomagają sobie “jak pomaga się rodzinie i przyjaciołom”.
Przechodząc do innych “plusów” masonerii. W artykule czytamy: “Istotą ruchu masońskiego
jest działanie na rzecz wolności, równości i braterstwa. Te wspaniałe idee rewolucji
francuskiej są ciągle aktualne. Zadaniem masonerii jest przeciwstawianie się przejawom
nacjonalizmu, totalitaryzmu, ksenofobii, nietolerancji. Ideałem masońskim jest ład światowy,
w którym nie ma ani wojny ani przemocy.”
Jeżeli ktoś chciałby zapoznać się z pokazową próbką tzw. szarej propagandy, a więc
mieszaniny prawdy i fałszu to powyższy cytat spełnia wszystkie kryteria. Fałsz kryje się tu w
niedopowiedzeniach. To tak jakby ktoś powiedział: ”Pismo Święte mówi, że nie ma Boga.”
(w jednym z Psalmów czytamy: “Powiedział głupiec w swoim sercu – Nie ma Boga”).
Świetnie to ujął niedawno publicysta “Przeglądu” Aleksander Małachowski stwierdzając, że
nie ma tolerancji dla nietolerancji ( a więc, mówiąc inaczej nie ma tolerancji dla wszystkich
tych, którzy fałsz nazywają fałszem, zło złem i występują czynnie przeciwko nim). W książce
“Masoneria polska 1999” przytaczam fragmenty dokumentu masońskiego opublikowanego w
masońskim kwartalniku “Ars Regia” dotyczącego tego masońskiego ideału, jakim ma być ład
światowy bez wojen i przemocy. Oznacza on w praktyce światowe państwo, w których jest
jeden naród, jedna religia, moralność i kultura (a więc nie ma już o co walczyć). O ideałach
rewolucji francuskiej mogą dziś chyba mówić pozytywnie tylko dyletanci. Owoce ich
realizacji były identyczne jak owoce realizacji rewolucji październikowej.
Plusem ma być również to, że “masoneria to sposób na życie, którego wyznacznikami są:
tolerancja, chęć budowania nie niszczenia, rozwój duchowy.” Masoneria to bowiem “nie jest
ani religia, ani sekta, ani partia, lecz stowarzyszenie filozoficzne, etyczne, statutowe.”
Masoneria “może być miejscem poszerzania wolności”, “forum gdzie ludzie znajdą oparcie
dla swoich poglądów”.
Zabawnie wręcz brzmi tu ta “chęć budowania nie niszczenia” w kontekście tych wszystkich
rewolucji, o których masoni sami mówią, że je “czynnie wspierali”. Kuriozalnie brzmi ten
“rozwój duchowy” w kontekście stwierdzenia, że masoneria nie jest religią i różnych
wypowiedzi polskich masonów, w których mówią o kabale, doktrynie różokrzyżowców i
teozofii jako filarach ich “prareligii”. Cóż to za rozwój duchowy? Na pewno przebiegający w
całkowicie odmiennym “kierunku niż ten, o którym mówi chrześcijaństwo (przecież według
nauki Kościoła, choćby Jana Pawła II, ci, którzy w taki sposób “rozwijają się duchowo” są w
stanie grzechu śmiertelnego i nie mają dostępu do Komunii Świętej)
W omawianym artykule znajdujemy pewne wyjaśnienie: “Masoneria regularna, do której
należy Wielka Loża Narodowa Polski politycznie jest kojarzona z konserwatyzmem, z
prawicą. (…) Jest w niej sporo młodych ludzi, także katolików. Wprawdzie Kościół zabrania
przynależności do masonerii, ale masoneria nie zabrania przynależności do Kościoła.”
No tak, jeżeli ktoś będący katolikiem zakwestionuje większość dogmatów to może zostać
masonem i wtedy masoneria nie zabrania mu chodzić do kościoła. Zadziwiająca logika.
Tak przy okazji ciekawy ten konserwatyzm i prawicowość “szkotów”. Dziś wiemy, że
wszyscy praktycznie (oprócz ks. Zieji) zmarli członkowie KOR-u byli dostojnikami
masońskimi. Z KOR-u wywiodła się Unia Wolności. W stosunku do kogo jest ona
konserwatywna i na prawo? Oto jest pytanie.
Co prawda pozostaje jeszcze Jan Olszewski, który z KOR-em miał dużo wspólnego i który
wraz z całym ROP-em, jak czytamy w “Naszym Dzienniku” nr 9/2000 powraca do
współpracy z Jarosławem Kaczyńskim w jednym ugrupowaniu powstałym z połączenia PC i
ROP. Już dziś członkowie PC stwierdzają, przynajmniej prywatnie, że informacja o
przynależności Olszewskiego do masonerii to “fałszywka” służb specjalnych. “W omawianym
przez nas materiale czytamy: “Wśród współczesnych masonów polskich nie ma polityków z
pierwszych stron gazet. Jan Olszewski należał do loży “Kopernik”, ale po roku 1991 uśpił
się.” Ciekawe czy Olszewski będzie protestował tym bardziej, że pisze o swoich związkach z
masonerią w książce “Prosto w oczy” stwierdzając jedynie, że to tak naprawdę nie była to
masoneria: “Dopóki zresztą działał Klub, w zasadzie formą zebrania loży – to było
wznowienie loży „Kopernik” – posługiwać się nie było potrzeby.(…) Została przyjęta zasada,
która nie miała nic wspólnego z prawidłowością obrzędów masońskich, ale dla naszych celów
była bardzo wygodna, że w toku jednego posiedzenia uczestnicy otrzymywali od razu awans
dwu- lub trzystopniowy: ucznia, czeladnika i mistrza. Sporządzało się po prostu odpowiednie
protokóły. Natomiast, żeby ona jeszcze na zewnątrz była wiarygodna, wymagała udziału
kogoś, kto będzie w najlepszej wierze stwarzał sytuację osłony.(…) W związku z tym Wolski
wciągnął w to i uczynił sekretarzem Tadeusza Gliwica, przedwojennego członka masonerii.
(…) Korzystaliśmy z formuły takich spotkań jeszcze w latach siedemdziesiątych. Potem już
nikt nie miał do tego głowy – po akcji konstytucyjnej, kiedy powstał KOR, później Ruch
Obrony Praw Człowieka.(…) Działalność loży na ten czas zamarła, po czym była próba
powrotu do tej formuły w okresie stanu wojennego, kiedy nie było wiadomo jak to będzie się
toczyło dalej. Odbyliśmy wtedy parę spotkań, na których zastanawiano się jak tę lożę
wykorzystać. Potem bardzo szybko się okazało, że ta powszechna, solidarnościowa
konspiracja przybiera formy tak szerokie i w istocie rzeczy stopień ścigania jest tu
ograniczony. Trudno mi to dokładnie określić w czasie, ale gdzieś już pod koniec tego okresu
zostało to definitywnie zarzucone.”
Kończąc. Masoneria zawsze była znana z tego, że tworzyła swoją tzw. czarną legendę, a więc
mit o tym, że jest wszędzie, może wszystko, ma długie ręce itd. Masoneria, jak widać choćby
z tego materiału, specjalizuje się, mówiąc delikatnie w legendach i mitach. Tutaj jednaj
pojawia się zupełnie nieznany dotąd, zaskakujący mit jej autorstwa: “U nas za sympatie
masońskie, nie tylko za przynależność do loży, można stracić pracę. Znana mi absolwentka
historii miała otrzymać stypendium doktoranckie za granicą, ale go nie otrzymała, bo trzyma z
masonami. Inna miała zostać asystentką na Uniwersytecie Warszawskim, ale dowiedziała się,
że skoro sympatyzuje z prof. Nowickim, to niech on jej coś załatwi – i asystentką nie została.
Mariana K., informatyka, wyrzucono z pracy w telekomunikacji, bo rozeszło się, że jest
masonem. (…) Przykłady można by mnożyć.”
Oj ci biedni, prześladowani masoni. Nie powiem, że pragnąłbym, aby ich pomysły, plany,
mity się spełniły. W tym jednak wypadku stanowczo popieram.

Jan Józef Lipski – “świecki święty” czy “święty osioł”?

13.12. 1999 r. ukazała się w “Naszym Dzienniku” rozmowa z Edwardem Staniewskim
członkiem zespołu wykonawczego Ruchu Obrony Praw człowieka i Obywatela działającej od
drugiej połowy lat siedemdziesiątych prawicowej organizacji opozycyjnej. W rozmowie tej
Staniewski stwierdził, że Jan Józef Lipski wyjechał do Wielkiej Brytanii przed ogłoszeniem
stanu wojennego, i że wtedy, gdy inni przebywali w obozach internowania lub więzieniach on
przebywał na leczeniu w luksusowym szpitalu. Syn Lipskiego wystosował list do redakcji
“Naszego Dziennika”, w którym stwierdził, że jego ojciec w momencie wprowadzenia stanu
wojennego przebywał w Polsce, został internowany, a dopiero później wyjechał do Wielkiej
Brytanii na leczenie skąd wrócił na proces KOR-u i został aresztowany. “Nasz Dziennik”
zostaje też potępiony “za rozpowszechnianie nieprawdy” przez Józefę Hennelową w
“Tygodniku Powszechnym”.
“Nasz Dziennik” opublikował ten list 23.12. 99 r. wstrzymując jego publikacje kilka dni, aby
Edward Staniewski mógł przygotować swoją na niego odpowiedź. Tak więc 13.12.99 r.
ukazała się w “Naszym Dzienniku” druga rozmowa z Edwardem Staniewskim, w ramach
której wyjaśnił, że nie przypuszczał nawet, “aby jeden z przywódców opozycji mógł wyjechać
w stanie wojennym leczyć serce”, ponieważ władza komunistyczna nie patyczkowała się z
nikim z opozycji i on sam choć również był chory nie został nawet zwolniony do polskiego
szpitala. Ponadto Edward Staniewski stwierdza, że był pewny, iż Lipski długo przebywał w
Londynie, ponieważ dowiedział się, że właśnie tam Lipski napisał swoją liczącą ponad 400
stron książkę pt. “KOR”. “Logicznie rozumując – stwierdza Staniewski – wydawało mi się, że
Lipski nie mógł jej napisać w czasie krótszym niż pół roku, zwłaszcza, że był chory i poddał
się w tym czasie poważnej operacji.”
Jeszcze przed 23.12.99 zaatakowała Edwarda Staniewskiego i “Nasz Dziennik” Józefa
Hennelowa w “Tygodniku Powszechnym” apelując jednocześnie do Senatu, aby jego
marszałek stanął w “obronie nieżyjącego już senatora” i dał odpór tym “niesłychanym
pomówieniom”.
30.12.99 na posiedzeniu senatu wystąpił senator Krzysztof Kozłowski z Unii Wolności, który
zaprzeczając między innymi temu, że Lipski był w dniu rozpoczęcia stanu wojennego w
Londynie, stwierdził, między innymi: “Otóż stała się rzecz niesłychana. Dobre imię
nieżyjącego senatora pierwszej kadencji Jana Józefa Lipskiego zostało obrzucone błotem na
łamach “Naszego Dziennika” (…) Gazeta, która tak często powołuje się na chrześcijańskie
wartości, nie przeprosiła za te obelgi, co więcej nastąpił drugi akt plugawej nagonki na Jana
Józefa Lipskiego, gdzie zarzucono mu, że przecież nie wyjeżdża się za granicę w stanie
wojennym bez specjalnych kontaktów ze służbą bezpieczeństwa, a w ogóle to jako
odpowiedzialny za finanse w KOR sprzeniewierzył pieniądze przeznaczone na opozycję w
Polsce. Myślę, że w tej sali ktoś powinien jednak zaprotestować przeciwko haniebnym
praktykom niektórych mediów w Polsce, przeciwko plugastwu.”
4.01.2000 r. “Nasz Dziennik” opublikował to wystąpienie i wyjaśnienia Edwarda
Staniewskiego i, w imieniu redakcji, Moniki Rotulskiej. Staniewski zarzuca Kozłowskiemu
dwa kłamstwa. Zauważa bowiem, że w żadnej z rozmów nie powiedział nic na temat
“specjalnych kontaktów” Lipskiego ze służbą bezpieczeństwa, a jedynie stwierdził pewien
oczywisty, wydawałoby się, fakt, iż “aby wyjechać z kraju w stanie wojennym, trzeba było
mieć specjalne zezwolenia MSW czy też WRON”. Nigdzie też nie powiedział, że Lipski
sprzeniewierzył jakieś fundusze opozycji. Przy okazji Staniewski zwrócił uwagę na
tajemnicze okoliczności powstania w Londynie książki Lipskiego pt. “KOR”: “Aby napisać
książkę o opozycji w Polsce w Londynie, trzeba było mieć olbrzymi zasób informacji o samej
opozycji; chyba trudno jest sądzić, aby można było wykonać tę pracę nie korzystając z zasobu
pisemnych informacji, notatek itp. Jest zatem otwartą kwestią, skąd miał je Lipski. W jaki
sposób dotarły do Londynu? Przecież służba bezpieczeństwa PRL nie była stadem baranów i
wątpię, aby chciała wypuścić do Londynu materiały szkalujące PRL.”
Po kilkunastu dniach dotarła, za sprawa jednej z czytelniczek, do redakcji “Naszego
Dziennika” książka prof. Józefa Garlińskiego pt. “Świat mojej pamięci” (Oficyna
Wydawnicza Volumen, Warszawa 1998). Wstęp napisał do niej Władysław Bartoszewski.
Treści tej książki poświęciła swój artykuł pt. “Widzą i słyszą, co chcą” Małgorzata Rutkowska
(ND nr 15 z 19.01.2000 r., s. 11) . Zwraca ona uwagę na to, że w trzech miejscach tej książki
(na stronach 297, 322 i 411) jej autor wyraźnie twierdzi, że Jan Józef Lipski przebywał w
Londynie w dniu ogłoszenia stanu wojennego. Jako dowód przytacza obszerny fragment ze
stron 297-298. Następnie pisze: “Czy Gazeta Wyborcza i Tygodnik Powszechny, tworzone
przez środowiska osobiście i ideowo bliskie Lipskiemu, jak dumnie podkreśla Piotr
Bratkowski, oskarżą teraz prof. Garlińskiego o wierutne kłamstwo, o prymitywne
oszczerstwo? (…) I kto jest teraz oszczercą? A może jest tak, że to Gazeta Wyborcza widzi i
słyszy tylko to, co chce zobaczyć i usłyszeć. Tak jak nie zauważyła wyjaśnienia p. Edwarda
Staniewskiego, tak przeoczyła wspomnienia Józefa Garlińskiego, świadka, którego trudno
zdezawuować.”
Skąd ten szum? Dlaczego środowiska różowych i katolewicy tak ostro zareagowały próbując,
przy okazji, zaciemnić sprawę i zrobić ludziom wodę z mózgu? O co w tym wszystkim
chodzi?
Jan Józef Lipski (1926-1991) został przyjęty do loży “Kopernik 19.02.1961 r. Od 1962 do
1981 i od 1986 do 1988 był jej przewodniczącym (Wielkim Mistrzem). W latach 1981-1986 |
zaś pełnił w niej funkcję Mówcy, a w latach 1988-1990 Sekretarza. Należy stwierdzić, że to
jego zasługą było odrodzenie się polskiej masonerii po II wojnie światowej, jej rozkwit i jej
sukcesy polityczne. W 1996 r. ukazała się książka będąca pracą zbiorową pt. “Jan Józef.
Spotkania i spojrzenia. Książka o Janie Józefie Lipskim”. Jest ona kopalnią informacji nie
tylko o Wielkim Mistrzu, ale również o najnowszej historii Polski, tzw. opozycji
demokratycznej i oczywiście polskiej masonerii. Książka ta kreuje Jana Józefa Lipskiego na
swego rodzaju lewicowego i masońskiego świętego. Swój hołd składają tam mu między
innymi masońscy dostojnicy Janusz Maciejewski (obecny Wielki Mistrz Wielkiej Narodowej
loży Polskiej) Tadeusz Gliwic (poprzedni Wielki Mistrz tej Loży) i Hubert Janowski,
działacze tzw. laickiej opozycji Adam Michnik, Henryk Wujec, Aleksander Małachowski, Jan
Olszewski, Władysław Bartoszewski, Anka Kowalska, Zofia Kuratowska, Andrzej
Malanowski i inne osoby, który w taki czy inny sposób z nim współpracowały np. Andrzej
Friszke, Jerzy Jedlicki czy Lidia Ciołkoszowa.
Henryk Wujec mówi wprost: “Gdyby trzeba było wskazać osobę, która zasługuje na
określenie, że jest to ktoś, kto może być świętym – to byłby to właśnie Jan Józef Lipski, jeśli
chodzi o sposób jego postępowania. Ja go nazywałem “świecki święty” po prostu,.ale w tym
dobrym znaczeniu, że takie wzorce są potrzebne”. ( s.167)
Obecny Wielki Mistrz Janusz Maciejewski przyjaźniący się z nim od 1949 r. stwierdza: “Coś
się skończyło ze śmiercią Janka. Odeszła najpiękniejsza postać ostatnich kilkudziesięciu lat
polskiego życia kulturalnego i politycznego, życia trudnego, ale – dzięki takim jak on – także
barwnego”. (s. 87)
Poprzedni Wielki Mistrz, już nie żyjący, Tadeusz Gliwic napisał: “Nasza znajomość z Janem
Józefem trwała przeszło trzydzieści lat. Jest to dostatecznie długi czas. by poznać dobrze
drugiego człowieka, tym bardziej, gdy się z nim przez cały ten czas współpracuje. Trzeba
powiedzieć po prostu; Lipski był człowiekiem wielkiej pracowitości, ogromnej wiedzy,
odpowiedzialnym za swoje słowa, czyny i zobowiązania. Byt człowiekiem bardzo dobrym,
wrażliwym – nie tylko na cierpienia innych, lecz także na ich potrzeby, trudności, problemy
/…/ Całe życie walczył o to, co uważał za prawdę, walczył o wolność i godność człowieka. /…/
Mogę śmiało powiedzieć, że Jan Józef Lipski był prawdziwym wolnym mularzem”. ( s. 102)
I tu dochodzimy do meritum. Jan Józef Lipski spełniał zapewne wszystkie kryteria świętości,
jakie zarysowuje kabała, doktryna Różokrzyżowców i teozofia. Całe życie walczył o to, “co
uważał za prawdę” (a więc, jak wszystko na to wskazuje, o uznanie boskości człowieka). Całe
życie walczył o “wolność i godność człowieka” i (a więc, jak wszystko na to wskazuje o
niczym nie skrępowaną swobodę i najwyższą możliwą, boską godność). Będąc “prawdziwym
wolnym mularzem” idee te, jak twierdzą masoni, realizował v swoim życiu, a zatem
zachowywał się jak bóg. Bóg jest bezinteresowny, szlachetny, dobry dla innych jak ojciec itp.
Bóg to jednak także ktoś, kto realizuje swą boskość do końca – jest Prawodawcą, Panem
świata (a przynajmniej Polski), władcą życia i śmierci, osobą sprawującą opatrzność
(realizującą swój plan, plan, w którym ludzie są tylko narzędziami).
Andrzej Nowicki w “Wolnomularzu Polskim” nr 4 zauważa: “Studiując życiorysy wybitnych
masonów można dojść do paradoksalnego wniosku, że do lóż przyjmuje się tylko tych, którzy
już są masonami. Uroczystość inicjacji nie jest wcale początkiem drogi, w toku której
człowiek staje się masonem, ale stanowi raczej zakończenie długiego procesu formowania się
osobowości, która – przed oficjalnym przyjęciem do loży -powinna być już do tego stopnia
wypełniona ideami masońskimi, żeby można ją było uznać za dojrzałą do uczestnictwa w
zamkniętych zebraniach lóż. Istotny sens inicjacji polega na tym, że wreszcie „moi bracia
uważają mnie za masona, stwierdzają, że ich zdaniem już jestem masonem, a więc mogę być
przyjęty do masonerii”.
Powyższa wypowiedź Andrzeja Nowickiego zawiera w sobie odpowiedź na pytanie – jak to
się stało, że Jan Józef Lipski przyjęty do masonerii w początkach 1961 r., już w 1962 zostaje
Wielkim Mistrzem. Jeśli prześledzimy biografię Lipskiego będziemy musieli dojść do
wniosku, że był on urodzonym masonem, ze jego masońskość wzrastała wraz z nim od
najwcześniejszych lat jego życia.
Już jako kilkunastoletni chłopak był znany w swoim otoczeniu jako ktoś, kto ma negatywny
stosunek do katolicyzmu. “My teraz idziemy na mszę – informowali go koledzy z Powstania –
a ty. Grabie, jesteś ateusz, więc zostaniesz i będziesz pilnował odcinka”. (s. 51) W szkole
średniej nazywano go Dalaj Lamą. Założył wtedy klub dyskusyjny “Neopickwickis-tów”,
którego statut głosił, że każdy członek “ma prawo i obowiązek robić to, na co ma ochotę”.
(s.51)
W 1948 r. jako student uniwersytetu Jan Józef Lipski zakłada Klub Samokształceniowy, dla
którego największym autorytetem i pierwszym patronem był prof. A. B. Dobrowolski,
“twórca – jak pisze O.A. Chomicki – powiedzielibyśmy dziś, uniwersalistycznego poglądu na
świat”. (s. 25) Lipski kształtuje swoją formację intelektualną na tekstach Bertranda Russela
(przede wszystkim w oparciu o jego pracę “Dlaczego nie jestem chrześcijaninem?”), tekstach
szkoły lwowsko-warszawskiej, Czesława Miłosza ( s. 188 i 190). Jego poglądy od samego
początku są zdecydowanie lewicowe. Stąd jego udział w powstawaniu i rozwoju czasopisma
“Po prostu”. Klubu Krzywego Koła i błyskawiczne dogadanie się z nestorem masonerii i
zarazem anarchosyndykalistą Janem Wolskim. (s. 80)
Jan Józef Lipski jest też od najmłodszych lat zdecydowanym kosmopolitą, orędownikiem
ideałów oświeceniowych, głosicielem doktryny tolerancji, niestrudzonym tropicielem
wszelkich “nacjonalizmów, ksenofobii i antysemityzmów”. W latach pięćdziesiątych
poświęca się badaniom nad historią ONR i Falangi starając się skompromitować te
organizacje jako głoszące i realizujące skrajnie faszystowską koncepcję katolickiego państwa
narodu polskiego. (s. 56). Pisze wtedy książkę pt. “Katolickie państwo narodu polskiego”,
która ukazuje się w Londynie. ( między innymi ukazała się nakładem wydawnictwa
“ANEKS” w 1994 r.).Stwierdza w niej między innymi: “Polemika merytoryczna z
faszyzmem, szczególnie tego typu, który reprezentowali oenerowcy-falangiści, jest
niemożliwa, gdyż reprezentowali oni stanowisko czysto demagogiczne.” (s. 1)
Zatrzymajmy się na chwilę przy tym właśnie problemie. Lipski do końca swych dni uznaje go,
bowiem za jeden z najważniejszych problemów współczesności polskiej. Mówi o nim i pisze
przy każdej okazji, głównie w periodykach “drugiego obiegu”.
W swoim słynnym szkicu “Dwie ojczyzny – dwa patriotyzmy” stwierdza między innymi:
“Miłość do wszystkiego, co polskie” -to częsta formuła narodowej, “patriotycznej” głupoty.
Bo były przecież i ONR, i pogromy we Lwowie, Przytyku i Kielcach, (getto ławkowe, i
pacyfikacja wsi ukraińskich, i Brześć i Bereza, i obóz w Jabłonnie w 1920 roku”.
(“Powiedzieć sobie wszystko. Eseje o sąsiedztwie polsko-niemieckim”, Warszawa 1996, s.
38)
Pisze tam również: “Strzeżmy się i podejrzliwie patrzmy na każdą nową ofensywę
patriotyzmu – jeśli jest bezkrytycznym powielaniem ulubionych sloganów megalomanii
narodowej. Za frazeologią i rekwizyternią miłą przeważnie Polakowi – czają się przeważnie
cyniczni socjotechnicy, którzy patrzą, czy ryba bierze na ułańskie czako, na husarskie
skrzydło, na powstańczą panterkę. Jest to coś na kształt bagniska, traf tam, a coraz głębiej
wciska – pisze Miłosz w Traktacie moralnym.” (s. 39)
Za objaw nacjonalizmu i ksenofobii uznaje Lipski głoszenie wszelkich opinii na temat
polskości Gdańska, Warmii, Mazur, Pomorza Zachodniego czy Śląska. (s. 44-46) Nic
dziwnego, że jego teksty są tłumaczone na niemiecki i propagowane i wydawane przy
czynnym udziale rządu niemieckiego. ( książka ta ukazała się po polsku i niemiecku “dzięki
dotacji Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej ze środków Republiki Federalnej Niemiec”)
Lipski uważał zawsze, że stosunek Polaków do Niemców jak i Rosjan był w całej naszej
historii przepojony nienawiścią, że podobnie kształtował się nasz stosunek do Litwinów,
Białorusinów. Ukraińców i Żydów. Stara się tu ukazać wszystkie grzechy Polaków.
Negatywnie ocenia również nasz stosunek do Czechów. (s. 49-59)
Szczególną uwagę poświęca Lipski polskiemu antysemityzmowi. Pokazuje jak wzrastał on
przez wieki, by osiągnąć szczyty w okresie międzywojennym. Zwraca uwagę na to, te
“Kościół przyglądał się temu obojętnie (z wyjątkiem tak drastycznych wypadków jak pobicie
w kościele księdza Pudra, neofity), a nawet część prasy katolickiej (Maty Dziennik.) popierała
antysemityzm”. (s.61)
Oceniając czas II wojny światowej stwierdza: “W tej sytuacji nadeszła wojna i okupacja wraz
ze straszliwą eksterminacją Żydów przez okupanta. Ocena egzaminu zdanego wówczas przez
Polaków nie może być niestety prosta i jednoznaczna”. (s. 61)
Lipski ukazuje niektóre działania Polaków zmierzające do ratowania przed śmiercią Żydów w
czasie okupacji, by zaraz stwierdzić: “Trzeba jednak z bólem. lecz odważnie powiedzieć, że
prawda w tej sprawie nie wydaje się tak prosta i jasna, jak to nieraz bywa przedstawiane. Nie
prześladowaniem i tropieniem ukrywających się Żydów zawinili głównie Polacy, mimo, że
byli wśród nas uprawiający taki proceder – lecz obojętnością. /…/ Sądzę Jednak, że znaczna
część społeczeństwa polskiego była obojętna wobec zagłady Żydów – i że winę za to ponosi
między innymi panoszący się przed wojną antysemityzm. Ba, konspiracyjna prasa skrajnej
prawicy w czasie wojny była nadal antysemicka! Co więcej – czy naprawdę nie słyszeliśmy
nigdy podczas okupacji zdania: Po wojnie Hitlerowi postawi się pomnik!?. Gdyby nie
zatruwano narodu polskiego przed wojną antysemityzmem – z pewnością mniej byłoby
obojętnych. Nie byłoby też może tych mętów, które w miasteczkach Mazowsza zareagowały
na wywożenie z gett ludzi, współobywateli rabunkiem i brutalnością. /…/ Historia
antysemityzmu w Polsce na tym się nie kończy. Bezpośrednio po wojnie krajem wstrząsnęła
wiadomość o pogromie kieleckim. Wiele wskazuje na to, że była to prowokacja NKWD i
bezpieki. /…/ Ale dowodów na to nie mamy w stu procentach, gdyby zaś nawet znalazły się –
pozostaje faktem, że tego rodzaju prowokacje udać się mogą tylko wówczas, gdy padają na
glebę gotową je przyjąć” (s. 64)
Dużo miejsca w swoich rozważaniach poświęca Lipski relacji polskość – katolicyzm. Atakuje
nieprawdziwy jego zdaniem schemat Polak – katolik. Stwierdza, że wielki wkład w
kształtowanie się tego, co nazywamy polskością mieli protestanci i osoby związanego z
oświeceniem i pozytywizmem bezwyznaniowego nurtu laickiego, często, jak mówi Lipski,
“ateistycznego, niekiedy agnostycznego”. Trudno wyobrazić sobie – stwierdza Lipski – kulturę
polską ostatniego stulecia bez Edwarda Abramowskiego, małżeństwa Dawidów, bez Wacława
Nałkowskiego i Ignacego Redlińsklego, bez Stefana Żeromskiego i Andrzeja Struga, bez
Stefana Czarnowskiego i Tadeusza Kotarbińskiego, bez Edwarda Lipińskiego oraz Marii i
Stanisława Ossowskich, bez Antoniego Słonimskiego i Marii Dąbrowskiej, bez Leszka
Kołakowsklego. A są to nazwiska symbole, reprezentujące tu często całe szkoły i nurty myśli
polskiej, setki nazwisk Polaków, którzy wnieśli ogromny i niezatarty wkład w dorobek kultury
polskiej”. (69-70)
Zobaczmy wymienione osoby reprezentują w przeważającej większości środowiska skrajnie
lewicowe, głównie masonerię.
Lipski lansując ideę integracji z Europą przy okazji ujawnia jej cele: “Jestem przekonany, że
jednym z najistotniejszych zagadnień naszej teraźniejszości i przyszłości jest wyzbycie się
megalomanii narodowej i ksenofobii, a przynajmniej ich stępienie do stanu niegroźnego dla
dalszych losów narodu polskiego. Jeśli się to nie stanie – byle agent, | przebrawszy się w
ułańskie czako i zawiesiwszy ryngraf na j piersi, poprowadzi naród dokąd zechce, podbijając
bębenka “dumy narodowej” i manipulując fobiami /…/ zamkniemy sobie w rezultacie drogę
do Europy Zachodniej, w której widzimy naszą kolebkę kulturową – na zawsze; nie łudźmy,
że jeszcze się w tej Europie znajdujemy; może trochę: wspomnieniami, tęsknotami,
pragnieniami”. (s. 73)
Oto, chciałoby się powiedzieć ta świecka świętość, oto ta dobroć i szlachetność. Lewica i
masoneria są tu ukochani i obdarowani. A co z pozostałymi? Czy przypadkiem nie
reprezentuje ich Stefan Kisielewski gdy mówi o Lipskim, podobno żartem, jak przytacza to
Mirosława Puchalska, “święty osioł”. ( “Jan Józef…”, s. 187)
Nie tylko jeden Kisielewski “profanuje” tę “obiektywną” świętość Wielkiego Mistrza. Mówi o
tym, między innymi Aleksander Małachowski w tej samej książce: “Janek napisał ongiś
piękną i rozumną książkę o różnych polskich sprawach, m. in. o stosunkach z Niemcami
(„Dwie ojczyzny i inne szkice“, 1985). Z jego tez moralnie najczystszych i sprawiedliwych
usiłowano uczynić dokument zdrady interesów narodowych. Ubecja działała tak skutecznie,
że kiedy w wyborach 1989 roku Janek był kandydatem na senatora z Radomia, czemu czynnie
przeciwstawiał się tamtejszy biskup, bo jakże to tak: socjalista senatorem po obaleniu
komunizmu – z ambon kościelnych, bo niektórzy księża czynnie włączyli się w ten haniebny
proceder zwalczania Lipskiego – z ambon, przypominam, padały argumenty żywcem
zaczerpnięte z ubeckich broszurek. Co gorsze – dla biskupa – Lipski przebywał wtedy w
Londynie na badaniach l nie mógł osobiście odpierać poniżających go zarzutów. Ta sama tępa
nienawiść niewykształconego kleru, nic nie rozumiejącego z tego, czym jest współczesny
socjalizm, sprawiła, że były poważne trudności zapewnienia Jankowi katolickiego pogrzebu,
choć szlachetnością swoich myśli i uczynków przewyższał większość polskich biurokratów
kościelnych”. (s. 96)
Omówione przez nas powyżej podstawowe tezy “pięknej i rozumnej książki” można uznać, z
pewnością za jeden z podstawowych elementów masońskiego programu dla Polski (tak się
dziwnie składa, że stały się one również programem Unii Wolności, “Gazety Wyborczej” i
“Tygodnika Powszechnego”), Za ich uzupełnienie należy uznać przyjęte przez Lipskiego od
Jana Wolskiego zasady programowe tego “współczesnego socjalizmu”, którego to nie mógł
zupełnie zrozumieć ten chory od “tępej nienawiści” i podpuszczony przez ubecję
“niewykształcony kler”, zawarte w masońskim dokumencie pt. “Przesłanki i wytyczne
ustrojowe”. O treści tego dokumentu opublikowanego w ostatnich latach przez masoński
periodyk “Ars Regia” pisałem obszernie w swojej książce “Masoneria polska i okolice”.
Mowa tam o rządzie światowym i światowym systemie “planowej gospodarki”. Dowiadujemy
się z niego między innymi, że rząd ten miałby “wyłączne prawo dysponowania źródłami
wszelkich surowców o światowym znaczeniu gospodarczym” oraz “wyłączne prawo ustalania
dla poszczególnych (względnie dla bloków państw) zadań i kontygentów w zakresie ich
udziału w masowej wytwórczości”. Oczywiście, aby ten rząd i ta gospodarka mogły powstać
“poszczególne państwa muszą zrezygnować z zazdrośnie dotąd przez nie bronionej zasady ich
nieograniczonej suwerenności partykularnej (…) na rzecz szerszej i nadrzędnej suwerenności
czynnika międzypaństwowego w skali światowej” ( Ars Regia nr 3/4 z 1993 r.)
We wstępie do książki Lipskiego “Katolickie państwo narodu polskiego” Adam Michnik
pisze: “Ci, którzy znali blisko Jana Józefa mogą mówić o szczęściu w swoim życiu. Niewiele
przecież spotkałem osób tak konsekwentnie wiernych chrześcijańskiej miłości bliźniego, jak
ten konsekwentny agnostyk. Był człowiekiem dobrym i odważnym. Mądrym i szlachetnym.
Nadawał sens ludzkim życiorysom, pobudzał do przyzwoitości, prowokował do czynienia
dobra. Jego prawość i dobroć były zaraźliwe. Był sumieniem polskiej inteligencji i opozycji
demokratycznej – obok księdza Jana Zieji, Stefana Kisielewskiego, Haliny Mikołajskiej. Był
jednym z tych, którzy przechowywali przez trudny czas ideę Polski, dusz prawych i rogatych.
Był człowiekiem nowoczesnym, który w świat totalitarnej dyktatury wnosił dawnych Polaków
dumę i szlachetność.”
No właśnie ludziom spod znaku “Gazety Wyborczej”, Unii Wolności, masonerii i “Tygodnika
Powszechnego” zależy, by uczynić z Lipskiego pewien wzorzec osobowy, współczesnego
bohatera polskiego, swego rodzaju pozytywny mit. Mit ten budowany jest w oparciu o pewne
cechy charakteru, które zapewne Lipski posiadał: rogatość, odwaga, bezkompromisowość,
wierność przyjętym ideałom i “towarzyszom broni” i o pewne historyczne fakty: Lipski
tworzył tzw. demokratyczna opozycję, walczył z komuną, stawał w obronie prześladowanych
przez nią (przynajmniej niektórych), zabiegał o wolność i demokrację dla Polski i Polaków.
Myślę, że nie ma chyba co tu polemizować. Nie jest to właściwa płaszczyzna. Wchodzenie na
nią to swego rodzaju wpadnięcie w, z góry, przygotowaną pułapkę. Są ważniejsze
perspektywy. Po owocach poznacie ich.
Kim był Lipski.? Nie był ani “świeckim świętym” ani “świętym osłem”. Był wielkim i
skutecznym masońskim i lewicowym bojownikiem. To on skonstruował, tak naprawdę i dał
siłę Klubowi Krzywego Koła, które istnienie zapoczątkowały komunistyczne służby specjalne
i uczynił z niego sprawne narzędzie porozumienia pomiędzy liberalnymi i kosmopolitycznymi
kacykami PZPR a masonerią. To on odbudował w Polsce masonerię i dał jej siłę, jakiej dotąd
w Polsce chyba nie miała. To on wokół niej zbudował środowisko antypeerelowskiej opozycji
lewicowej i skupił wokół niego wielu, często niezorientowanych w “meritum” ludzi. To on
zbudował fundamenty okrągłego stołu i doprowadził do tego, że o przyszłości Polski
decydowały wąskie czerwone i masońskie elity. Bez niego nie byłoby zapewne siły i
wpływów Unii Demokratycznej, a później Unii Wolności, wyprzedaży polskiej gospodarki,
grubej kreski, przejęcia przez lewicę mediów i aparatu władzy.
Środowiska korowskie, którym przewodził wykorzystały “Solidarność” jako narzędzie. Pod
hasłami walki z dyktaturą zbudowały państwo, w którym demokracja była tylko z nazwy
(oznaczała bowiem roszady w ramach pewnego kontrolowanego przez nie obszaru), wolność
gospodarcza tylko, w istocie, dla zachodnich koncernów i wybranych nielicznych obywateli
polskich.. Ich działania od początku zmierzały do demontażu państwa polskiego, którego
ostatecznym efektem ma być jego wchłonięcie przez struktury Unii Europejskiej.
Lipski był z pewnością jakoś wielki i genialny. Ale przecież szatan też na swój sposób jest
wielki i genialny.

Andrzej Olechowski – prorok globalizmu

Od pewnego czasu coraz głośniej mówi się w wielu środowiskach politycznych o tym,
że UW i AWS mogą wysunąć Andrzeja Olechowskiego jako wspólnego kandydata w
najbliższych wyborach prezydenckich. Ostatnio zaczęto o tym mówić i w mediach. Jednym z
pierwszych wyraźnych sygnałów był tu materiał zamieszczony we wkładce “Ludzie” do
“Życia” z 27.02. br. Następnego dnia telewizja i radio poinformowały nas, że “25 autorytetów,
głównie z Krakowa zaapelowało do Leszka Balcerowicza, Mariana Krzaklewskiego i Lecha
Wałesy o poparcie tej kandydatury przez cały obóz posierpniowy”. Tego samego dnia
Tadeusz Mazowiecki oświadczył, że nie będzie kandydować pomimo, ze jeszcze w sobotę
poparli go szefowie regionów UW. 29 wieczorem telewizja TVN podała wyniki sondaży
mające wskazywać na to, że Olechowski już teraz otrzymałby najwięcej głosów po
Kwaśniewskim wyprzedzając zdecydowanie Krzaklewskiego i Wałęsę.
Jakie to autorytety poparły kandydaturę Olechowskiego? Gdy pisałem ten artykuł znane były
nazwiska tylko kilku z nich, a mianowicie: Andrzeja Zolla, Zbigniewa Religi, Czesława
Miłosza, Józefy Henelowej, senatora Krzysztofa Kozlowskiego i Macieja Jankowskiego. Moje
pierwsze skojarzenie było następujące. Zoll jest, a przynajmniej był, członkiem Rotary Club
(por. choćby: A. Socha, Bądź przyjacielem., Polska Zbrojna z 8.11.94). Religa kojarzy mi się
z Lions Club. Dziennikarze piszą o tym, że jest jego członkiem. (por. choćby: K. Nielaba,
Łagodne Lwy, Trybuna Śląska z 13.01.94). Nazwisko Miłosza pojawiło się w mojej książce
pt. “Masoneria polska 1993” gdzie czytamy: W 1947 r. Stempowski (który był wtedy Wielkim
Mistrzem) informuje za pośrednictwem, jak wszystko na to wskazuje, Czesława Miłosza,
wielkiego komandora masonerii w USA J. H. Cowlesa, “że masoneria polska podzieliła los
sąsiednich (…) i wyginęła – przestała istnieć.” (informacja ta została zaczerpnięta z: L. Hass,
Druga wizyta Johna Henrego Cowlesa w Polsce, Ars Regia nr 2(3)93, s. 100). Na uwagę
zasługuje też materiał autorstwa noblisty pt. “O historii polskiej literatury, wolnomyślicielach
i masonach” (“Kultura” nr 4/70, s. 21). Bardzo ciekawy jest też jeden z rozdziałów w książce
Aleksandra Fiuta “Rozmowy z Czesławem Miłoszem”, który nosi tytuł “Sekretny zjadacz
trucizn manichejskich”, w którym poeta mówi o swoich związkach ideowych z
manicheizmem i kabałą (do obu doktryn odwołuje się masoneria). Henelowej nie trzeba chyba
czytelnikom ND “rekomendować”. Jest przecież jednym ze sztandarowych przedstawicieli
“Tygodnika Powszechnego”. Powszechnie znane są jej wypowiedzi na temat Radia Maryja
(wynikałoby z nich, że jest to największe zagrożenie dla wszystkich i wszystkiego) i w
sprawie regulacji prawnej kwestii życia poczętego. No i oczywiście senator Kozlowski z UW
(ten, co tak bronił Wielkiego Mistrza Józefa Lipskiego w senacie przed “Naszym
Dziennikiem” i odsądzał pismo od czci i wiary)
A kim jest Olechowski? Krótko, treściwie, choć może nie w sposób pełny, ujął to komentator
“Życia” w jednym zdaniu: Trudno też zlekceważyć ostrzeżenie, że wyborcy Akcji nie poprą
człowieka z drugiej strony Okrągłego Stołu, który sam bez żenady przyznawał się do
współpracy z “wywiadem gospodarczym PRL”. (“Życie” z 20.02.br., s. 16).
Cóż można jeszcze powiedzieć o Olechowskim? Bardzo wiele. Trzeba by na to kilku czy
kilkunastu artykułów. Zacytuję tu tylko swój materiał na temat Fundacji Batorego
publikowany niedawno w ND: “W tym miejscu warto wspomnieć, że Soros jest, co
sygnalizuje również Osęka, członkiem nazywanego przez wielu masońskim rządem
światowym, Klubu Bilderberg. (każdy może to sobie sprawdzić w internecie). O Klubie tym i
o Sorosu pisało wielu badaczy masonerii. (por. choćby: J. A. Cervera, Pajęczyna władzy,
Wrocław 1997, s. 225-229 i P. Virrion, Rząd światowy. Globalizm, Antykościół i
Superkościół, Komorów 1999, s. 83-90). Ostatnio obszerny artykuł poświęcił mu w “Naszej
Polsce” (nr 50/99) Paweł Siergiejczyk (który pisał też zresztą sporo o Fundacji Batorego).
Przypomina on tam, że inicjatorem tej organizacji był Józef Retinger jeden z najbardziej
znanych i wpływowych masonów w historii (oddzielną książkę poświęcił mu Henryk Pająk),
członek loży B`nei B`rith skupiającej wyłącznie Żydów. Członkami tego Klubu byli lub są
między innymi: Bill Clinton, Gerald Ford, Henry Kissinger, ambasador USA przy ONZ
Richard Hollbrook, Al Gore (wiceprezydent USA, kandydat na prezydenta), amerykańscy
sekretarze skarbu Nicholas Brady, Robert Rubin, Lawrence Summers (jest nim obecnie),
prezes Chase Manhattan Bank, Dawid Rockefeller, Zbigniew Brzeziński i Andrzej
Olechowski (także członek Rady Fundacji Batorego) itd. W spotkaniach Klubu uczestniczą
członkowie władz Unii Europejskiej, w tym między innymi Komisji Europejskiej – Jacques
Santer, Leon Brittan, Emma Bonino, Mario Monti, Erkki Leekanen, kolejni sekretarze
generalni NATO Lord Carrington, Manfred Worner, Willi Claes, Javier Solana i George
Robertson i szefowie europejskich rządów: Franz Vranitzky (Austria), Wilfried Martens
Belgia), Esko Aho (Finlandia), Laurent Fabius (Francja), Rud Lubbers (Holandia) czy choćby
Margaret Thatcher.
Stałymi gośćmi Klubu są też prezesi Banku Światowego, prezesi banków centralnych
poszczególnych państw, także europejskich, szefowie banków prywatnych, w tym np.
Alessandro Profumo, prezes Credito Italiano, który kilka miesięcy temu kupił 52% udziałów
w PEKAO SA.“
Olechowski ponadto był, między innymi, ministrem spraw zagranicznych w
postkomunistycznym rządzie Pawlaka (OBOP podawał wtedy, że 28% respondentów uznaje
go za polityka centroprawicowego i że w związku z tym jest drugi na liście takich polityków
po Geremku, którego uznało za polityka centroprawicowego 29% respondentów i że jest
najbardziej lubiany w Polsce po: Kuroniu, Zychu, Kwaśniewskim i Cimoszewiczu),
pierwszym wiceprezesem NBP i ekonomistą w banku Światowym w Waszyngtonie (1985-
87). Obecnie jest, między innymi, przewodniczącym rady nadzorczej banku Handlowego S.A.
w Warszawie, Central Europe Trust Polska i członkiem wielu rad nadzorczych polskich i
zagranicznych przedsiębiorstw, prezesem Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego, członkiem
rady Międzynarodowego centrum Rozwoju Demokracji i Centrum Promocji Kobiet.
Olechowski wielokrotnie wypowiadał się w prasie na wiele tematów. Zacytujmy tu tylko
jedną jego wypowiedź, którą wydrukowała Gazeta Wyborcza (z 2-3.01.99): “Trzeba
przypominać, że państwo jednego tylko narodu zubaża ten naród duchowo, prymitywizuje
moralnie i prowadzi do nacjonalistycznych ekscesów.(…) Krucjata przeciwko globalizacji ma
niewiele wspólnego z chrześcijaństwem. To totalitarne państwo narodowe jest
niechrześcijańskie.(…) Każdy uważny i szczery obserwator musi przyznać, że ksenofobia
przybiera w Polsce na znaczeniu. Winę za to ponoszą przede wszystkim elity katolickie, które
najpierw nie widziały potrzeby, a potem nie znalazły siły, by na to zjawisko zareagować.
Najwyższy czas to zrobić. Dekomunizacja i ksenofobia mają te same źródła i ten sam skutek –
kreują wroga. Jest to stary, dobrze w Europie znany sposób budowania jedności, pokonywania
wewnętrznych podziałów. Ale używanie go jest samobójczą głupotą, gdy wróg jest
wewnętrzny i tak szeroko i niejasno zdefiniowany jak komuniści czy Żydzi. Ilu z tych, którzy
przeżyli PRL może z ręka na sercu powiedzieć, że nic złego nie zrobili? Ilu z nas w Europie
Środkowej może, z ręką na ustawach norymberskich, udowodnić, że nie ma w sobie śladu
krwi żydowskiej?”
Przypomnijmy, że ksenofobia to, według “Słownika wyrazów obcych”, “przesadna niechęć
lub wrogość w stosunku do cudzoziemców”. Czy w Polsce nie mamy do czynienia z wręcz
odwrotnym zjawiskiem? Co ma na myśli Olechowski, gdy mówi o “dobrze w Europie znanym
sposobie budowania jedności”? Czy, przypadkiem, nie chodzi mu o Niemcy hitlerowskie?
W identycznym duchu utrzymana jest najnowsza książka kandydata na prezydenta pt.
“Wygrać przyszłość” (TWIGGER SA, Warszawa 1999), którą można uznać za jego manifest
polityczny. Stwierdza on w niej, że istnienie państw narodowych utraciło już swój sens, że
naturalne otwieranie się państwa na współprace z innymi pozbawia je automatycznie
suwerenności (s. 15), że państwo staje się dziś “niekompetentne”, że stanowi dla ludzi
“utrudnienie” i “przeszkodę” (s. 17 i 19), że państwo narodowe “słabnie”, bo ludzie
“pozostawiają je samo sobie” (s. 19).
Podsumowując tę część swoich rozważań stwierdza: “Państwo nieuchronnie będzie słabnąć, w
niektórych dziedzinach obumierać, w innych zastępować je będą inne instytucje. Jeżeli
całkowicie utożsamiać się będziemy z państwem, jeżeli będziemy je traktować jako jedyną
swoja instytucję, i my będziemy słabnąć i obumierać wraz z nim. Takiej przyszłości musimy
uniknąć.” (s. 20)
To wszystko jest bardzo ciekawe, szczególnie w kontekście wypowiedzi Olechowskiego, w
ramach której tłumaczył, dlaczego “współpracował”, miał, jak to powiedział, “kontakty z
wywiadem gospodarczym” ( Tak przy okazji były szef MSW Antoni Maciarewicz stwierdził:
“Nie istnieje wywiad gospodarczy. Jak się jest tajnym współpracownikiem, się wypełnia
polecenia niezależnie od tego, czego one dotyczą?”). Olechowski wyznał wtedy : “W moim
przypadku nie ma możliwości szantażu, zawsze otwarcie mówiłem o moich kontaktach.
Pozostaje aspekt moralny. Rozumiem, że można to różnie oceniać. Ja nie umiem siebie
potępić. Wychowano mnie w duchu propaństwowym. Zawsze w gotowości do współpracy
z państwem polskim. Z takim państwem, jakie miałem.” (“Ludzie” dodatek do Życia” z
25.02. 2000. s. 8)
Olechowski jest tak “ortodoksyjnym globalistą”, że uznaje, iż tak SLD jak i AWS są za bardzo
narodowe i “lokalne”, wręcz zaściankowe, bo przecież “geneza obu ugrupowań znajduje się w
wydarzeniach i postawach, które szybko odchodzą do historii. Kandydat na prezydenta
stwierdza, że przecież: “podział, który praktykują te ugrupowania, traci adekwatność, staje się
coraz bardziej anachroniczny”, bo przecież wyróżnianie lewicy i prawicy to przeżytek. (s. 49-
50)
To “otwieranie się”, “zanik państwa” jest zarazem, według Olechowskiego, wzmacnianiem
demokracji, bo: “Kontakty międzynarodowe pozwalają poznać innych ludzi, inne wartości i
idee, powodują wzrost tolerancji. Bez pewnego poziomu tolerancji mniejszość nigdy nie
zaakceptuje decyzji większości. Liberalizacja promuje więc demokrację.” (s. 21)
Trudno nie zgodzić się tu z nim. Jeżeli większość promuje zło, proponuje np. zabijać
psychicznie chorych to mniejszość kierująca się miłością, prawdą i dobrem na to się nie
zgodzi. Gdy mniejszość uzna za jedyną czy choćby najwyższą wartość tolerancję będzie to
tolerować.
Państwo nie ma też sensu, dlatego, stwierdza Olechowski, bo “nie wszystko możemy zrobić
sami”, a tak naprawdę to sami nie możemy nic. Z tego zaś wyciągnąć można następujące
wnioski. Pierwszy: “integrację powinniśmy wspierać”, bo “Spoiwem łączącym narody
europejskie jest dziś przede wszystkim przynależność do Unii Europejskiej”.
Tak na marginesie czy tym spoiwem nie powinny być wartości?
Integracja w ramach Unii Europejskiej powinna, według Olechowskiego być jak najgłębsza i
najszersza i to jest “jedną z podstawowych dyrektyw patriotyzmu”. Inaczej gdyby ta integracja
była “płytka”, “fakultatywna” to Europa “szybko by się rozwarstwiła na mniejsze,
konkurujące ze sobą grupy”. Zyskamy za to “podstawy do odegrania roli regionalnej”. (s. 26 i
27).
Podsumowanie? Ano następujące: “Aby przetrwać – osłabić państwo. Aby utrwalić
niepodległość – pozbawić państwo suwerenności. Co za paradoks! Ale tak właśnie
powinniśmy zrobić.” (s. 29)
Co dalej? “Nie bójmy się perspektywy – stwierdza kandydat na prezydenta – wspólnoty wielu
narodów”. Będzie to, bowiem “ponadnarodowa demokracja”. (s. 31). “Trzeba udawać, że
jesteśmy suwerenni” – naucza Olechowski, a więc: “udajemy, że jest ono suwerenne i
powierzamy mu zadania oraz stosowne uprawnienia. Państwo wchodzi w porozumienie z
innymi państwami, tworzy z nimi stosowną instytucje ponadpaństwową i przekazuje jej
zadanie oraz związane z nim uprawnienia. W konsekwencji, w tej sprawie, państwo
przechodzi na pozycję władzy lokalnej, która działa w ramach wytycznych instancji wyższego
szczebla, a obywatel – na pozycję członka lokalnej wspólnoty.” (s. 34)
Wreszcie kandydat na prezydenta mówi: “Nie mam wątpliwości – globalizacja jest
nieuchronna” (s. 81) Musi więc, po pierwsze, zaniknąć rolnictwo. (s. 84) Trzeba więc
“wyzwolić chłopów z przywiązania do ziemi.” (s. 86) Trzeba “podłączyć” Polaków. Internet
nade wszystko (87-90). Trzeba usamodzielnić Polaków, uprościć podatki, zwiększyć
przedsiębiorczość (s. 90-96), doprowadzić do tego, by przedsiębiorstwo było
“stowarzyszeniem osób podzielających te same cele i wartości” ( s. 96-101) Bo przecież:
“Życia i pracy nie można rozdzielać” (s. 102). Przedsiębiorstwo ma być “instytucją
pozwalającą człowiekowi spełnić swoje posłannictwo, wykonać zadanie, wypełnić dobrze
życie” (s. 104), ma być “misją, w której uczestniczę” (106)
Czy to się nie nazywa religią złotego cielca?
Globalizacja, mówi Olechowski, da nam “szansę, na szybsze pokonanie dystansu do bardziej
zaawansowanych narodów, zrobienia czegoś pożytecznego, wybitnego”.(s. 127) No tak. To,
co polskie, katolickie nie jest ani zaawansowane, ani pożyteczne, ani wybitne.
“Chodzi o to, aby Polacy nie znaleźli się wśród tych, którzy uciekli w skansen.” (s. 127) –
naucza Olechowski.
Co jeszcze powoduje globalizacja? Przede wszystkim “zmniejszenie możliwości
praktykowania wartości i idei nacjonalistycznych” wzbogacenie duchowe i moralne. (s. 128)
Kto się boi globalizacji? “Ludzie, którzy osłabienie więzów i obyczajów natury plemiennej
odbierają jako osobiste zagrożenie”. (s. 128)
Bo przecież “silne więzy rodzinne, wspólnotowe, grupowe, lokalne narodowe do pewnego
momentu sprzyjały solidarnemu wysiłkowi i solidarnym wyrzeczeniom zacofanych
społeczeństw. Ale spójrzmy – mówi Olechowski: “Życzliwość, uprzejmość, silne tradycyjne
więzi zniszczyły cud gospodarczy Azji. Może jest tak, że aby odnieść sukces, trzeba przestać
być Azjatą, odejść od tradycyjnych wartości i zasad.” (s. 129)
No teraz wreszcie wszystko rozumiem. Najważniejszy jest cud gospodarczy. A więc trzeba
przestać być Europejczykiem i Polakiem. Precz z więziami rodzinnymi, narodowymi. Precz z
tradycyjnymi wartościami i zasadami. A więc precz z Bogiem, katolicyzmem i Kościołem.
Oczywiście też: Precz z Polską.
Co organizuje ludzi według Olechowskiego? Kultura, proszę Państwa, kultura, wspólnota w
kulturze. “To kultura organizuje ludzi” – podkreśla kandydat na prezydenta w tytule rozdziału.
(s. 130) Co nazywa kulturą? “Polacy są tu dobrym przykładem. Po odzyskaniu suwerenności i
otwarciu wyrazili silne postanowienie związania się z Zachodem, nasilili z nim kontakty,
podjęli reformy na rzecz wdrożenia zachodnich rozwiązań w swych instytucjach i starania o
członkostwo w zachodnich strukturach.” (s. 130)
Przyznam się Państwu, że gdybym myślał sto lat to nigdy bym nie wpadł na pomysł, że te
działania można nazwać kulturą. Zawsze myślałem, że zupełnie co innego nazywa się kulturą.
Ale, mówi Olechowski, Oj, niestety, niestety. Nie wszyscy mają tę kulturę. “Jednocześnie
część z nas, np. środowiska Radia Maryja, nie poczuwają się do pełnej jedności kulturowej z
Zachodem.” (s. 130
A co z tego wynika? Olechowski, jak przystało na prawdziwego proroka ujmuje to w formie
przypowieści, znowu o Azjatach, i stwierdza: “Sądzę, że pragmatyczni Azjaci uznają, że
muszą porzucić nie tyle tradycyjne wartości, co niektóre tradycyjne, ale niekoniecznie
wartościowe przyzwyczajenia. Kapitalizm kolesiów nie jest emanacją solidarności i
uprzejmości, ale wynikiem zmowy i korupcji”. (s. 131)
Czy rozumieją już teraz państwo, do czego, oczywiście w takim ujęciu, zmierza Radio
Maryja?
Jak już będzie ta wspólna kultura przyjmiemy do wspólnoty Turcję, Ukrainę, Rosję, a
wreszcie “we wspólnej instytucji znajdą się trzy wielkie religie i kultury” i “Ramię w ramię
wezmą udział we wspólnym projekcie.” (s. 132)
Jesteśmy, stwierdza Olechowski, bardzo tego wszystkiego, blisko bo, na szczęście, “w
minionym półwieczu poczucie tożsamości narodowej bardzo się rozmyło, utraciło ostrość,
stało się bardziej zarysem niż rzeczywistością”, bo przecież “wartości narodowe przypominają
linię horyzontu – wszyscy się zgadzają, że one istnieją, ale nikomu nie udało się do niej
zbliżyć.” (s. 132-133).
Czy jednak można wypierać się swojego pochodzenia? Oczywiście, że nie – mówi
Olechowski “Takiej postawy nam nie trzeba” (s. 133)
Jak się mamy zatem zachowywać? Oto jest pytanie. “Niespodziewanej i zaskakującej
odpowiedzi na nie – pisze kandydat na prezydenta – udzielił Jan Paweł II. W trakcie swojej
niedawnej pielgrzymki wyjaśnił, co to praktycznie znaczy być patriotą, pielęgnować
dziedzictwo, kochać ojczyznę. Usłyszeliśmy, co składa się na tę miłość: szczegółowy obraz
pejzażu, dogłębna znajomość historii i czuła, życzliwa pamięć ludzi, którzy nas otaczają:
rodziców, kolegów, sprzedawców, właścicieli kamienicy. No i zapachy, kolory, smaki,
kremówki.” (s. 133) No tak. Ojczyzna to kremówki. Taka jest właśnie nauka Papieża?
Stanowczo protestuję. Przecież Jan Paweł II powiedział w 1997 roku opuszczając Polskę:
“Wojciech przypomniał nam o obowiązkach budowania Polski wiernej swym korzeniom. (…)
Wyraża się ona także w trosce o rozwój rodzimej kultury, w której wątek chrześcijański
obecny był od samego początku. Wierność korzeniom oznacza nade wszystko umiejętność
budowania organicznej więzi między odwiecznymi wartościami, które tylekroć się sprawdziły
w historii, a wyzwaniami współczesnego świata, między wiarą a kulturą, między Ewangelią a
życiem.” Tu nie chodzi o kremówki, proszę Pana, “obraz pejzażu”, tylko “znajomość historii”,
“życzliwą pamięć” o sprzedawcach i kamienicznikach.
Dalej kandydat na prezydenta cytuje, oczywiście, ten słynny fragment przemówienia Papieża
w parlamencie, którym tylu innych już również manipulowało i stwierdza: “Dla wielu ludzi
dobrej woli, których męczyła wątpliwość, czy starania o włączenie Polaków do europejskiej
wspólnoty narodów jest zgodne z postawą patriotyczna, dylemat został rozstrzygnięty.” (s.
133)
Nikt nie miał, chyba, w Polsce takiego dylematu. Tu nie chodzi o to czy z Europą czy
przeciwko ale o jej przyszły kształt, rolę i miejsce Polski. I o czym innym mówi Olechowski.
On mówi przecież o globalizacji, zaniku polskiego państwa, śmierci Polski, o wejściu bez
żadnych warunków do Unii Europejskiej spod znaku “Traktatu z Maastricht”. I tu na papieża
powoływać się nie wolno. Nie wolno wyrywać tych słów, które papież wypowiedział w
naszym parlamencie z kontekstu, nauki Kościoła i będącego jej integralnym elementem
papieskiego nauczania. To tak jakby powiedzieć – Pismo Święte uczy, że nie ma Boga (są tam
przecież, tak naprawdę, słowa :”Powiedział głupiec w swoim sercu: Nie ma Boga.”). Czy
Olechowski nie wie (czy nie chce wiedzieć), że papież powiedział 3.06.1997 w Lednicy: ”Nie
będzie jedności Europy, dopóki nie będzie ona wspólnotą ducha. Ten najgłębszy fundament
jedności przyniosło Europie chrześcijaństwo i przez wieki go umacniało chrześcijaństwo. (…)
Jakże można liczyć na zbudowanie wspólnego domu dla całej Europy, jeżeli zabraknie cegieł
ludzkich sumień wypalonych w ogniu Ewangelii, połączonych spoiwem solidarnej miłości
społecznej będącej owocem miłości Boga?” Czy nie wie, co papież powiedział podczas tej
samej pielgrzymki w Zakopanem? Brońcie krzyża, nie pozwólcie, aby imię Boże było
obrażane w waszych sercach, w życiu rodzinnym czy społecznym. Dziękujmy Bożej
Opatrzności za to, że krzyż powrócił do szkół, urzędów publicznych i szpitali. Niech on tam
pozostanie! Niech przypomina o naszej chrześcijańskiej godności i narodowej tożsamości, o
tym, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy i gdzie są nasze korzenie.”
Czy Unia Europejska spełnia te warunki, jakie określa Papież? Oczywiście, że nie.
Wiele rzeczy można zarzucać Olechowskiemu, ale nikt, chyba, nie oskarży go o nieszczerość,
nieprawdomówność, krętactwo itp. Kawa jest tu wyłożona na ławę. Wreszcie ktoś mówi
wprost i głośno. Chodzi mi o to, by Polski i Polaków nie było.
Jeżeli Olechowski zostanie prezydentem to będzie to drugi król Stanisław August
Poniatowski. Dzisiaj takich nazywa się likwidatorami. Kiedyś, w dawnych dobrych czasach,
takich nazywało się trochę inaczej, ale nie powiem, jak bo nie chcę “Naszego Dziennika” (i
przy okazji siebie) narażać na kłopoty w sądzie.
A może warto na Olechowskiego zagłosować? “Życie” nazwało go “mistrzem kiepskich
końcówek”. Były premier Jan Krzysztof Bielecki powiedział: “Świetnie zaczyna, idzie jak
burza, ale niczego nie kończy.” (“Ludzie”, dodatek z 25.02.2000., s. 7)
Jeszcze ciekawostka. “Życie” podało, iż Lech Wałęsa oświadczył: “Gdyby przeszedł do
drugiej tury, dostanie moje poparcie.” (tamże, s. 9)
Falandysz daje mu duże szanse. Stwierdza tylko: “Jeżeli chce odnieść sukces, musi trochę
zniżyć się do ludzi. Pochylić głowę. Jako były disc jockey (Olechowski zaczynał jak disc
jockej i, następnie, menadżer zespołu Krzysztofa Klenczona “Trzy Korony” – dop. S. K. za:
tamże s. 5) powinien wiedzieć jak nawiązać kontakt z publicznością. Ale od tylu lat jest
człowiekiem biznesu, że nie wiem, czy będzie umiał zmienić skórę. Znaleźć swoje disco
polo.” (tamże, s. 9)
Olechowski znalazł swoje disco polo. Tylko, że ono nie jest jego. To jest disco polo
neopogaństwa. To jest powrót do niego, powrót do idei Cesarstwa Rzymskiego, pogańskiego
państwa wyznaniowego ogarniającego całą Europę, zrównującego wszystko jak dobry walec,
pozostawiający po sobie tylko moralną i duchową pustynię, pogańskie mity i “wartości”.
Disco polo to zawsze disco polo. Prymitywna muzyka. Prymitywny taniec. Jaskinia. Mam
nadzieję, głęboko w to wierzę, że Polacy reprezentujący wielką, starą kulturę, wspaniałą
tradycję, prawdę, którą niesie katolicyzm nie będą tańczyli w jego rytmie.

YMCA i masoneria

YMCA to skrót nazwy międzynarodowej organizacji dla młodzieży – Young Men
Christain Association (Stowarzyszenie Męskiej Młodzieży Chrześcijańskiej), która istniała w
Polsce przed wojną i wznowiła swoją działalność w 1990 r.
W tygodniku “Argumenty” nr 20 z 1979 r. ukazał się artykuł Ludwika Hassa, którego znamy
dziś jako honorowego członka Uniwersalnej Ligi Masońskiej (został nim “W uznaniu
ogromnych zasług w upowszechnianiu rzetelnej wiedzy historycznej o Wolnomularstwie”) pt.
“Twarzą w twarz z faszyzmem. Wolnomularstwo na ziemiach wschodnich.” Artykuł dotyczy
ostatnich lat okresu międzywojennego. Czytamy w nim, między innymi: “Atakiem objęto też
wszystkie zrzeszenia wolnomularskie, po YMCA i Rotary Club włącznie.”
Tak przy okazji ciekawostką jest to, że odnowiciele obecnej polskiej YMCA wywodzą się z
środowisk pisujących właśnie w “Argumentach” (przypomnijmy, że był to organ
Towarzystwa Krzewienia Kultury Świeckiej wsławionego w walce z Kościołem, także na
łamach “Argumentów) i “Polityce”.
Już z pisma “Wolnomularz Polski” nr 1 dowiadujemy się z materiału dotyczącego początków
polskiej YMCA: “Inny wybitny mason Hipolit Gliwic po rozmowie z Cowlesem
(Amerykanin, jeden z przywódców światowej masonerii dop. S. K.) pisał, iż YMCA nie jest
równoznaczna z wolnomularstwem, ale jest ona istotnie popierana, 65 proc. organizatorów
YMCA należy do Wolnego Mularstwa.”
Z tego samego materiału dowiadujemy się, że w skład Komitetu organizacyjnego YMCA
“weszło szereg polskich wolnomularzy, dla których YMCA stała się jednym z terenów ich
działalności społecznej”, wśród 21 członków Komitetu założycielskiego “znaleźli się masoni:
W. Chodźko, L. Darowski, F. Skąpski”, że jego prezesem “został także wolnomularz –
Stanisław Staniszewski, a po nim kolejno wolnomularze dr Rafał Radziwiłłowicz, Marian
Ponikowski, dr Tadeusz Dybowski.”
Ciekawostką jest tu fakt, że Dybowski był ponadto wiceprezesem Rotary Club w Krakowie, a
Skąpski członkiem jednego z Rotary Club.
Nic więc dziwnego, że YMCA została kilkakrotnie potępiona przez Kościół i że kardynał
Aleksander Kakowski wydał specjalny list pasterski na temat zagrożeń, jakie stwarza dla
młodzieży. Najciekawszy jest chyba wydany 5 listopada 1920 r. przez Najwyższą św.
Kongregację św. Oficjum “List do ordynariuszy, zachęcający ich do zajęcia się pewnymi
wystąpieniami akatolików przeciwko wierze”. Czytamy w nim między innymi: “Pewne nowe
organizacje akatolickie (…) zagrażają (…) młodzieży ofiarowując jej wielce urozmaiconą
pomoc, którym to sposobem wzmacniają wprawdzie ich ciała, kształcą ich serca i umysły, w
rzeczy zaś samej naruszają wiarę katolicką i wyrywają synów matce – Kościołowi. (…)Mówią
bowiem, że chcą umysły i obyczaje młodych zaprawić w dobrych dziedzinach i tę kulturę
mając zamiast religii ogłaszają /deklarują/ zupełnie wolną od wszelakiej religii i wyznania
uwolnioną swobodę myślenia /zapatrywania/. Wyznając, że niosą młodym światło, odsuwają
ich od nauczania kościelnego (…) Dlatego pozbawieni pomocy Sakramentów i oddaleni od
wszelkiego rodzaju pobożności, ponadto przywykli o najświętszych rzeczach z największą
swobodą sądy wygłaszać, nieszczęśliwie popadają w indyferentyzm religijny władzą Kościoła
potępiony, z którym połączone jest zaprzeczenie wszelkiej religii. Tak w kwiecie wieku w
ciemnościach wątpliwości bez żadnego przewodnika w życiu niszczeją. (…)Otóż z tych
stowarzyszeń wystarczy to zapamiętać, co jako wielu innych rzeczy matką
najpowszechniejszą bywa (co głównie w czasie tej okrutnej wojny wielu pokrzywdzonym
dużo pomogło) w pomoce (bogactwo) zaopatrzona organizacja nazwana Y.M.C.A. (Yung
Men’s Christian Association), której wprawdzie nieświadomie nawet sprzyjają akatolicy w
dobrej wierze, uważając ją za zbawienną, a z pewnością nikomu nie szkodzącą, i wspomagani
bywają katolicy niektórzy, którzy nie znają jej natury. To bowiem stowarzyszenie szczerą
oczywiście miłość rzuca młodzieży, niejako nie mając niczego lepszego jak ich ciału i sercu
służyć pomocą, a jednocześnie podważa jej wiarę, skoro postanawia oczyścić ją z wiary i
przekazać lepszą znajomość prawdziwego życia “ponad wszelkim Kościołem i oprócz
jakiegokolwiek wyznania religijnego”. (…)W tej sprawie św. Kongregacja uznaje za stosowne
publicznie wyjaśnić we wszystkich krajach przez biskupów, że czasopisma i inne pisma tych
stowarzyszeń, które są bardzo niebezpieczne, bo do wprowadzania błędów racjonalizmu i
indyferentyzmu religijnego do dusz naszych wyznawców bardzo się przyczyniają, samym
prawem należy zabraniać.”
W internetowych dokumentach polskiej YMCA czytamy: “Polska YMCA jest organizacją
chrześcijańską świecką i apolityczną. W swej działalności opiera się na pracy społecznej
swoich członków. Kształtuje ideał człowieka społecznie aktywnego dbającego o harmonijny
rozwój duchowy, umysłowy i fizyczny. Polska YMCA w oparciu o te wartości (jakie
wartości? – uwaga S. K.) kształci liderów społecznych (od 1990 r. takim kilkuetapowym
szkoleniem objęto ponad 400 osób). Część z nich pozostaje nadal działaczami YMCA, inni
kontynuują swoją misję – już na swoje konto – jako radni w samorządach, urzędnicy
państwowi, założyciele fundacji o profilu charytatywnym i wychowawczym, biznesmeni.”
I to jest wszystko, co możemy dowiedzieć się o jej programie. Zauważmy, że przez
“harmonijny rozwój duchowy, umysłowy i fizyczny” można rozumieć, co komu się żywnie
podoba. O takim rozwoju będą mówić chrześcijanie, ale i buddyści czy choćby teozofowie,
masoni, sataniści.
Na czym polega ta określona w nazwie “chrześcijańskość” YMCA. Nie wynika ona w żaden
sposób z charakterystyki jej działalności. Obejmuje ona bowiem ekologię, sport, turystykę,
sztukę, kursy językowe i działalność charytatywną (np. pomoc “dla dzieci romskich” i
“pomoc młodzieży bezrobotnej”).
Z historii YMCA przedstawionej na stronie internetowej tej organizacji dowiadujemy się, że
“budowała swoje obiekty w okresie międzywojennym, prowadziła działalność charytatywną i
wychowawczą skierowaną do młodzieży pochodzącej głownie ze środowisk niezamożnych.
Upowszechniała pływanie ( np. słynny, przez długi czas chyba jedyny basem YMCA w
Warszawie- dop. S. K.), koszykówkę, siatkówkę i to wszystko, co obecnie określa się jako
aktywne spędzanie czasu. Ale przede wszystkim kształciła młodzież w ideałach służby
publicznej, odpowiedzialności za siebie i innych, postępowania zgodnie z zasadami etyki
chrześcijańskiej.”
Ciekawa jest lista instytucji, z którymi YMCA współpracuje. Są to, między innymi: Kościół
Adwentystów Dnia Siódmego, Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, Fundacja Batorego,
Kościół Metodystów.
W swojej ostatniej książce o masonerii pt. “Masoneria polska 1999” pisałem o grupie Odnowy
w Duchu Świętym działającej przy parafii św. Jana Chrzciciela w Gdyni-Chyloni, która w
1996 roku odeszła z Kościoła i zarejestrowała swój “kościół” pod nazwą “Kościół Nowego
Przymierza”. Znalazła sobie ona opiekuna w gdyńskiej YMCA, która, nota bene, przygarnęła
również i udostępniła pomieszczenia w swoim budynku także synkretycznemu Ruchowi Ten-
Sing mieszającemu elementy chrześcijaństwa z ideami religii Wschodu.
Tym, co ma przyciągnąć młodzież do YMCA jest obok bogatej oferty sportowo-turystycznej
propozycja wzięcia udziału w obozach i szkoleniach zagranicznych (np. okazja spędzenia 10
tygodni w USA w charakterze wychowawcy na jednym z 2000 obozów YMCA, odbycie stażu
od 3 miesięcy do roku w Finlandii, USA lub Kanadzie lub “wizytowanie Grecji, Finlandii,
Szwecji, Francji, Wielkiej Brytanii w celu “zapoznania się z kulturą krajów Unii
Europejskiej” czy szkolenia w Armenii, Wielkiej Brytanii i Francji).
Podstawowym dokumentem YMCA jest Statut Związku Młodzieży Chrześcijańskiej (nie ma
go w internecie). Zgodnie z nim jej władzami są Walne Zebranie Delegatów, Rada Krajowa,
Dyrektor Generalny (w internecie nie ma żadnych nazwisk).
YMCA działa w Polsce w Szczecinie, Gdyni, Olsztynie, Szczytnie, Warszawie, Łodzi,
Kurnędzy k. Sulejowa, Lublinie, Zgorzelcu, Jeleniej Górze, Wrocławiu i Krakowie.
YMCA to więc, jak wszystko na to wskazuje, organizacja związana z masonerią działająca w
krajach chrześcijańskich, (działa tej w krajach protestanckich i prawosławnych; w swoim
czasie potępiła ją też Cerkiew Prawosławna) której celem jest wyprowadzanie młodzieży z
chrześcijańskich wspólnot wyznaniowych, rozmywanie chrześcijaństwa, tworzenie tzw.
chrześcijaństwa bez Kościołów, a w konsekwencji indyferentyzmu religijnego i delikatne, nie
nachalne formowanie młodzieży w kierunkach określanych przez masonerię.
Na koniec jeszcze jedna ciekawostka. Dlaczego w “Wolnomularzu Polskim”, w piśmie, w
którym masoni piszą o masonerii znalazł się obszerny materiał poświęcony polskiej YMCA?
Czyżby masoni chcieli dać sygnał swoim braciom, zwolennikom i sympatykom, jak również
wszystkim tym, którzy chcą iść na rękę masonerii (głównie są to karierowicze), że należy
popierać tę organizację? A może powód był całkowicie inny?
Nad artykułem znajduje się duże zdjęcie, na którym widać dwóch mężczyzn trącających się
kieliszkami wina. W tle widać tablicę z napisem “Polska YMCA żyje!”. Gdy przyjrzymy się
zdjęciu bliżej zorientujemy się, że jeden z nich jest ubrany w biskupi strój. Gdy przypatrzymy
się twarzy rozpoznamy ks. bpa Władysława Miziołka.
Następny numer “Wolnomularza Polskiego” przynosi sformułowany w ostrym tonie list
Księdza Biskupa. Pisze on w nim, między innymi: “W numerze pierwszym czasopisma
“Wolnomularz Polski” z miesiąca styczeń-luty 1994 r. na stronie 17 ukazało się moje zdjęcie z
uroczystości 70-lecia działalności w Polsce Światowego Stowarzyszenia Młodzieży
Chrześcijańskiej YMCA bez mojej zgody i w takim ujęciu, że wyglądało to na ordynarną
manipulację.” Dalej Ksiądz Biskup przekonuje, że sugestia, iż YMCA jest organizacją
wolnomularską nie jest prawdziwa, by wreszcie stwierdzić, że polska YMCA “w 70-tą
rocznicę swojej działalności w Polsce urządziła w kościele św. Aleksandra w Warszawie, w
pobliżu swej siedziby, nabożeństwo ekumeniczne, z udziałem zaproszonych gości i
duchownych z głównych Kościołów chrześcijańskich w Warszawie; z tej właśnie racji
znalazłem się – wraz z innymi duchownymi kościołów chrześcijańskich – na krótkim
spotkaniu w gmachu YMCA.”
Na list Księdza Biskupa odpowiedział w tym samym numerze “Wolnomularza Polskiego”
jego redaktor naczelny Adam Witold Wysocki, przewodniczący Uniwersalnej Ligi
Masońskiej, Oddział Polska. Przeprosił za “nieporozumienie”. Stwierdził, że spod zdjęcia
“wypadł” podpis informujący, że na spotkanie przybyli duchowni różnych wyznań i głoszący,
że “Biskup Władysław Miziołek obecny na spotkaniu w YMCA spełnił toast czerwonym
winem, ksiądz Christian Christiansen białym.” Wreszcie napisał: “Nigdy też jako niezależne i
liberalne pismo Przyjaciół Sztuki Królewskiej nie sugerowaliśmy i nie zamierzaliśmy
sugerować, iż YMCA jest czy też była organizacją wolnomularską. Przypomnieliśmy jedynie,
iż wśród założycieli oraz członków kierownictwa tej organizacji, zarówno w Polsce, a
zwłaszcza w USA, byli masoni. Sugestie o masońskiej proweniencji – i to w sposób bardzo
bezpośredni wyrażone – są natomiast w artykule pióra księdza Andrzeja Zwolińskiego,
zamieszczonym w numerze 2/94 pisma “Posłaniec Serca Jezusowego”.
Zobaczmy. Masoni, jak i, jak wszystko na to wskazuje, działacze YMCA lubią prowokację i
manipulację. Lubią to, co młodzież nazywa “grą w kulki na małą bramkę”. Szkoda tylko, że
brak właściwej wiedzy w środowiskach katolickich o nich i ich formach działania powoduje,
że ta gra im się udaje.

Rotarianie – “dyskretna promocja reputacji”

W “Wolnomularzu Polskim” nr 5 został opublikowany materiał pt. “Wolnomularz w
Czasie”. Jest to zapis rozmowy, która odbyła się w redakcji krakowskiego “Czasu”. W jej
trakcie przedstawiciel redakcji powiedział do Adama Witolda Wysockiego, reprezentanta
polskiej masonerii rytu francuskiego i redaktora naczelnego periodyku “Wolnomularz Polski”:
“Skoro trudno jest mówić o żyjących masonach powiedzmy coś o organizacjach Lions Club,
Rotary Club i YMCA.”
Wysocki stwierdził na to: “Bezspornym faktem jest, że przy tworzeniu tych organizacji dużą
rolę odegrali wolnomularze. Są tam jednak nie tylko masoni. Można natomiast stwierdzić, że
organizacje te realizują programy zbliżone do celów wolnomularstwa.”
Przedstawiciel redakcji zadał więc następujące pytanie: “Czy z organizacjami typu YMCA,
Lwy, Rotarianie nie jest tak jak z komunistami, którzy mieli swoich poputczików,
pożytecznych idiotów?“
Odpowiadając na nie polski mason powiedział: “W odróżnieniu od wszystkich innych
organizacji, do masonerii się nie wstępuje tylko jest się do niej przyjmowanym. W odniesieniu
do Lwów i Rotarian uważam, że musi istnieć jakaś forma działalności społecznej, żeby
kandydat na masona mógł się sprawdzić, pokazać, co potrafi. Taki Lions Club to raczej rodzaj
sita, a nie szukanie poputczików”.
Powyższa wypowiedź jest jasna, czytelna, jednoznaczna, wykluczająca, chyba, wszelkie
wątpliwości, jeżeli ktoś takie miał, związane z określeniem relacji, jakie zachodzą pomiędzy
masonerią a wyżej wymienionymi organizacjami. Warto tu jednak coś jeszcze dorzucić.
Skupmy naszą uwagę na Rotarianach.
W dotyczących masonerii książkach i artykułach Ludwika Hassa opublikowanych jeszcze za
czasów PRL można znaleźć dużo wzmianek o Klubach Rotariańskich. Opisując okoliczności
zdelegalizowania masonerii w 1938 roku w Polsce Hass stwierdza w nr 20 “Argumentów” z
1979 r.: “Atakiem objęto też wszystkie zrzeszenia wolnomularskie, po YMCA i Rotary Club
włącznie.”
W swej książce pt. “Zasady w godzinie próby. Wolnomularstwo w Europie środkowo-
wschodniej 1929-1941” pisze:”… część austriackich rotarzystów usiłowała odgrodzić się w
opinii publicznej od wolnomularstwa ścisłego. Argumentowała, że w odróżnieniu odeń ich
kluby nie występują przeciwko papiestwu ani nie zajmują w jakichkolwiek sprawach
stanowiska politycznego, dlatego też nie ma w nich lożowego obowiązku zachowania
tajemnicy. Koła kierownicze Wielkiej Loży Wiednia zareagowały na to zachowanie się dość
ostrym artykułem w swoim organie. Wspomniano w nim o możliwości zastosowania ze swej
strony wobec takiej tendencji określonej profilaktyki, co może sprawić – jak się obrazowo
wyrażono – że w Austrii wesołe pieśni amerykańskich Rotary Clubów zamilkną z braku
śpiewających.” (s. 47)
Opisując w tej samej książce sytuację na Węgrzech przed wybuchem II wojny światowej Hass
stwierdza, że masoni nie chcąc kompromitować Rotary Club masowo wystąpili z tej
organizacji. Po tym fakcie masoni stanowili w Rotary Club “tylko 13,1% jego członków”.
Opisując losy masonerii w poszczególnych krajach Hass “jednym tchem” referuje również
sytuację Klubów Rotariańskich ukazując zarazem ich personalne związki z masonerią.
Wskazuje też na to, że często Kluby Rotariańskie zakładane były przez wysoko postawione w
hierarchii masońskiej osoby. (s.224-225 i 227, 99,46) Hass nie tylko przyznaje, że “prasa
prawicowa od lat wskazywała na Kluby Rotariańskie jako legalne i jawne ekspozytury
masonerii” (s. 195), ale stwierdza również, iż o ścisłych związkach Rotary Club i
wolnomularstwa pisało w okresie międzywojennym “Osservatore Romano” i “Civilta
Cattolica”.(s. 47)
Członkowie masonerii okresu międzywojennego jak stwierdza Chajn w swojej książce pt.
“Wolnomularstwo w II Rzeczypospolitej” (Warszawa 1975) nazywali Klub Rotariański “lożą
przemysłowców i kapitalistów”. ( s.201)
W wywiadzie zamieszczonym w masońskim periodyku “Ars Regia” (nr 3/4 z 1993 r.)
przedstawiciel redakcji pyta rotarianina, Bohdana Kurowskiego, o związki jego organizacji z
masonerią. Ten odpowiada “enigmatycznie”: “Osobiście nie mogę ani takich związków
potwierdzić ani im zaprzeczyć. Legenda głosi, że masoneria stała u początków Rotary, że
Rotary wyrosło z masońskiego pnia. Osobiście nie znam potwierdzenia tej legendy.”
Bardzo ciekawe. Czyżby Kurowski nie miał nigdy w ręku żadnej książki Hassa? Czyżby nie
znał powszechnie znanych faktów, wciąż przytaczanych, także w Polsce, przez dziennikarzy?
Rotary Club powstał w 1905 r. w Chicago. Założył go niejaki Paul Harris. Z każdego
praktycznie słownika masońskiego możemy się dowiedzieć, że był on amerykańskim
masonem. Jego następcy i prekursorzy ruchu rotariańskiego w USA i Europie Homer W.
Wood (założyciel drugiego Klubu Rotary) oraz Ulysses Fabre (jeden z najbardziej aktywnych
rotarian francuskich) również byli znanymi masonami. W masońskim biuletynie “Roczniki
Wielkiego Wschodu Francji” na liście bractw masońskich znajdujemy Rotary Club, itd., itp.
(por. Jaromir Kwiatkowski, Rotarianie – przedszkola masonerii? Nowiny z dnia 25-
27.02.1994 r.)
W Polsce Kluby Rotańańskie zostały reaktywowane w 1989 r. z inicjatywy doc. Marka
Średniawy. Pierwsze posiedzenie Klubu Rotariańskiego w Polsce odbyło się 27. 11. 89 r. na
Zamku Królewskim w Warszawie. Polska prasa zwróciła uwagę, że na uroczystość tę
przybyli, między innymi: Aleksander Gieysztor, Bronisław Geremek i Zofia Kuratowska.
Pierwszym aktem polskiego Klubu Rotariańskiego było przyznanie Tadeuszowi
Mazowieckiemu największej nagrody rotariańskiej – Nagrody im. Paula Harrisa (Mazowiecki
przyjął tę nagrodę, choć nie osobiście – był wtedy w Moskwie). (por. Maciej Giertych,
Organizacje paramasońskie, Rycerz Niepokalanej nr10/90)
Na marginesie warto zauważyć, że w tym samym okresie Kluby Rotariańskie powstały także
u naszych sąsiadów. Najbardziej aktywne są w Rosji, gdzie np. należy do nich większość ze
współpracowników Borysa Jelcyna. Fakt ten skomentował J. Jarco w “Spotkaniach” numer
1/91 stwierdzając, iż Rotary Club przeciera w Rosji drogę masonerii.
W znajdującym się w internecie “Przemówieniu Prezydenta Rotary International”,
skierowanym do Rotaractu (młodzieżówka Rotary Club) czytamy: “Przez ostatnie dwa lata
wzywałem Rotarian z całego świata, aby odnowili swoje zaangażowanie w rozwijanie
młodych ludzi, stawiając im jako cel przygotowanie młodych pokoleń przez polepszenie ich
umiejętności, aby mogły zapewnić lepszą przyszłość. Teraz podobne wezwanie kieruję do
was. Jako członkowie Rotaractu jesteście emisariuszami przyszłości – przyszłości, którą sami
ukształtujecie, zarówno dla siebie samych, jak i dla waszych społeczności. Dzięki współpracy
z innymi młodymi ludźmi możecie w znacznym stopniu wpłynąć na kształt społeczeństwa,
rozwijając swoje umiejętności kierownicze i służąc szczytnym ideom. Jako prezydent Rotary
International zapraszam was do stworzenia projektów i podjęcia działalności pomocnej w
zbudowaniu lepszej teraźniejszości, jak i w położeniu solidnych fundamentów pod
przyszłość.(…) Wysiłki, jakie uczynimy dzisiaj sprawią, że następne pokolenia otrzymają od
nas spuściznę miłości, godności i pokoju. Wierzę, że dzięki waszemu oddanemu udziałowi i
pod waszym kierownictwem dokonamy w tym roku wiele wspaniałych rzeczy.”
Ple, ple, ple, ple. Widzimy tu jakiś swego rodzaju wierzchołek góry lodowej, góry, której
charakter i treść znają tylko wtajemniczeni. Mowa tu o “szczytnych ideach”, “solidnych
fundamentach pod przyszłość”, “lepszej przyszłości”, “spuściźnie miłości, godności i pokoju”
Ale, o co właściwie tu chodzi? Jakie są te ideały, fundamenty? O jaką miłość tu chodzi?
Masoni nie ukrywają już dziś większości punktów swojego programu. Ukrywają za to
nazwiska większości członków. Rotarianie nie ukrywają, w zasadzie, nazwisk swoich
członków. Ukrywają za to swój program, a przede wszystkim jego principia. To ich
wodolejstwo, ten żargon, zapewne przez nich samych zrozumiały (mają klucz) wskazuje
przynajmniej na jedno – na to, że Boga “posłali do diabła” (Jego imię tutaj nie pada), “A kto
Boga posyła do diabła prędzej czy później sam wpada w łapy szatana”. Gdybyśmy tak
spróbowali pod te ich idee, przyszłość, pokój itd. podłożyć program lucyferianizmu to, warto
zauważyć, nie naruszyłoby to ani merytorycznej ani logicznej struktury wyżej cytowanego
przemówienia.
W Polsce jest ponad czterdzieści klubów Rotariańskich oraz 11 Klubów Rotaract. Dlaczego
się tak szybko rozmnożyły? Co ciągnie do nich ludzi? W internetowej autoreklamie Rotary
International czytamy: “Klub Rotary jest organizacją skupiająca przywódców gospodarczych i
profesjonalnych określonej społeczności (miasta, dzielnicy, obszaru komunalnego). Celem
działalności klubu jest koleżeńska współpraca i uczynność.(…) Członkami Klubu są osoby
dorosłe o prawym charakterze i dobrej reputacji, którzy są właścicielami, współwłaścicielami,
członkami Zarządu lub menadżerami przedsiębiorstw lub pracują w określonej profesji, lub
którzy piastują ważne funkcje z kompetencjami dyrektorskimi oraz osoby emerytowane a
uprzednio pracujące lub zajmujące w/w stanowiska.”
Gdy w przeszukiwarce Alta Vista wpiszemy słowo Rotary na ekranie naszego komputera
pojawi się, między innymi materiał Krzsztofa Uścińskiego pt. „Dyskretna promocja reputacji”.
Stanowi on swego rodzaju reklamę Rotary Club. Czytamy w nim bowiem: “W świecie
triumfującego kapitalizmu każdy czynny zawodowo obywatel, a już na pewno każdy
biznesmen, chętnie zgodziłby się na posiadanie swoistej licencji na uczciwość, dyskretnego
stempelka, który informowałby: To jest facet miły i uczciwy – warto z nim robić interesy!( a
pod spodem – setka podpisów osób powszechnie znanych i godnych zaufania). Nierealne? Są
tysiące ludzi, którym taka zobiektywizowana autoreklama się udaje.”
Następnie Uściński prezentuje tę “szlachetność” rotarian. Mówi więc o zasadach, którymi się
kierują (tzw. poczwórny test uczciwości i trzy zasady postępowania), o ich działalności
charytatywnej. Przy okazji napomyka tylko, że są ludzie, którzy odnoszą się nieufnie do
Rotary. To zjawisko tłumaczy krótko. Wielu po prostu reprezentuje “mniemanie o ułomności
natury ludzkiej i właściwej człowiekowi słabości i, tylko, dlatego, nie wierzy w altruistyczną
motywację rotarian.”
Wreszcie stwierdza, że po latach pracy nadszedł dla rotarian “czas zbierania”, ponieważ:
“Członkostwo Klubu daje zrzeszonym w nim wielorakie korzyści. Przede wszystkim – prestiż
i ogromną moralną satysfakcję: w Polsce jeszcze niezwykle rzadko, ale na Zachodzie
rotariański znaczek w klapie z reguły budzi sympatię i zaufanie, podnosi prestiż właściciela i z
punktu zbliża obcych sobie jeszcze przed chwilą ludzi. Po drugie przynależność do rotarian
ułatwia poznanie świata i pozwala poznać spore grono interesujących ludzi spoza swojej
branży; małe byłoby prawdopodobieństwo poznania ich inaczej. Po trzecie – dr Maciej Sygit,
przewodniczący starszego z dwóch wrocławskich klubów mówi o tym z ociąganiem, ale
szczerze – ludzie poznani przez Klub to bez wyjątku osoby kompetentne i wpływowe. Ułatwia
to niewątpliwie nie tylko działanie prospołeczne, ale i własną aktywność zawodową, bo my
dla siebie nie jesteśmy konkurencją – każdy reprezentuję inną profesję czy zajęcie. Po czwarte
– przynależność taka procentuje szczególnie na forum międzynarodowym, Rotariańskie koło
zębate w klapie marynarki nobilituje nie tylko towarzysko. Wysłuchałem – czytamy –
niejednej opowieści o tym, jak to obcokrajowiec – urzędnik czy potencjalny partner w
interesach – zmieniał gwałtownie i na korzyść swój stosunek do interesanta zauważywszy ów
dyskretny symbol przynależności do klubu. Jest więc działalność w Klubie nie tylko
działalnością prospołeczną, ale również z wielu względów praktyczną, bo w sposób bardzo
wymierny opłacalną – znaczek w klapie okazuje się świetną rekomendacją w interesach,
skuteczna rękojmią osobistej, zawodowej i handlowej solidności.”
Zobaczmy, specyficzny to altruizm, który przekłada się na wymierne korzyści, przede
wszystkim w brzęczącej monecie. Rotarianie proponują wprost kandydatom wejście w pewien
biznes – zrobisz to a to i będziesz z tego miał potrójny zysk.(jest to zapisane nawet w zasadach
moralnych rotarian; czwarty punkt “Testu Uczciwości” brzmi: “Czy będzie to korzystne dla
wszystkich zainteresowanych?”, a druga zasada moralna ma następujące brzmienie: “Ten
zyskuje najwięcej, kto najlepiej pomaga innym”) Każdy łobuz, któremu byśmy powiedzieli –
“jeżeli będziesz uczciwy i przeznaczysz jakąś sumę na cele charytatywne to dobrze na tym
zarobisz.” zastanowi się i, z pewnością “pójdzie na ten układ”(jeżeli okaże się on naprawdę
opłacalny). Czy jednak nie będzie to, w konsekwencji tylko gra pozorów, tylko udawanie?
Na uwagę, w kontekście tego pytania, zasługuje Klub Rotariański w Bydgoszczy skupiający
specyficzną “śmietankę” tego miasta. Jego członków opisała Ewa Starosta w 1993 roku w
książce “Bydgoska ośmiornica”, która poświęcona jest wielkim aferom gospodarczym tego
regionu. Prezesem Klubu był wówczas wojewoda bydgoski dr Giziński (UD, obecnie UW). W
książce tej znajdujemy opis rotariańskiego balu: “Na balu stawili się przede wszystkim
organizatorzy, czyli członkowie Rotary Club oraz zaproszeni goście: posłowie, władze
miejskie, biznesmeni, artyści i dziennikarze. Okazało się, że członkami Klubu Rotariańskiego
w Bydgoszczy są m. in. Eugeniusz Kopczyński i Marek Jarociński. Dr Giziński udzielając
wywiadu jako prezydent Klubu powiedział m. in.: Do klubów Rotary zgodnie ze statutem
należą osoby pełnoletnie o nieposzlakowanym charakterze i nieskazitelnej opinii w swoim
środowisku zawodowym. Czy dr Giziński nie wiedział, że pan Kopczyński wyleciał
dyscyplinarnie z Giełdy Bydgoskiej i toczy się w jego sprawie postępowanie w prokuraturze,
a postępowanie w sprawie podejrzanego Marka Jarocińskiego prokuratura zakończyła
postawieniem mu zarzutu o działanie na szkodę banku? Rzeczywiście trzeba być nie lada
specjalistą ds. schizofrenii, by takie osoby uznawać za nieposzlakowane i nieskazitelne.
Jednym z zaproszonych na bal gości był Mirosław Stajszczak współzałożyciel „Weltinexu”,
którego sprawki jeszcze teraz – dwa lata po ogłoszeniu upadłości tej spółki – bada prokuratura,
gromadząc materiały o oszustwach celnych i podatkowych, o fałszerstwach faktur. Po prostu,
nieskazitelny biznesmen w gronie nieskazitelnych rotarian.”
Tak przy okazji. Bardzo ciekawych rzeczy można się dowiedzieć ze strony internetowej
właśnie bydgoskiego Rotary Club. Znajdujemy tam bowiem materiał autorstwa Marka N.
Jakubowskiego pt. “Historia Bydgoskiego Klubu Rotary”. W nim zaś czytamy: “Rok 1936
przyniósł w Polsce zmiany polityczne, których efektem było zdecydowane pogorszenie się
klimatu dla działalności masonerii, z którą jej krytycy łączyli – jak wiadomo – dość
jednoznacznie ruch rotariański. Klub Rotory uznano za przedszkole masońskie, za organizację
w obrębie której werbowano nowych członków lóż. Owi krytycy twierdzili, że każdy klub ma
swego masońskiego rezydent’ (podejrzewano o to szczególnie sekretarzy klubowych).(…)
Poseł Juliusz Dudziński, tropiciel masonerii polskiej i główny aktor antymasońskich inicjatyw
parlamentarnych, równie bacznie obserwował rozwijający się w Polsce ruch rotariański, który
traktował jako przybudówkę masonerii.(…) Wiadomo, że Kościół próbował zapobiec
powstaniu klubu w Bydgoszczy, co nie było bynajmniej działaniem incydentalnym, wiemy
bowiem także i to, że za sprawą jego zabiegów nie doszło do powstania klubu w Poznaniu.
Kiedy w Bydgoszczy zabiegi te w końcu nie przyniosły rezultatu, proboszcz fary
niejednokrotnie zwracał się do wiernych ostrzegając ich przed przynależnością do organizacji
rotariańskiej. Musiało to mocno dolegać członkom Klubu, a szczególnie jego założycielowi
Esden Tempskiemu, skoro już w styczniu 1936 r. zaczął zabiegać o interwencję u prymasa
Hlonda mająca na celu wyjaśnienie rzeczywistych celów i znaczenia ruchu rotariańskiego oraz
ukazania tego, że na świecie spotyka on się także z przychylnym stosunkiem hierarchów
Kościoła. Prawdopodobnie skutkiem tej interwencji było, że kardynał Hlond zwrócił się do
Najwyższej Kongregacji Świętego Oficium o wyjaśnienie tego problemu. W 1936 i 1937 roku
ataki prasy katolickiej i organizacji katolickich (np. Katolickiego Związku Kobiet) nasiliły się,
a sam kardynał czekając na orzeczenie Świętego Oficium nie omieszkał w kwietniu 1937 r.
stwierdzić: tymczasem należy przestrzegać przed zapisywaniem katolików do tej organizacji,
która ma niewątpliwie kontakty z masonerią”
Jak wspomniałem wiele informacji o Rotary można znaleźć w internecie w bardzo prosty
sposób (najlepiej przez przeszukiwarkę Alta Vista). W skali świata materiałów dotyczących
tej organizacji jest ponad 394 000 (słownie: trzysta dziewięćdziesiąt cztery tysiące) w języku
polskim ponad 100 (głównie listy członków poszczególnych Klubów z podaniem ich
wykształcenia i zajmowanych stanowisk oraz tzw. “Listy Gubernatora”) Przytoczę tu więc
tylko garść ważniejszych, moim zdaniem, i przykładowych informacji.
Gubernatorem polskiego Dystryktu Rotary International był na okres 1998 -1999 Alojzy
Leszek Gzella, absolwent polonistyki KUL:, dziennikarz, redaktor w latach 1957-1981
“Kuriera Lubelskiego”, współzałożyciel Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy w
Lublinie, inicjator prasy parafialnej w Diecezji Lubelskiej, autor, współautor i redaktor wielu
książek (między innymi redaktor książki “Ojciec Święty w Lublinie”), członek Rotary Club
od 1989 r.
Tzw. Past-Gubernator (poprzednim Gubernatorem) jest Bohdan Kurowski z Olsztyna, przez
wiele lat redaktor diecezjalnego pisma “Posłaniec Warmiński” Tenże Kurowski wsławił się
tym, że, jako osoba znana Biskupowi Ordynariuszowi, zwrócił się do niego z prośba o
błogosławieństwo dla organizatorów rotariańskiej, dobroczynnej imprezy, a następnie, po jego
otrzymaniu, udostępnił je polskim masonom rytu szkockiego, którzy wydrukowali je w swoim
oficjalnym periodyku “Ars Regia” zamieszczając obok reklamówkę Rotary autorstwa Kamila
Opalskiego i uzupełniające ją materiały (artykuł Olgierda Budrewicza i wywiad z tymże
Bohdanem Kurowskim). Tak na marginesie. Jeżeli masoni odżegnują się dziś od Rotary, a
Rotary odżegnuje się od nich to skąd to wszystko. Pobieżna analiza numerów “Ars Regia”
wskazuje na to, że to pismo nie zamieszcza materiałów, które nie dotyczą masonerii.
Tzw. Gubernatorem Nominatem Desygnowanym jest Eugeniusz Piątek z Warszawy,
Sekretarzem Dystryktu Zdzisław Rychlik z Lublina, Skarbnikiem Wojciech Jeżowski z
Olsztyna, przewodniczącym Dystryktalnego Komitetu Rotaract Marek Nowakowski z Łodzi.
Za kontakty z prasą odpowiedzialni są Józef Herold z “Gazety Wyborczej”, Zbigniew Miazga
z “Dziennika Wschodniego” i Marek Remiszewski z “Życia Warszawy”. W skład Komitetu
Służby Światowej wchodzą Halina Stępień z Warszawy, Ryszard Kaszuba Krzepicki z
Trójmiasta i Piotr Sendecki z Lublina.
W sumie tzw. oficerami polskiego Dystryctu RI jest prawie sto osób. Obok wymienionych tu
funkcji, komitetów, komisji itd. są również, między innymi takie ciała jak międzynarodowe
Komitety Dystrykalne: “Polska – Belgia – Luksemburg”, “Polska – Francja”, “Polska –
Holandia”, “Polska – Niemcy”, “Polska – Szwecja”; Audytorów, Komitet Rozwoju, Komitet
Ryla.
Jeśli chodzi o poszczególne Kluby to dobrym przykładem jest tutaj Klub Rotary Lublin
Centrum, który posiada 40 członków, w tym 13 dyrektorów dużych zakładów pracy i banków,
11 lekarzy (przeważnie profesorów i kierowników klinik, jednego dyrektora sanatorium) 6
biznesmenów, kilku dziennikarzy, wykładowców wyższych uczelni ( w tym również jeden
rektor), pracowników administracji państwowej, pracowników lokalnej telewizji i radia.

Lions Club –“poputczicy” masonerii?

Na początek pozwolę sobie przytoczyć tu cytowany już w poprzednim rozdziale
fragment rozmowy, która odbyła się w redakcji “Czasu” W jej trakcie przedstawiciel redakcji
powiedział do jednego z masonów, Adama Witolda Wysockiego: “Skoro trudno jest mówić o
żyjących masonach powiedzmy coś o organizacjach Lions Club, Rotary Club i YMCA.”
Wysocki stwierdził na to: “Bezspornym faktem jest, że przy tworzeniu tych organizacji dużą
rolę odegrali wolnomularze. Są tam jednak nie tylko masoni. Można natomiast stwierdzić, że
organizacje te realizują programy zbliżone do celów wolnomularstwa.” Przedstawiciel
redakcji zadał więc następujące pytanie: “Czy z organizacjami typu YMCA, Lwy, Rotarianie
nie jest tak jak z komunistami, którzy mieli swoich poputczików, pożytecznych idiotów?
Odpowiadając na nie polski mason powiedział: “W odróżnieniu od wszystkich innych
organizacji, do masonerii się nie wstępuje tylko jest się do niej przyjmowanym. W odniesieniu
do Lwów i Rotarian uważam, że musi istnieć jakaś forma działalności społecznej, żeby
kandydat na masona mógł się sprawdzić, pokazać, co potrafi. Taki Lions Club to raczej rodzaj
sita, a nie szukanie poputczików.”
Zobaczmy. Z wyżej zacytowanych wypowiedzi Wysockiego jednoznacznie wynika, że Lions
Club został utworzony przez masonów, że znaczna część, jeżeli nie większość jego członków
to masoni, że ci jego członkowie, którzy nie są masonami zostali do tej organizacji przyjęci
przez masonów między innymi po to, by mogli zostać sprawdzeni pod kątem ich przydatności
dla masonerii (nadają się na to, by zostać jej członkami lub nie).
Materiał zawierający te wypowiedzi Wysockiego został również wydrukowany w jednym z
numerów “Wolnomularza Polskiego”. Na tezy w nim zaprezentowane nie zareagował
publicznie żaden mason. Nie protestowali też przedstawiciele Lions Club. Mogli przecież
przekazać do redakcji tego masońskiego periodyku sprostowanie. Nie uczynili tego.Wniosek
jest jasny. Tak pozostali masoni jak i władze Lions Club uznają, że Wysocki nie powiedział
niczego, co byłoby niezgodne z prawdą.
Gdy jednak o powiązaniach Lions Club z masonerią mówią publicznie ci, którzy nie są
masonami Lwy lub Lwice (organizacja ta ma swój męski i żeński odłam) stanowczo
protestują. Już w 1991 r. jedna z Lwic, prezydent żeńskiego Lions Club w Poznaniu Krystyna
Szmeja stwierdziła w materiale wydrukowanym na łamach “Rzeczypospolitej” (13-14.07.91):
Wbrew różnym pomówieniom Kluby Lwów nie mają żadnych powiązań z masonerią.
“Pomówienia” takie wciąż jednak ponawiają się w prasie. Tak, więc np. w jednym z numerów
“Miliardera” (nr 44/94) czytamy: ”Tajemnicą poliszynela jest, bowiem fakt, że przedszkolem
lóż masońskich są kluby Rotariańskie i Kluby Lwów. Powstały one jako organizacje
towarzyskie, ukierunkowane na wzajemną pomoc członków i działalność charytatywną. Stąd
wielu zapraszanych jest do spotkań w lożach wolnomularskich.”
Pierwszy Lions Club skupiający mężczyzn wiernych idei przyjaźni i chętnych do wspólnego
działania powstał w USA w Oak Brook w 1917 roku. Jego twórca Melvin Jones nazwał go
Lions tworząc skrót od “Liberty, Intelligence Our Nation `s Safety (wolność, mądrość,
bezpieczeństwo naszego narodu). Od 1920 Kluby Lwów zaczęły powstawać poza USA,
między innymi w Chinach, Kanadzie, Meksyku i na Kubie. Po II wojnie światowej pojawiły
się również w Europie. Dziś – jak czytamy w “Businessmanie” (nr 6/94) – ta największa
organizacja charytatywna na świecie działa w ponad 170 państwach, w których 41 tysięcy
klubów zrzesza ok. 1 mln 600 tys. Osób – przede wszystkim ludzi biznesu i wolnych
zawodów.
Do Polski Lwy dotarły w stanie wojennym wraz z pomocą charytatywną. Polskim
prekursorem był doktor nauk medycznych Franciszek Wilamowski, który założył wraz z
grupą przyjaciół pierwszy Klub w Poznaniu w 1989 roku. W 1994 roku było już w naszym
kraju 25 takich klubów (w tym dwa żeńskie i trzy dziecięce) zrzeszających około tysiąca
członków. Szybko powstał polski dystrykt tej organizacji. Obecnie działa około 40 klubów.
Znajdują się one między innymi w: Trójmieście, Koszalinie, Szczecinie, Olsztynie, Poznaniu
(tutaj jest najwięcej RC), Krotoszynie, Jastarni, Radomiu, Włoszczowej, Wrocławiu,
Gnieznie, Katowicach, Krakowie, Legnicy, Opolu, Pszczynie, Zabrzu i, oczywiście, w
Warszawie. (tamże)
Jego pierwszym gubernatorem był właśnie Franciszek Wilamowski. W marcu 1992 roku
podczas II Krajowej Konwencji ruchu nowym gubernatorem został wybrany Maciej
Kiełbratowski. Później funkcję tę zaczął pełnić biznesmen z Warszawy Tadeusz Kulczycki.
Specyfiką polskich klubów Lwów jest, jak dowiadujemy się z zamieszczonej w “Życiu
Warszawy” rozmowy z Tadeuszem Kulczyckim (z 15.05.94 r.), to, że są one płaszczyzną
porozumienia starej i nowej nomenklatury. Sam gubernator Tadeusz Kulczycki stwierdza, że
jest to niekiedy przyczyną różnych wewnątrzklubowych konfliktów, szczególnie wtedy, gdy
w jednym klubie spotykają się ci, którzy kiedyś mieli kontakty z dawna władzą z młodą kadrą,
która była w opozycji do komunistów.
Członkowie Klubów, jak stwierdza Kulczycki, bez względu na to, z jakiego kraju pochodzą –
są szanowani i doceniani w każdym państwie, w każdym środowisku, w jakim się znajdą.
Członkostwo w Lions Club jest bowiem, jak stwierdza gubernator polskiego dystryktu,
swoistą gwarancją uczciwości i wielkiej miary człowieka oraz jego przyjaznego stosunku do
innych ludzi.
Charakteryzując polski Lions Club Tadeusz Kulczycki stwierdza w tym samym materiale: W
naszym kraju jednak Lions Club nie zdominowali przedstawiciele świata polityki, np. Jan
Krzysztof Bielecki, Andrzej Drzycimski, Janusz Lewandowski czy Aleksander Łuczak.
Nalezą do nas ludzie działający w biznesie (np. Piotr Buchner), pracownicy szkół wyższych i
instytutów naukowych, lekarze, prawnicy, architekci. Ich cechą wspólną jest to, że
charakteryzują się nieskazitelną postawą etyczną i chęcią pracy społecznej.
Powyższy zestaw nazwisk pojawia się w większości publikacji o Lions Club. W jednym tylko
wypadku jest on nieco odmienny. Gdy Wiesława Sadowska pyta się na łamach “Gazety
Kieleckiej” ( z 10.02.94 r.) Tadeusza Kulczyckiego: Czy do waszych klubów należą osoby o
uznanym powszechnie autorytecie? Stwierdza on: Jest ich niezmiernie dużo. Podam tylko, że
Lionsem jest H. Schmit, kanclerz Kohl, G. Bush, a z naszych polityków – Bielecki,
Olszewski, Drzycimski. Jan Olszewski publicznie stwierdził, że ta informacja jest, w
odniesieniu do jego osoby fałszywa. Przysłał nawet dotyczące tego cytatu sprostowanie do
“Naszego Dziennika”, który je wydrukował.
Często wymienianymi w prasie jako członkowie Lions Club są: Jacek Dehnel z Gdańska i
Krzysztof Leidler z Krakowa (obaj byli kandydatami na stanowisko gubernatora polskiego
dystryktu w 1994 roku), Dariusz Fikus, Wojciech Kruk (właściciel znanej firmy), Andrzej
Smorawiński (przedstawiciel koncernu BMW, Izabela Gustowska (profesor Państwowej
Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu), prof. Henryk Przybylski, prof. Zbigniew
Religa, prof. Jerzy Kurnal, Alojzy Tomaszewski (pr4ezes LC Gdańsk “Neptun”), Edward
Kierski (prezydent LC Warszawa-Centrum w 1993 r.), Ryszard Rychel (prezydent LC
Katowice), Witold Krajewski (prezydent LC Kraków w 1992 r.) oraz znany i reklamowany
przez stację telewizyjną “POLSAT” bioenergoterapeuta Zbigniew Nowak. (teraz łatwo
stwierdzić, jakiego pochodzenia jest moc, którą dysponuje). Ich nazwiska zostały wymienione
w artykułach A. Zielińskiego (Rzeczpospolita z 21.05.90), I. Janczewskiej Altyńskiej
(sztandar Młodych z 5.11.91), G. Stażak (dziennik Polski z 9.05.92), K. Szeligi (Nowiny z 14-
16.08.92).
Prasa szeroko rozpisuje się o spotkaniach Lions Club (bibliografię znaleźć można w
internetowym archiwum “Gazety Wyborczej”). Wśród gości tych spotkań wymienia, między
innymi: Zbigniewa Bujaka, Jerzego Eysymonta, Wojciecha Włodarczyka, Waldemara
Pawlaka, Edwarda Wende, Tadeusza Mazowieckiego, Bronisława Geremka, Józefa Oleksego
i Michała Strąka. (por. choćby E. Kozakiewicz, Lwy, Glob nr 24 z 27.04.92 i Życie Warszawy
z 25.05.94) Można też dowiedzieć się z niej o powstawaniu nowych Klubów. Takim świeżo
upieczonym, a bardzo aktywnym Klubem jest żeński Lions Club w Elblągu.
Wiele informacji na temat Lwów można odnaleźć w internecie wstukując, najlepiej w
przeszukiwarkę Alta Vista hasło “Lions Club”. Pojawiają się wtedy listy członków
poszczególnych Klubów (jednak nie wszystkich) i różne informacje na temat ich działalności.
Ciekawostką może tu być “Kodeks Etyczny Członków Lions Club”. Na pierwszy rzut oka
zachwyca on swoją wzniosłością. Zaczyna się on w sposób następujący: “Będę okazywać
ufność w celowość mojego powołania poprzez pełne oddanie się zadaniom, które mogą
przynieść mi uznanie i dobre imię w nagrodę za nienaganną służbę.”
Tutaj można postawić następujące, wydaje się retoryczne, pytania:
Jakie to jest powołanie?
Jakie to zadania?
Co to za służba? Komu?

Steiner i polska szkoła.

W sobotnio-niedzielnym “Naszym Dzienniku” z 11-12.12. 1999 r.. ukazał się
obszerny materiał autorstwa dr. Andrzeja Szydlaka pt. “Sekta w przedszkolu?” Mówi on o
wydarzeniach w Przedszkolu nr 1 w Luboniu, którego dyrektorka bez konsultacji z rodzicami
i władzami oświatowymi przekształca je w “placówkę opartą na zasadach pedagogiki
steinerewskiej”. Grupa zaniepokojonych rodziców żąda od burmistrza jej odwołania. Sprawa
zaczyna zataczać coraz szersze kręgi. Redaktor Lis z TVN, jak czytamy w tym materiale,
stwierdza, że metody Steinerowskie to “metody aprobowane w całym świecie”, dziennikarz
poznański T. Cylka pisze, że oparta na nich pedagogika “święci triumfy w Europie
Zachodniej”, pedagodzy z Akademii Nauk z Opola mówią tu o dobrodziejstwach “naturalnych
metod wychowania” i stwierdzają, że pedagogika steinerowska “nie zagraża religii”, prof. W.
Dykcik, kierownik Zakładu pedagogiki Specjalnej Uniwersytetu Adama Mickiewicza
stwierdza, że “Gwarancja dobrego samopoczucia i bezpieczeństwa w każdej sytuacji,
wychowanie bezstresowe – to główne przesłanie zawarte w pedagogice steinerowskiej.” Dr
Andrzej Szydlak, współzałożyciel Dominikańskiego Centrum Informacji o Sektach i Nowych
Ruchach Religijnych w Poznaniu i założyciel Ruchu Pomocy Rodzinom Poszkodowanym
przez Sekty ujawnia w swoim materiale niektóre aspekty doktrynalne ruchu steinerowskiego i
pedagogiki steinerowskiej. Warto tutaj dorzucić garść informacji.
Znany polski gnostyk Jerzy Propopiuk w swojej książce “Labirynty herezji” (Warszawa 1999)
poświęconej w znacznej mierze życiu i doktrynie Rudolfa Steinera pisze, że w latach 1901-
1912 nastąpiła “różokrzyżowa inicjacja Steinera” (s. 121). W książce Rolanda Edighoffera
“Różokrzyżowcy” (Warszawa 1998) w rozdziale “Mistyczne dzieje różokrzyżowców-Nowe
wcielenie Różo-Krzyża” czytamy: ”Antropozof Rudolf Steiner (1861-1925) również powrócił
do źródeł, do tekstów Johanna Andreae (siedemnastowieczny założyciel Bractwa
Różokrzyżowców – dop. S. K) – między rokiem 1917 a 1918 wydał w Monachium pracę o
Godach alchemicznych.” (s. 181) . Na tej samej stronie czytamy: “najważniejszym zadaniem
różokrzyżowca jest – zdaniem Steinera – wzniesienie się w najwyższe regiony życia
duchowego i czynne oddziaływanie na świat fizyczny, a zwłaszcza na ludzi.” W swojej,
cytowanej w tej pracy, książce pt. “Teozofia różokrzyżowców” Steiner pisze: “zrozumienie
wiedzy współczesnej (…) zrozumienie opierające się ściśle na faktach, dostarcza właśnie
całego szeregu naukowych dowodów, wykazujących prawdziwość poglądów
różokrzyżowców.”
Jakie to są poglądy? Edighofer tak je referuje: “Rudolf Steiner zespolił w swej doktrynie
Wschód z Zachodem, przyjmując hinduistyczną teorię reinkarnacji i karmy, owej
niewidzialnej siły, która oddziaływuje na wszystkie żywe istoty i sprawia, że wielokrotnie się
odradzają. Steiner uważa, że w okresie, w którym Słońce przebiega jedną konstelację zodiaku,
człowiek ma dwa wcielenia. Ludzie wtajemniczeni, którzy osiągnęli wyższy stopień rozwoju
duchowego, zachowują w kolejnych wcieleniach to samo ciało fizyczne; w wyjątkowych
przypadkach osiągają taki stan, że śmierć w ogóle nie następuje.”
Edighofer zahacza w swojej książce o związki zachodzące pomiędzy Bractwem Różokrzyża a
masonerią. Pisząc o osiemnastym wieku stwierdza: “Grup tych (chodzi o wspólnoty
Różokrzyżowców – dop. S. K.) nie łączyła z wolnomularstwem żadna oficjalna więź, coś je
jednak ku sobie wzajemnie przyciągało; różokrzyżowcy byli pod wrażeniem potężnego,
dobrze zorganizowanego tajnego stowarzyszenia, na wolnomularzy zaś oddziaływał urok
tajemniczych mocy, które przypisywano członkom Różo-Krzyża.” (s. 143)
Jednak już w drugiej połowie XVIII w. masoni i różokrzyżowcy się łączą. Jedną z pierwszy
organizacji różokrzyżowych “o charakterze wolnomularskim” powstała w roku 1770 na
terenie Bawarii. Założyła ona liczne loże w Wiedniu, który od tego czasu stał się ośrodkiem
myśli różokrzyżowej dla Austrii, Węgier, Bawarii i Wirtenbergii. Masonem i zarazem
różokrzyżowcem był między innymi Stanisław August Poniatowski. W 1777 r. berlińska loża
stała się ośrodkiem nowego rytu, a mianowicie Zakonu Złotego Różo-Krzyża Starego
Obrządku. Zakon ten rozprzestrzenił się po całym świecie przedstawiając się jako jedyna
prawdziwa masoneria (s. 145,149).
Tadeusz Cegielski, obecnie Wielki Namiestnik Wielkiej Narodowej Loży Polskiej
charakteryzując doktrynę masonerii w książce “Sekrety masonów” (Warszawa 1992)
stwierdza, że doktryna masonerii wspiera się na kabale i alchemii. Z nimi zaś wiąże się ściśle
przenikająca na wskroś doktrynę masonerii ideologia różokrzyżowców, którzy stworzyli nowy
“kościół chrześcijański” – “wspólnotę wtajemniczonych mędrców, teozofów, mistyków i
magów”. (s. 29)
Różokrzyżowcy uznawali istnienie prawdy objawionej. Twierdzili jednak, iż przekazana ona
została Adamowi jako wiedza tajemna, która później, “dzięki staro- i nowo testamentalnym
mędrcom dotarła do czasów współczesnych”. Prawdy tej nie zna Kościół katolicki. Jest ona
nieznana wszystkim tym, którzy nazywają siebie chrześcijanami. Dostępna jest tylko
wybranym. Chrystus, mówią różokrzyżowcy, nauczał, że Jego Kościół będzie zbudowany na
skale. Chodzi tu o “duchową skałę”, której cząstką będą ludzie jako „”żywe kamienie” (s. 90).
“Podejmując trud – stwierdza Cegielski – przemiany w żywe kamienie ludzkość przejdzie ze
stanu grzechu spowodowanego upadkiem Adama, do stanu niewinności i doskonałości
czystego złota, mistycznego kamienia filozofów.” (s.30)
Aby przedstawić chociażby w przybliżeniu doktrynę Różokrzyżowców trzeba by
przynajmniej kilkunastu stron. Przedstawmy tu zatem tylko jeden jej aspekt. Ma x Heindel
dziewiętnastowieczny Różokrzyżowiec mówi w swoje książce “Światopogląd
Różokrzyżowców” ( bez miejsca wydania, 1993) o istnieniu aniołów zwanych duchami
Lucyferów. Stwierdza, że zawsze wyprzedzały ludzkość, ale nie potrafiły nigdy zdobyć
poznania, bo nie posiadają odpowiednich organów. Aniołowie ci znaleźli sposób na pozbycie
się tej swojej niedoskonałości – zaczęli opanowywać mózgi ludzkie. “Gdyby człowiek nadal
pozostał automatem kierowanym przez Boga – stwierdza Heindel – to nie znałby do tej pory
choroby, bólu i śmierci, lecz nie posiadałby świadomości i niezależności, które zdobył dzięki
uświadomieniu go przez Duchy Lucyferów tj. przez dawców światła. One otworzyły mu oczy,
aby pojął świat i pouczyły go, w jaki sposób może wykorzystać swą mętne wówczas
świadomość dla zdobycia wiadomości o świecie fizycznym, który przeznaczony mu był do
zdobycia.” (s. 203)
Mam też przed sobą książkę Steinera pt. “Kronika Akashy” (Wydawnictwo Babilon 2, bez
daty i miejsca wydania).Na jej okładce znajdujemy wykaz problemów, jakich dotyczy: “Z
czego były zbudowane i jak wyglądały najwcześniejsze istoty ludzkie, zanim osiągnęły
obecny wygląd?; Poprzednie i przyszłe reinkarnacje ziemi, czy człowiek istniał zanim
powstała ziemia?; Czym były epoki Saturna, Słońca, Księżyca, i kiedy nastąpią epoki Jowisza,
Wenus i Wulkana?; Rozwój ludzkości poprzez siedem stopni świadomości od Saturna do
Wulkana.”
Z jej pierwszych stron dowiadujemy się: “Kiedy zatem człowiek rozwija swoje zdolności
poznawcze, uwalnia się od przymusu polegania na świadectwach zewnętrznych przy
osiąganiu wiedzy o przeszłości. Ponieważ wtedy może oglądać to w minionych zdarzeniach,
co nie jest zmysłowym postrzeganiem, co nie ulega niszczącemu działaniu czasu. Od
przemijającej historii przechodzi do nieprzemijającej. Ta ostatnia napisana jest innymi
literami, niż zwykła. W gnozie, w teozofii nazywają ja Kroniką Akashy.(…) Wtajemniczeni
wszystkich czasów i krajów, podają w istocie jedno i to samo.(…) W chwili obecnej
zobowiązany jestem jeszcze do zachowania milczenia o źródłach niniejszych wiadomości. Kto
w ogóle wie cokolwiek o tego rodzaju źródłach, ten rozumie, dlaczego tak być musi. Od
zachowania się współczesnych zależy całkowicie, jak wiele należy ujawnić z zasobu
wiadomości, utajnionych w łonie teozoficznego dążenia. I oto pierwszy opis, jaki wolno mi
podać.” (s. 9-11)
Jakież to tajemnice ujawnia Steiner? Mówi o codziennym życiu na Atlantydzie zaginionym
kontynencie, uzupełniając w ten sposób wiadomości zawarte w książce “Atlantyda według
źródeł okultystycznych” Mówi o różnych ludzkich rasach i “podrasach”, o różnych
“wtajemniczonych i ich szkołach”, o “Wyższych istotach”, o bogach księżycowych i
słonecznych, a wreszcie o Lucyferze.
Tu stwierdza, między innymi: “W ten sposób dostał się człowiek pod podwójne kierownictwo.
W swojej części niższej znalazł się pod władzą bogów Księżyca, w swojej ukształtowanej
osobowości dostał się pod kierownictwo tych jestestw, objętych nazwą Lucyfer od imienia ich
panującego. Bogowie lucyferyczni uzupełniali, zatem swój własny rozwój posługując się
wznieconymi siłami ludzkimi – siłami rozsądku. Nie mogły one wcześniej doprowadzić
swojego rozwoju do tego stadium. Razem z tym jednak dali człowiekowi zarodek wolności,
zdolność odróżniania dobra od zła.(…) Bogowie księżycowi odbyli już dawniej swój czas
nauki i teraz znajdowali się ponad możliwością błędu. Współdziałający z ludźmi bogowie
lucyferyczni dopiero musieli dopracować się takiego przejaśnienia. Pod ich kierownictwem
człowiek musiał uczyć się wykrywania praw swojej istoty. Pod kierownictwem Lucyfera
człowiek musiał stać się sam jakby jednym z bogów.(…) W ten sposób znalazły owe Duchy
wewnątrz człowieka sposobność podjęcia na nowo swoich związanych ze Słońcem,
czynności, kiedy już epoka mgławicy cieplnej przeminęła. I tu wyjaśnia się również
pochodzenie imienia Lucyfer, tj. światłonośny, i dlatego w wiedzy tajemnej nazywają te istoty
– bogami słonecznymi “ (s. 71-73)
Bardzo ciekawy, w kontekście steinerowskiej pedagogiki, jest rozdział X tej książki
pt.”Ziemia i jej przyszłość”. Dowiadujemy się bowiem z niego, że: “Człowiek zbliża się
zatem do stanu, w jakim będzie posiadać usposobioną(…) samowiedną świadomość obrazową.
Przyszły rozwój Ziemi doprowadzi – z jednej strony – obecne życie wyobraźni i myśli do coraz
wyższego, subtelniejszego, doskonalszego przejawu, z drugiej strony będzie się już powoli
wytwarzać somowiedna świadomość obrazowa. Ta ostatnia osiągnie pełnię życia w człowieku
dopiero jednak na najbliższej planecie, w którą Ziemia się przekształci, a którą w wiedzy
tajemnej nazywają Jowiszem. Wtedy człowiek wejdzie w kontakt z istotami, utajonymi
zupełnie dla jego współczesnych zmysłów. Rozumie się, że wtedy zmieni się nie tylko jego
życie spostrzeżeniowe, ale również zmienią się zupełnie czyny, uczucia, cały stosunek do
otoczenia. O ile dziś człowiek może oddziaływać świadomie tylko na istoty zmysłowe, będzie
mógł wówczas świadomie oddziaływać na zupełnie inne siły i moce – i sam otrzymywać
będzie od zgoła innych niż dzisiaj państw dające się poznać dokładnie wpływy.(…) Kiedy
zatem dusza tak dalece się rozwinie, że odbierać będzie wpływy świata zewnętrznego nie za
pomocą narządów fizycznych, ale przez obrazy, które stworzy z czegoś własnego, wtedy
również dojdzie do punktu, z którego będzie mogła dowolnie regulować swój kontakt ze
światem otaczającym, tzn. życie bez jej woli nie zostanie zerwane. Stanie się (dusza) panią
narodzin i śmierci.” (s. 93-94)
Co do stosunku Steinera do chrześcijaństwa. Steiner dużo mówi o teozofii. Był członkiem
Towarzystwa Teozoficznego. Jego antropozofia jest pewną formą teozofii. Jednym z guru
teozofii była Helena Bławatska. W swojej książce “Klucz do teozofii” ( Warszawa 1996)
pisze: “Użyję znów porównania: teozofia tu na ziemi, to białe światło pryzmatu, a każda
religia jest zaledwie jedną z jego siedmiu barw. Ignoruje wszystkie inne, a nawet wyklina je
jako fałszywe; każdy z tych barwnych promieni uważa siebie nie tylko za najdoskonalszy, ale
za białe macierzyste światło, natomiast różne odcienie własnej barwy, od ciemnych do
najjaśniejszych, piętnuje jako herezję. Jednak w miarę jak słońce prawdy wzniesie się coraz
wyżej i wyżej na horyzoncie pojęć i rozumienia ludzkości, każdy z tych oddzielnych promieni
będzie blednąć, aż zostanie z powrotem wchłonięty w jednorodne białe światło, a ludzkość
stanie się wreszcie wolna od klęsk tych sztucznych, przeciwstawiających się sobie biegunów
aż poczuje się wreszcie skąpana w czystej białej światłości słońca.” ( tom II, s. 68)
Bławatska mówi też: ”Odrzucamy pojęcie Boga osobowego, czy też poza- lub
ponadkosmicznego, antropomorficznego Boga, który jest tylko gigantycznym cieniem
człowieka, i to nawet nie najlepszego. Bóg teologii – twierdzimy i udowadniamy – jest
zespołem sprzeczności i logiczną niemożliwością. Toteż nie mamy z nim nic wspólnego.” (
tom II, s. 71).
Mam też przed sobą książkę pt. „Wychowanie do wolności. Pedagogika Rudolfa Steinera”
(Gdynia 1994) napisaną przez jednego z uczniów tego teozofa, wydaną “Z finansowym
wsparciem Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej ze środków Republiki Federalnej
Niemiec”. Zaczyna się rozdziałem pt. ”Rudolf Steiner i jego pedagogika”. Czytamy w nim,
między innymi: “Jesienią 1900 roku Steiner rozpoczął wygłaszanie w węższych kręgach
słuchaczy wykładów, w których ostrożnie napomykał o swoich doświadczeniach
ponadzmysłowych. 8 października wystąpił w Berlinie przed członkami związku Giordana
Bruna, towarzystwa naukowego, do którego sam też należał, i publicznie przedstawił swoje
przyszłe zadanie życiowe: znaleźć nowe, oparte na podstawach naukowych metody i badania
dziedziny duszy (…) Nie żywił jakichkolwiek złudzeń, jak w świecie wiedzy akademickiej
zostaną przyjęte zaprezentowane teraz poglądy, w świecie, do którego on sam przecież
dotychczas należał i który jako oczywistość przyjmował prawomocność swoich roszczeń do
wyłącznej władzy rozstrzygania, co jest nauką, a co nią nie jest. Jego obawy się ziściły.
Steinera zaczęto traktować jako teozofa, a oficjalni działacze kultury w Niemczech przez
wiele lat pomijali go milczeniem. Wprawdzie od października 1902 roku rzeczywiście
prowadził działalność prelegencką w ramach Towarzystwa Teozoficznego, gdyż tam właśnie
znalazł ludzi, mających zrozumienie dla badań duchowych.” (s. 8)
W rozdziale tym znajdujemy też wykaz “najpoczytniejszych prac” Steinera. Są to między
innymi: “Wprowadzenie do nadzmysłowego poznania świata i przeznaczenia człowieka”,
“Jak uzyskać poznanie wyższych światów”, “Wiedza tajemna w zarysie”.
Jeżeli ktoś tworzy swoją koncepcję pedagogiczną i wyznaczoną przez jej zasady koncepcję
szkoły to fundamentem, na którym to wszystko buduje jest jego koncepcja człowieka. Steiner
zarysowuje typową okultystyczno-teozoficzną koncepcję człowieka, w świetle której człowiek
jawi się jako istota, którą “obudził do rozwoju” Lucyfer, istota, która realizuje jego wskazania
i zmierza do przekształcenia się w Boga. Potwierdza zarazem, że tą koncepcję zamierza
realizować w szkole: “Nie dążymy do stworzenia dogmatycznego wychowania, lecz staramy
się przekształcić to, co dane nam było uzyskać dzięki wiedzy duchowej, w żywe dzieło
wychowawcze.” (s. 19)
Steiner i dzisiejsi jego kontynuatorzy realizują tę samą pedagogikę, jaką zaprezentował Wielki
Mistrz masoński – Andrzej Nowicki, pedagogikę, w której wyakcentowana została wolność,
twórczość, rola Wolnego Nauczyciela, brak dyscypliny, dydaktyka szeroko rozumianego
obrazu (pisałem o tym w swojej książce “Masoneria polska 1999”)Rozumienie tych
podstawowych pojęć i związanych z nimi zabiegów wychowawczych wiąże się w szkole
steinerewskiej wprost z dwoma blokami problemów.
Pierwszy z nich sygnalizowany jest przez hasło, będące również podstawowym hasłem
masonerii, “Wolność, Równość, Braterstwo”. “To nie przypadek – czytamy w “Wychowaniu
do wolności” – że od czasów Rewolucji Francuskiej słowa wolność, równość, braterstwo
wciąż napełniają ludzi entuzjazmem. (…) Rudolf Steiner dążył do osiągnięcia jasności
pojęciowej jako pierwszy konsekwentnie podporządkowując te trzy ideały określonym
funkcjom życia społecznego. Cele, jakie przyświecały jego pracom na rzecz trójczłonowości
społecznej, można wyrazić w trzech krótkich sformułowaniach: wolność duchowa w życiu
kulturalnym, demokratyczna równość w życiu prawnym, braterstwo społeczne w życiu
gospodarczym” (s. 11)
Steiner akcentuje przede wszystkim wolność jako całkowitą “duchową” niezależność. “Jedną
z konsekwencji takiej niezależności jest pełna swoboda komunikacji i współpracy instytucji
kształcących i badawczych na całej kuli ziemskiej, ponad wszystkimi granicami
państwowymi.” (s. 12)
Drugi wiąże się wprost z antropozofią Steinera i „ideą reinkarnacji”.Antropozofia ta to
wyodrębniona z teozofii wiedza mądrościowa (zofia) dotycząca duchowości człowieka
(antropo). Antropozofia ta ma, z założenia, nie być, jako taka, prezentowana w szkole, bo jest
“drogą do uzyskiwania wiedzy o świecie i człowieku”, drogą, która prowadzi do nabycia
pewności, że “nasz byt fizyczny przepojony jest światem ponadzmysłowym i że człowiek w
swojej najgłębszej istocie stamtąd się właśnie wywodzi”. (s. 104)
Z ideą reinkarnacji wiąże się następujące, owocujące określonymi postawami
pedagogicznymi, przekonanie: “Jaźń człowieka, jego indywidualność, pochodzi ze światów
nadzmysłowych i od chwili, gdy przez narodziny wkracza w fizyczny byt, niesie ze sobą
określone założenia i postanowienia, które nie mogą być wynikiem oddziaływania czynników
dziedzicznych ani uwarunkowań środowiskowych i które w pełni mogą się rozwinąć dopiero
w wieku dorosłym. Nauczyciel powinien dążyć do poznania tych potencjalnych możliwości,
skrytych w najgłębszej warstwie jaźni dziecka, przez obserwację ich zewnętrznych
symptomów. Może odnieść czasem wrażenie, że w klasie znajdują się osobowości nad wyraz
wiekowe i mądre. Poza przymiotami jednoznacznie określonymi przez wiek rozwojowy,
środowisko i czynniki dziedziczne, posiadają one w tonie głosu, sposobie poruszania się i
gestach jakąś wewnętrzną dojrzałość, które zwykle odnaleźć można jedynie u ludzi
doświadczonych życiowo. W pewnych sytuacjach można doznać bezpośredniego, silnego
wrażenia znalezienia się w obliczu zachowań człowieka pochodzących z jego minionego życia
ziemskiego. W konfrontacji z takim ja nauczyciel może się nawet niekiedy czuć młodszy i
wręcz odczuwać własną niższość.” (s. 105)
No wystarczy. Wydaje się, że powyższa prezentacja wykazuje, że pedagogika steinerowska
posiada podłoże teozoficzne i lucyferyczne i jest do głębi przeniknięta doktryną religijną
wyznawaną przez tych, którzy uważają szatana za ojca wolności, przewodnika, duchowy
autorytet.
Problemy związane w Polsce z pedagogiką Steinera to nie są problemy tylko przedszkola nr 1
w Luboniu. W przygotowanym przez Centralny Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli pakiecie
związanym z reformą szkolnictwa pt. “Integracja międzyprzedmiotowa” znajdujemy materiał
Marka Grondasa pt. “Ujęcie holistyczne w edukacji”. Po omówieniu podstawowych dyrektyw
przyjętych w ramach programu “Nowa Szkoła” Grondas stwierdza: “Dyrektywy te stały się
podstawą większości humanistycznie nastawionych kierunków myślenia o edukacji
(pedagogika R. Steinera, M. Montessori, J. L. Moreno, H. G. Petzolda, G. J. Browna).”

Fundacja Batorego – otwierania na zło

W “Gazecie Wyborczej” nr 297 z końca 1999 roku ukazał się artykuł pióra Andrzeja
Osęki pt. “Naszość na tropie”. Zebrane są w nim niektóre zarzuty, jakie zostały postawione
Fundacji Batorego przez “takie” media jak “Trybuna”, “Niedziela”, “Gazeta Polska”, “Nasz
Dziennik”, “Tygodnik Solidarność”, “Życie” Radio Maryja i “takich” ludzi jak: bp Edward
Frankowski, O. Tadeusz Rydzyk, Maciej Giertych, Marek Jurek, Stanisław Krajski, ks.
Henryk Czepułkowski czy Cezary Michalski. Osęka tylko je prezentuje nie próbując nawet ich
zbijać czy z nimi polemizować (oprócz jednego wypadku). Na końcu artykułu sugeruje, że nie
należy ich w ogóle brać pod uwagę, bo media i osoby je prezentujące przeciwne są po prostu
reprezentowanej przez Fundację szczytnej i humanistycznej wizji “społeczeństwa otwartego”,
( i dlatego je wymyślają), a wierne są wizji “społeczeństwa zamkniętego”. “Społeczeństwo”
takie to “kłąb lęków, fobii i negacji”, to “zapiekły antyliberalizm”, swego rodzaju narodowy
socjalizm (“rolę zbiorowego właściciela środków produkcji miałby – zamiast proletariatu
pełnić naród”) itp., itd.
Osęka stwierdza, że “oni” chcą być sobą: “A więc – wedle podobnych koncepcji – aby być
sobą nie trzeba się otwierać, lecz właśnie zamykać. Nie przyjmować obcych idei, być
nieufnym wobec całego świata, jego chytrych wybiegów, które mają na celu omamienie,
wyzucie z tradycji i bogactw narodowych. Stąd paniczne chowanie się w “naszość” – o której
mówią tytuły gazet, audycji radiowych, klubów i stowarzyszeń. Świat kurczy się do małego
kręgu, gdzie powtarza się wciąż te same rytualne gesty, mające ustrzec przed obcym, który nie
ciekawi, lecz zawsze zagraża.”
Czy w Polsce istnieją w istocie zwolennicy tak rozumianego “społeczeństwa zamkniętego”?
Ostatnio w programie telewizyjnym dotyczącym stosunku polskiej młodzieży do Kościoła
wypowiadała się studentka, która stwierdziła, że nie chce mieć nic wspólnego z Kościołem,
który nakazuje podczas wyborów parlamentarnych głosować katolikom na pana X, a tym,
którzy się temu nie podporządkują nie daje rozgrzeszenia. Co za bzdura.Społeczeństwo
zamknięte na wszystko, co nie “nasze”, co obce jest wymysłem tych samych ideologów,
którzy stworzyli tę bzdurę. Ludzie, środowiska, których tym terminem określa Osęka to po
prostu ci, którzy zamknięci są na zło i fałsz we wszystkich ich postaciach i owocach, jak
również na to, co w jakikolwiek sposób niszczy lub choćby neguje dobro i prawdę. Gdy my
spod znaku Radia Maryja czy “Naszego Dziennika” mówimy – chcemy być sobą to oznacza,
że chcemy być ludźmi, katolikami i Polakami, że chcemy być wierni Bogu, prawdzie, dobru,
Kościołowi, swojej tradycji i swoim przodkom. Nasza tradycja to tradycja chrześcijańska, to
więc to, co nazywa się w sposób właściwy Europą, to tradycja polskiego katolicyzmu (nasza,
wypracowana przez wieki duchowość, która w Kościele Powszechnym pełni podobną rolę jak
duchowość dominikańska czy franciszkańska; Kościół jest powszechny również w swoim
duchowym, wyznaczonym przez świętych, zakony i narody chrześcijańskie pluralizmie), to
wreszcie wyznaczona przez ten katolicyzm nasza polska tradycja ( nasze polskie, zbiorowe,
wielopokoleniowe i wielowiekowe doświadczenie i nasza mądrość, które pozwalają nam
kroczyć drogami prawdy i dobra i nie popełniać wciąż tych samych, głupich błędów).
O. Jacek Woroniecki powiedział w swoim czasie, że ten, kto kocha swój naród chce dla niego
prawdy i dobra niezależnie od tego skąd ta prawda i to dobro pochodzi i występuje przeciwko
fałszowi i złu niezależnie od tego, jakie jest ich źródło. To więc, co Osęka nazywa
“społeczeństwem zamkniętym” jest w istocie społeczeństwem otwartym, ale tylko na
wartości, a nie na głupotę, chamstwo, zło i kłamstwo. Na co w takim razie otwarte jest to
“społeczeństwo otwarte”, które chce zbudować w Polsce Fundacja Batorego. Już z artykułu
Osęki wynikałoby, że na wszystko, na cały ten intelektualny, moralny i religijny śmietnik, z
jakim mamy dziś do czynienia na świecie, na wszystko to, co obce, ale co zarazem nie jest
“ciemne i zaściankowe”, a więc nie jest też w żaden sposób związane z tradycją,
katolicyzmem, Bogiem, prawdą czy dobrem. Jednym słowem jest to otwarcie na “wartości”
relatywizmu poznawczego (nie ma prawdy) i moralnego (nie ma dobra), pogaństwa,
liberalizmu, kosmopolityzmu, lewicy, masonerii, New Age, itp., itd. Czy jednak tylko o to
chodzi?
Oddajmy tu głos Georgowi Sorosowi, założycielowi fundacji Batorego. Z jego wypowiedzi
wynika, że przed swoimi fundacjami istniejącymi w wielu krajach Europy postawił on kilka
celów. Jeden z nich jest związany z jego żydowskim pochodzeniem: “Wierzę w istnienie
żydowskiego geniuszu; wystarczy wziąć pod uwagę żydowskie osiągnięcia w nauce, ekonomii
bądź sztuce. Osiągnięcia te są rezultatem wysiłków, jakie czynią Żydzi, by wznieść się ponad
swój status mniejszości i stworzyć wartości o wymiarze uniwersalnym. Żydzi nauczyli się
rozstrzygać każdą sprawę z wielu punktów widzenia, nawet tych, które są ze sobą sprzeczne.
Status mniejszości zmusza Żydów do krytycznego myślenia. Jeżeli mam coś z owego
żydowskiego geniusza, to jest zdolność krytycznego myślenia. W tym sensie żydowski
charakter jest podstawowym elementem mojej osobowości, i jak już wspomniałem jestem z
tego dumny. Jestem jednocześnie świadomy, że moje myślenie jest w pewnej mierze odbiciem
żydowskiego utopizmu.” (G. Soros, Soros o sobie. Na zakręcie. Warszawa 1998, s. 242-243).
Soros dodaje jeszcze: “moje żydowskie pochodzenie jest w moim pojęciu tożsame z
przynależnością do pewnej mniejszości (…) O tym, że wyrastam z takiej tradycji mogą
świadczyć moje fundacje. Z tego powodu tak bardzo przemawia do mnie koncepcja Unii
Europejskiej. Każdy naród jest w Unii mniejszością i z tego względu koncepcja ta wydaje mi
się interesująca.” (tamże).
Podsumowując ten wątek można powiedzieć, że wprowadzana w życie przez fundacje Sorosa
idea “społeczeństwa otwartego” ma służyć europejskiej mniejszości żydowskiej, ma
spowodować, że będzie się ona mogła w każdym zakątku Europy czuć jak wszyscy ci, którzy
zamieszkują go od pokoleń, że będzie mogła od Uralu aż po Gibraltar czuć się jak u siebie w
domu, że nie będzie, gdy “społeczeństwo otwarte” stanie się faktem, już nigdy mniejszością,
wspólnotą odróżniającą się kulturowo czy w jakikolwiek inny sposób od pozostałych
mieszkańców naszego kontynentu.
Inny cel “społeczeństwa otwartego” jest chyba, jednak, istotniejszy. Nim jednak bliżej coś o
nim powiemy trzeba, by wcześniej powiedzieć parę słów o samym Goergu Sorosu. I nie jest tu
chyba najważniejsze to, że w krótkim czasie w przedziwny, mówiąc bardzo delikatnie, sposób
stał się on jednym z najbogatszych, jeżeli nie najbogatszym, ludzi świata. Najważniejszy jest,
jak się wydaje, jego stosunek do siebie, do innych i do świata. Z książki Roberta Slatera
“Soros. Tajemnica sukcesu największego inwestora świata” dowiadujemy się, że od
dzieciństwa był głęboko przeświadczony o tym, że jest Bogiem (s. 27). W wywiadzie
udzielonym 3 czerwca 1993 roku gazecie “The Independent” powiedział: “To rodzaj choroby,
kiedy uważasz się za bóstwo, stwórcę wszechświata, lecz teraz czuję się z tym dobrze,
zacząłem bowiem tego doświadczać.” (s. 28). W swojej książce pt. “The Alchemy of Finance”
napisał: ”Nie będzie to dla czytelnika żadne zaskoczenie, jeśli przyznam, że zawsze miałem
wyolbrzymione mniemanie o swojej osobie – mówiąc otwarcie wyobrażałem sobie, że jestem
bogiem. (…) Gdy osiągnąłem sukces, rzeczywistość zbliżyła się do moich marzeń na tyle, że
mogłem przyznać się do mojego sekretu, przynajmniej przed sobą. Nie trzeba dodawać, że w
rezultacie poczułem się o wiele lepiej.” (tamże). Kiedyś jakiś dziennikarz zasugerował mu, że
powinien zostać wybrany na papieża. “Po co? – zapytał Soros – Teraz jestem zwierzchnikiem
papieża.” (tamże). W książce “Soros o sobie” mówi: “Główna różnica pomiędzy mną i innymi
ludźmi, którzy posiadają pieniądze, polega na tym, że mnie przede wszystkim interesują idee.”
(s. 245) W tej samej książce stwierdza: “Będąc młodzieńcem snułem oczywiście różne
niesamowite fantazje. Zdarzało się, że prowadziłem rozmowy na temat swego boskiego i
mesjanistycznego posłannictwa.” (s. 249)
Oto jest pewna prawda o Sorosu to “Bóg” i “Mesjasz”. My chrześcijanie wiemy, że nie jest on
Chrystusem, a więc czyżby był Antychrystem? Jakie przesłanie niesie? W jakim kierunku
zamierza przekształcić ludzkość i świat? Pytania te wydają się retoryczne. Wsłuchajmy się
jednak w jego odpowiedzi.
Jeszcze w latach sześćdziesiątych Soros napisał pracę pt. “Społeczeństwo otwarte i
zamknięte”. Pierwszy raz została ona opublikowana chyba w 1990 roku. Jednak dotarła do
szerszego czytelnika dopiero w latach dziewięćdziesiątych, gdy została zamieszczona w
dodatku do książki “Soros o sobie”. Po “druzgocącej” krytyce tradycyjnego “społeczeństwa
zamkniętego” Soros stwierdza, że należy zbudować “społeczeństwo otwarte”, które “jest
doskonale przygotowane do wprowadzenia zmian” (s. 272) Społeczeństwo to “musi być
potraktowane jako model teoretyczny, w którym charakter wszystkich stosunków wynika z
określonej umowy społecznej.” (s. 279) O tym, co jest prawdą i dobrem mają zatem stanowić
ludzie poprzez. pewien consensus. To oni maja stanowić o tym np. kto jest człowiekiem a kto
nie i w jakiej sytuacji można daną jednostkę “zneutralizować”. Społeczeństwo to “nie
zapewnia wszystkim równych możliwości. Przeciwnie, jeżeli kapitalistyczne metody
produkcji idą w parze z prywatna własnością (należy to, chyba czytać, z własnością wielkich
ponadnarodowych koncernów – dop. S. K.) nieuchronną konsekwencja takiej sytuacji są
wielkie nierówności, które powiększają się jeszcze bardziej.” (s. 279) Społeczeństwo to Soros
nazywa “odważnym nowym światem” i mówi, że mogłoby ono “zaoferować alternatywy we
wszystkich dziedzinach życia: w stosunkach międzyludzkich, wyrażaniu opinii i głoszeniu
idei, procesach produkcyjnych i zasobach materialnych, organizacji życia społecznego i
gospodarczego itd.” (s. 280) W takich warunkach, podkreśla Soros, “jednostka zajmowałaby
poczesne miejsce w społeczeństwie.” (tamże)
Soros stwierdza, że ludzkość jest przygotowana technicznie do przekształcenia się w
“społeczeństwo otwarte”. “Pojawiają się możliwości wyboru, które we wcześniejszych
epokach przekraczałyby wszelkie wyobrażenie. Eutanazja, inżynieria genetyczna oraz
wywieranie wpływu na ludzką wolę – to fakty czasów współczesnych. Istnieje możliwość
rozbicia na elementy i sztucznego odtwarzania najbardziej skomplikowanych funkcji
organizmu ludzkiego, takich na przykład jak procesy myślowe.” (s. 281)
Zobaczmy już tutaj Soros ujawnia pewne swoje intencje. Mówi o pojawianiu się możliwości
wyboru i wśród nich wymienia manipulację ludzka świadomością i tzw. pranie mózgu, które
eufemistycznie nazywa wywieraniem wpływu na ludzką wolę. Gdzieś więc w podtekście jest
wyraźnie, bardzo wyraźnie powiedziane, że gdy mówi o poczesnym miejscu jednostki i
wolności wyboru ma na myśli tylko pewnych wybranych ludzi. Pozostałe możliwości wyboru:
eutanazja, inżynieria genetyczna itd. To potwierdzają, bo przecież ich skutkiem jest
ograniczenie wyboru innych. Poza tym człowiek traktowany jest tu jako kupa mięsa (procesy
myślowe nazwane są funkcja ludzkiego organizmu). Wszystko to pachnie masońskim
“Nowym Wspaniałym Światem”, którego wizję zarysował Huxley, światem zniewalającym
ludzkość w stopniu takim, że dotąd ludzie nawet nie potrafili sobie tego wyobrazić. Świat
Huxleya to świat bez rodziny, bez małżeństwa, bez naturalnej prokreacji, bez własności
indywidualnej i rodzinnej, bez narodów itp., itd. Dokładnie to samo mówi Soros tylko, że
bardziej oględnie.
“Być może najbardziej uderzająca cechą społeczeństwa doskonale przygotowanego do zmian
– stwierdza – jest osłabienie więzi międzyludzkich. Czynnikiem, który sprawia, że wzajemne
stosunki mają charakter osobisty, jest to, że odnoszą się one do konkretnej osoby. Przyjaciele,
sąsiedzi, mężowie i żony staliby się – jeżeli nie w pełni “wymienialni” na inne osoby – to
przynajmniej zastąpienie tych osób ludźmi tylko w niewielkim stopniu gorszymi (lub
lepszymi) byłoby uznane za całkiem pożądane; ludzie ci staliby się obiektem wyboru w
warunkach konkurencji.(…) Osobiste kontakty mogłyby stracić na znaczeniu w obliczu
pojawienia się bardziej skutecznych środków komunikowania się, które zmniejszają potrzebę
fizycznej obecności.” (s. 281)
W tym momencie Soros przyznaje, że: “z tego wszystkiego wyłania się obraz, który nie
napawa zbytnim optymizmem”. (tamże). Stwierdza jednak, już pod koniec swych rozważań
na temat “społeczeństwa otwartego”, że ma na te negatywy pewna receptę. Częściowo ja też
ujawnia.
Za najważniejszy uznaje “problem wartości”(taki zresztą tytuł nosi jeden z podrozdziałów).
Mówi: Wielkie dobrodziejstwo społeczeństwa otwartego oraz osiągnięcia, które sprawiają, iż
może ono funkcjonować jako ideał, wyznaczają wolność jednostki. Najbardziej oczywista
zaleta wolności ma charakter negatywny, a jest nią brak ograniczeń. (…) Teza, iż wyosobniona
jednostka powinna działać, opierając się na stałym systemie wartości, byłaby zaprzeczeniem
samej siebie. Wartości są takim samym obiektem wyboru, jak wszystkie inne rzeczy.(…)
Ideały religijne i społeczne konkurują ze sobą, a więc nie mają owego wymiaru
nieuchronności, który sprawiłby, że ludzie przyjęliby je bez żadnych zastrzeżeń. Wierność
ideałom, podobnie jak wierność w stosunku do grupy, staje się sprawą wyboru.” (s. 281, 282,
283)
Zauważmy, że idea “społeczeństwa otwartego” bardzo się tutaj konkretyzuje. Coraz bardziej
okazuje się, że ta otwartość jest otwartością tylko i wyłącznie na pewien zespół wartości czy
jak kto woli antywartości. Na początku swych rozważań stanowiących książkę “Soros o
sobie” “największy inwestor świata” stwierdza, że jednym z dogmatów “społeczeństwa
otwartego” jest zdanie: “Nikt nie posiadł prawdy ostatecznej.” (s. 120) W takim
społeczeństwie nie ma więc miejsca np. dla katolików. Członek “społeczeństwa otwartego” to
człowiek, który w teorii i w praktyce uznaje, że każdy, także on sam, wybiera w sposób
zupełnie nieskrępowany wartości (jakie by one nie były, np. satanistyczne), a co za tym idzie,
faktycznie uznaje, że to on jest ich jedyną, miarą i kryterium, a więc twórcą. Pojawia się tu
jako obowiązująca konkretna koncepcja, którą nazywam koncepcją tolerancji totalnej. Jest ona
totalna, bo odrzuca wszelkie obiektywne normy, a więc przyznaje każdemu prawo do
głoszenia i realizacji najbardziej nawet niemoralnych poglądów. Jest ona też totalna w tym
sensie, że nie toleruje w żaden sposób jakichkolwiek koncepcji sprzecznych z nią samą.
Świetnie to wyraził ostatnio wieloletni przyjaciel i współpracownik Jana Józefa Lipskiego
(który przypomnijmy był kilkanaście lat Wielkim Mistrzem polskiej masonerii rytu
szkockiego) Aleksander Małachowski, który powiedział coś mniej więcej takiego: “Nie ma
tolerancji dla nietolerancji.”. Przetłumaczyć to można w jeden sposób – Tolerujemy tylko
tych, którzy maja takie same poglądy jak my.
Soros przyznaje, że w “społeczeństwie otwartym”, które charakteryzuje się wyborem wartości
przez jednostki musi być zespół wartości, które nie mogą być przedmiotem wyboru i muszą
być zaakceptowane przez wszystkich jego członków: “działając samodzielnie, jednostki
stwarzają bardzo niepewny fundament dla takiego systemu wartości, który istniałby dłużej niż
one same i który byłby przez nie postrzegany jako większa wartość niż własne życie i dobro.
Taki system wartości jest jednak potrzebny do utrzymania struktury społeczeństwa
otwartego.” (s. 283)
Dziś już wszyscy powinniśmy dobrze wiedzieć, że totalitaryzm to nie tylko zjawisko
zniewolenia jednych ludzi przez innych za pośrednictwem fizycznych środków przymusu, ale
również zjawisko, które polega na tym, że taki przymus stosuje się w świecie idei. Dobrą
ilustracją takiego totalitaryzmu są sekty. Można więc rządzić ciałami lub rządzić ideami i
osiągać, w praktyce, te same skutki. Jeden z polskich masonów wyraził to w sposób
następujący: “Nam zależy na rządach dusz.” Soros mówi coś podobnego. Gdy dziennikarz
przeprowadzający z nim wywiad stanowiący pierwszą część książki “Soros o sobie” pyta go:
“Czy nie byłbyś w stanie obalić rządu?” Soros mówi: “Nie. Mylisz dwa pojęcia: władzę idei i
władzę polityczną.” (s. 147).
Św. Augustym mówił o istnieniu dwóch państw: państwa Bożego (które jest państwem,
mówiąc tym samym językiem, co Soros, idei, idei, nad którymi panuje Bóg) i państwa
ziemskiego (które jest państwem spraw cielesnych, nad którymi panuje w zgodzie z wola
Bożą wyrażoną w Jego ideach, władza ludzka). Św. Augustyn mówi też, że może się pojawić
taka sytuacja, że ideami będą zarządzać ludzie w ramach państwa ziemskiego. Wtedy, mówi
wielki Doktor Kościoła, powstaje państwo szatana. “Społeczeństwo otwarte” posiada
wszystkie wymienione przez Świętego cechy państwa Szatana.
Dziennikarz przeprowadzający z Sorosem rozmowę stwierdza: “Bywasz oskarżany o
wtrącanie się w wewnętrzne sprawy innych krajów.” Soros mówi: “to oczywiste, że niektórzy
traktują moje działania w taki sposób, ponieważ chcę promować ideę społeczeństwa
otwartego. Społeczeństwo otwarte wykracza poza granice narodowej suwerenności.” (s. 145).
Ta wypowiedź Sorosa jest dobrym punktem wyjścia na temat roli Sorosa w demontażu państw
i wspólnot narodowych. Tworzenie “społeczeństwa otwartego”, jeżeli spojrzeć na nie z punktu
widzenia narodu i państwowości prowadzi do tego, co sam Soros zasygnalizował już w swoje
wypowiedzi na temat roli swoich fundacji w przygotowani Europy jako miejsca, w którym
Żydzi będą czuli się dobrze, że zanikają narody i państwa. “Społeczeństwo otwarte” to
przecież społeczeństwo pewnego kulturowego chaosu, w ramach którego mieszają się ze sobą
kultury narodowe, religie i ideologie w taki sposób, że zaczynają tworzyć jakąś zupełnie nową
kosmopolityczną, “uniwersalistyczną”, globalistyczną jedność. W tym miejscu warto
wspomnieć, że Soros jest, co sygnalizuje również Osęka, członkiem nazywanego przez wielu
masońskim rządem światowym, Klubu Bilderberg. (każdy może to sobie sprawdzić w
internecie). O Klubie tym i o Sorosu pisało wielu badaczy masonerii. (por. choćby: J. A.
Cervera, Pajęczyna władzy, Wrocław 1997, s. 225-229 i P. Virrion, Rząd światowy.
Globalizm, Antykościół i Superkościół, Komorów 1999, s. 83-90). Obszerny artykuł
poświęcił mu w “Naszej Polsce” (nr 50/99) Paweł Siergiejczyk (który pisał też zresztą sporo o
Fundacji Batorego). Przypomina on tam, że inicjatorem tej organizacji był Józef Retinger
jeden z najbardziej znanych i wpływowych masonów w historii (oddzielną książkę poświęcił
mu Henryk Pająk), członek loży B`nei B`rith skupiającej wyłącznie Żydów. Członkami tego
Klubu byli lub są między innymi: Bill Clinton, Gerald Ford, Henry Kissinger, ambasador
USA przy ONZ Richard Hollbrook, Al Gore (wiceprezydent USA, kandydat na prezydenta),
amerykańscy sekretarze skarbu Nicholas Brady, Robert Rubin, Lawrence Summers (jest nim
obecnie), prezes Chase Manhattan Bank, Dawid Rockefeller, Zbigniew Brzeziński i Andrzej
Olechowski (także członek Rady Fundacji Batorego) itd. W spotkaniach Klubu uczesniczą
członkowie władz Unii Europejskiej, w tym między innymi Komisji Europejskiej – Jacques
Santer, Leon Brittan, Emma Bonino, Mario Monti, Erkki Leekanen, kolejni sekretarze
generalni NATO Lord Carrington, Manfred Worner, Willi Claes, Javier Solana i George
Robertson i szefowie europejskich rządów: Franz Vranitzky (Austria), Wilfried Martens
Belgia), Esko Aho (Finlandia), Laurent Fabius (Francja), Rud Lubbers (Holandia) czy choćby
Margaret Thatcher.
Stałymi gośćmi Klubu są też prezesi Banku Światowego, prezesi banków centralnych
poszczególnych państw, także europejskich, szefowie banków prywatnych, w tym np.
Alessandro Profumo, prezes Credito Italiano, który kilka miesięcy temu kupił 52% udziałów
w PEKAO SA. W jednym ze spotkań w 1998 r. uczestniczyła też Hanna Suchocka (również
członek Rady Fundacji Batorego).
Takie jest więc ideowe i organizacyjne zaplecze Fundacji Batorego. Ciekawe są też jej
powiązania, które opisał na łamach “Naszej Polski” (nr 45/99) Andrzej Echolette. Wskazał on
mianowicie na jej związki z Instytutem Spraw Publicznych, którego członkami Rady
Programowej lub Kolegium są między innymi Włodzimierz Cimoszewicz, Anna Fornalczyk,
Bronisław Geremek (również członek Rady Fundacji Batorego), Lech Kaczyński, Ewa
Łętowska, Tadeusz Mazowiecki, Anna Radziwiłł (również członek Rady Fundacji Batorego),
Janusz Reykowski, bp Tadeusz Pieronek, Tadeusz Syryjczyk, Wiesław Walendziak, Michał
Boni, Jan Rokita.
Fundusze, którymi dysponuje Fundacja Batorego pochodzą od, oprócz organizacji, za którymi
oficjalnie stoi Soros, różnych Fundacji i firm na całym świecie (USA, Belgia Holandia,
Tajwan itd.), jak również np. firmy Amway (80 000 zł), PZU (50 000 zł), PKO BP (50 000
zł), Fundacja Banku Śląskiego (50 000). W 1998 r. Fundacja wydała na realizację swoich
programów i różne dotacje 37 559 939, 60 zł tj. prawie 38 milionów nowych złotych, a więc
380 miliardów starych złotych.
Przypomnijmy, że Fundacja została zarejestrowana w 1988 roku. W jej biuletynie czytamy
między innymi: “Fundacja pomaga przede wszystkim organizacjom pozarządowym,
stowarzyszeniom i fundacjom, które aktywnie uczestniczą w procesie przemian społecznych,
kulturalnych i gospodarczych. Z punktu widzenia Fundacji szczególnie cenne są te inicjatywy,
które łącząc ludzi ze względu na wspólny cel i wartości umacniają obywatelską
odpowiedzialność…(…) Wspieramy także inicjatywy służące integracji europejskiej.”
Do władz Fundacji obok już wymienionych osób należą między innymi: George Soros, Jan
Krzysztof Bielecki, Bogdan Borusewicz, Wojciech Fibak, Jan Gross, Leszek Kołakowski,
Marcin Król, Olga Krzyżanowska, Krzysztof Michalski, Maria Radomska, Andrzej
Szczypiorski, ks. Józef Tischner, Aleksander Smolar, Grzegorz Lindenberg, Wiktor
Osiatyński.
Mam przed sobą dwa sprawozdania Fundacji za 1995 i 1998. Jest to ciekawa i pouczająca
lektura, materiał do analiz, które pozwoliłyby nam odpowiedzieć na wiele ciekawych pytań.
Tu pragnąłbym zwrócić uwagę tylko na pieniądze, którymi Fundacja obdarzyła katolików lub
instytucje czy organizacje katolickie lub uchodzące za takie. Czemu Fundacja daje pieniądze
tym, którzy z założenia powinni być przecież przeciwko “społeczeństwo otwartemu”, a za
społeczeństwem, dla którego wyznacznikami są obiektywne kategorie prawdy i dobra? Jakie
są tego skutki? Dlaczego te pieniądze są przyjmowane? Jaką to ma moralną wymowę?
Z jej pomocy korzystali między innymi (wynotowałem sobie to tak na chybił trafił):
Franciszkański Ruch Ekologiczny, dominikańskie Wydawnictwo “W Drodze” (od lat),
jezuickie Wydawnictwo Apostolstwa Modlitwy (od lat), dominikańskie czasopismo “W
Drodze” (od lat), “Znak” (coroczne dotacje), “Tygodnik Powszechny” (to samo), warszawski
KIK, Caritas Diecezji Warszawsko-Praskiej (1995), Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży w
Przemyślu i Płocku, Caritas Diecezji Opolskiej, Fundacja Akademii Teologii Katolickiej,
jezuicki “Przegląd Powszechny”.
Fundacja daje im pieniądze, ewidentnie, z dwóch powodów. Po pierwsze, by się
uwiarygodnić, by poprzez ten fakt skołować kogo się da. Tak postępuje np. każda sekta.
Po drugie, by, kogo się da uzależnić od siebie, omotać, wciągnąć w swój krąg myślenia i
działania. Ciekawe byłyby tu bardzo np. analizy porównawcze zawartości czasopism “W
Drodze” i “Przeglądu Powszechnego” w okresie przed braniem pieniędzy od fundacji i okresie
w trakcie brania pieniędzy. Jakoś bardzo dużo ostatnio pojawiło się tam materiałów
optujących za Unią Europejską i “społeczeństwem otwartym”.
“Niedziela” pisała o tym, piszę to za artykułem Osęki, jak fundacja Batorego “szkoli rodziców
i dzieci w kierunku libertynizacji”, Maciej Giertych o masońskim charakterze Fundacji i
uzależnianiu przez nią od siebie polskich elit, O. Rydzyk o tym jak Fundacja przykłada rękę
do demoralizacji polskiego społeczeństwa.. Nie są to wszystkie problemy i zagrożenia, jakie
wiążą się z tą organizacją.

Czym zajmuje się Fundacja Batorego?

W 35 nr “Naszego Dziennika” z 11.02. 2000 r. ukazała się krótka notatka pt. “Lepiej i
skutecznie” z Fundacją Batorego. Na notatkę tę zareagował rzecznik prasowy tej fundacji P.
Halbersztat przesyłając swoje sprostowanie, które ukazało się w ND. Przytoczył on w tym
sprostowaniu w dosyć okaleczonym kształcie dwa zdania z tej notatki i stwierdził, że
“zawierają stwierdzenia nieprawdziwe”, że to “naraża na szwank dobre imię organizacji, która
od ponad 10 lat wspiera w Polsce różnorodne społecznie użyteczne inicjatywy”. Sprostowanie
kończy się groźbą skierowania sprawy “na drogę postępowania sądowego”.
W USA w jednym ze stanów lokalna gazeta napisała, że John Brown zamordował staruszkę
wbijając jej w serce długi sztylet. Nazajutrz gazeta ta zamieściła następujące sprostowanie:
“Nieprawda jest, że John Brown zamordował staruszkę wbijając jej w serce długi sztylet.”
Czyżby gazeta ta podała poprzedniego dnia fałszywą informację? Czyżby John Brown nie
zamordował staruszki? Nie. Zabił on ją, ale bagnetem, a nie długim sztyletem.
Również w USA urodziło się pewnemu małżeństwu kalekie dziecko. Małżeństwo to
stwierdziło, ze nie chce mieć takiego “wybrakowanego” dziecka i poprosiło lekarza,
niejakiego dr. Artura, by pomógł mu “przenieść się do wieczności”. Lekarz, który był
oczywiście wielkim “humanistą” nie mógł odmówić zrozpaczonym rodzicom, ale, że miał
dobre serce zastosował następujące postępowanie. Przestał dziecku dawać jeść. Podawał mu
za to wodę i środki uśmierzające wywołany głodem ból. Dziecko osłabione zapadło na
zapalenie płuc. Lekarz nie podał mu lekarstw i w dalszym ciągu nie pozwalał podawać mu
pokarmu. Dawał dziecku dalej wodę i środki przeciwbólowe. Dziecko zmarło. Organizacje
broniące ludzkiego życia oskarżyły go o morderstwo. Sąd jednak nie uznał ich argumentów
stwierdzając, że lekarz nie wykonał żadnej czynności zmierzającej do pozbawienia życia
dziecka. On nic złego przecież nie zrobił. Sąd uznał zatem, że było to tylko nie podlegające
osądowi “bierne przyzwolenie na śmierć”. Od tego czasu w tamtejszym prawodawstwie
funkcjonuje tzw. “precedens dr. Artura”, który umożliwia “eliminację” dzieci
“wybrakowanych” zaraz po ich urodzeniu.
Amerykański prezydent długo w swych składanych pod przysięgą zeznaniach upierał się, że
nie miał żadnego, jakkolwiek rozumianego, stosunku płciowego z panią M. L. Gdy
udowodniono, że jednak coś tam było prezydent stwierdził, że nie poczuwa się do
krzywoprzysięstwa, ponieważ, według niego, stosunek płciowy należy zdefiniować jako
pewien akt, podczas którego mężczyzna się rusza, a on nigdy przebywając w towarzystwie
pani M. L. się nie ruszał.
Jedna pani w Bydgoszczy napisała książkę o miejscowych notablach. W tej książce
stwierdziła, że jeden z nich wielokrotnie publicznie kłamał. Człowiek ten wniósł przeciwko
niej oskarżenie do sądu. Przed sądem pani ta przedstawiła dokumenty i świadków,
udowodniła, że to, co pisała było prawdą. Przegrała jednak sprawę, ponieważ sąd uznał, że w
książce nie było tych dokumentów i nie znalazły się w niej te zeznania świadków.
Mark Twain, pisarz, którego tu warto zacytować, bo i mason i dowcipny opisując w książce
pt. ”Pod gołym niebem” zmęczenie mułów ciągnących dyliżans napisał: A gdybym spróbował
dać czytelnikowi pojęcie o ich straszliwym pragnieniu, “złociłbym złoto najszczersze i
malował lilie”. Umieściłem ten cytat, ale jakoś mi tu nie pasuje, zresztą mniejsza o to, niech
zostanie. Uważam, że jest ślicznym i pełen wdzięku, usiłowałem więc setki razy znaleźć dla
niego odpowiednie miejsce, co mi się nigdy nie udało. Te wysiłki rozpraszały moją uwagę i
denerwowały mnie, przez co narracja rwała się często i traciła płynność. Wobec tego chyba go
zostawię, jak wyżej, gdyż da to chwilowy przynajmniej odpoczynek od męki dopasowywania
tekstu do tego naprawdę pięknego i trafnego cytatu.
Wyprzedzając wszelkie oskarżenia oświadczam, że przytoczone przeze mnie powyżej
przykłady pojawiły się w tym tekście dokładnie na tej samej zasadzie, co cytat w książce
Marka Twaina. Wszelka zbieżność i skojarzenia są przypadkowe.
P. Halbersztad napisał w swoim sprostowaniu: “Informuję, że podkreślone przeze mnie
fragmenty zawierają stwierdzenia nieprawdziwe.” Co podkreślił? Czy przytoczył jakieś zdania
w cudzysłowie w takim kształcie, w jakim były one w ND? W jego sprostowaniu nie ma
żadnego cytatu z notatki JM. Podkreślił zaś zacytowane wyżej zdanie zaczynające się od słów:
“Informuję, że..” Czy podkreślił coś jeszcze? Tak. Zdanie następujące: “Fundacja finansuje
legalizację narkotyków i wprowadzenie aborcji. Zadaje też pytanie czy śląskie społeczeństwo
ma być uzależnione od Fundacji, która proponuje antykoncepcję, aborcję i eutanazję?”
Zdania takiego nie ma w notatce. Jest tam zdanie o podobnym kształcie: “Fundacja finansuje
edukację seksualną, legalizację narkotyków, wprowadzenie antykoncepcji i aborcji. Czy
śląskie społeczeństwo ma socjalnie być zależne od Fundacji, która proponuje antykoncepcję,
aborcje i eutanazję?”
W powyżej zacytowanym fragmencie autorka notatki, zapewne ze względu na brak miejsca i
czasu, poszła, jak to się mówi “na skróty”. Rzeczywiście Fundacja Batorego nie finansuje
wprost programów, których celem jest zalegalizowanie narkotyków, eutanazji i aborcji.
Finansuje ona “jedynie” programy, których celem jest przyjęcie przez polskie społeczeństwo
takiego sposobu myślenia, które skłoni je, między innymi, do zalegalizowania narkotyków,
eutanazji i aborcji. Finansuje ona również “jedynie” różne programy realizowane przez
fundacje czy organizacje, które znaczną część swojego wysiłku poświęcają sprawie
zalegalizowania aborcji (por. choćby: “Gazeta Wyborcza nr 267/94, s. 12), a w niedalekiej
przyszłości będą zapewne walczyć o legalizację narkotyków i eutanazji. Wiele wskazuje na to,
że będzie to robić również wprost sama Fundacja Batorego. Ale dziś w Polsce “nie jest na to
czas”, bo “ludzie jeszcze nie dorośli” do takiego “postępu”. Dlaczego tak można sądzić?
Ano dlatego, że jej założycielem i honorowym członkiem jej Rady jest George Soros. W
swojej książce pt. “Soros o sobie” (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1998) pisze on,
między innymi: “Uważam, że błędem jest traktowanie narkomanii jako zjawiska o charakterze
przestępczym. (…) Można, przykładowo, skupiać się bardziej na samym leczeniu, a nie
ściganiu winnych. Legalizacja narkotyków mogłaby skutecznie przyczynić się do
zmniejszenia szkód wynikających z ich używania. Jestem bowiem przekonany, że gdyby
zalegalizowano narkotyki, przynajmniej te mniej szkodliwe, liczba popełnianych w tej
dziedzinie przestępstw mogłaby zmniejszyć się aż o 80%. Wynikłe stąd oszczędności
mogłyby zostać przeznaczone na skuteczniejsze leczenie.” (s. 201 i 203)
Soros stwierdza też a propos “utrzymania ludzkiego życia”: “Tak sprawa ta ma dla nas
szczególne znaczenie. Użycie technologii w celu sztucznego podtrzymywania życia jest
bezcelowe. Skutki takiego działania są bardziej negatywne niż pozytywne: powstaje
niepotrzebny ból i cierpienie, nie wspominając o wydatkach. Pogodzenie się ze śmiercią
prowadziłoby do zmniejszenia wysiłków zmierzających do sztucznego przedłużenia życia za
wszelką cenę.” (s. 205)
Ostatnio w dziennikach telewizyjnych pojawiła się informacja, że w USA kobieta, która była
ponad dziesięć lat w stanie śpiączki i jej “życie było sztucznie podtrzymywane” ocknęła się i
jest całkowicie zdrowa. Co Pan na to Panie Soros?
Stawiając wreszcie kropkę nad “i” Soros stwierdza mówiąc już wprost na temat eutanazji:
“Eksperci wyrażają w tej sprawie bardzo różne opinie, a projekt w sprawie śmierci nie
zajmuje jednoznacznego stanowiska. Osobiście żałuję, że tak jest, lecz być może moi
współpracownicy mają rację – wiele jeszcze należy zmienić w dziedzinie kultury umierania,
by uniknąć niepotrzebnych dyskusji, w których dochodzą do głosu jedynie ludzkie emocje.”
(tamże)
Soros mówił te słowa parę dobrych lat temu. Teraz na przełomie 1999 i 2000 roku zmienił
zdanie. Uznał, że do głosu zaczyna dochodzić “rozsądek”. Podjął więc decyzję. Informuje nas
o niej niedzielne “Życie” z 20.02.2000 r. W Oregonie W USA weszła w życie ustawa pt. “O
asystowanym samobójstwie”, o której amerykański lekarz Gregory Hamilton mówi, że jest to
ustawa legalizująca eutanazję, która została tak nazwana, by łatwiej ją było wprowadzić w
życie. Na kampanię przeprowadzoną na rzecz tej ustawy Soros dał 200 tys. dolarów.
Jaka jest relacja pomiędzy Sorosem a Fundacją Batorego? Sam Soros tak ją określa: “W
każdym kraju znalazłem grupę ludzi – wśród nich były znane osobistości, którzy podzielali
moje poglądy na temat społeczeństwa otwartego
( a więc społeczeństwa, które w równy sposób traktuje wszystkie religie, kultury,
światopoglądy i ideologie uznając tym samym relatywizm poznawczy i moralny za swoje
stanowisko – dop. S. K.) i powierzyłem im zadania określenia priorytetów. Miałem ogólną
wizję działania i z biegiem czasu zdobyłem potrzebne umiejętności, bazując na
doświadczeniach poszczególnych fundacji. Popierałem inicjatywy udane i rezygnowałem z
realizacji tych programów, które nie przynosiły efektów. Te programy, które sprawdziły się w
jednym kraju, próbowałem realizować w innych.”
W ramach swojego sprostowania P. Halbersztad przeprowadza kampanię reklamową Fundacji
Batorego. Stwierdza między innymi: “Wprowadzamy do szkól Internet.” A może Fundacja
finansuje też jakieś, strony, programy w internecie, dzięki którym młodzież będzie mogła to
narzędzie, jakim jest internet wykorzystać “z pożytkiem”? Oczywiście. Tak więc np. w 1998
Fundacja dała, między innymi, 4500 zł na opracowanie strony www “na temat
homoseksualizmu i środowiska gejowskiego”.
P. Halbersztad mówi też: “Staramy się też upowszechniać zasady etyki w życiu publicznym.
Co to znaczy? Jakiej etyki? Czy jest w niej pojęcie dobra? Co jest tym dobrem? Co może być
uznawane za dobro w promowanym przez Fundację “społeczeństwie otwartym?
P. Halbersztad stwierdza też: “Na terenie całego kraju wspieramy organizatorów ambitnych
imprez kulturalnych.” Jakie to są, według Fundacji Batorego, te “ambitne imprezy kulturalne?.
W jej “Sprawozdaniu 1998” znalazłem dwie, których, przynajmniej nazwy, mnie pociągają, a
więc “Mickiewicz a my” (6000zł dotacji) i “VII Światowy Festiwal Poezji Marii
Konopnickiej” (5000 zł). A pozostałe? Przykładowo: nagranie płyty z kołysankami
żydowskimi Mordechaja Gebirtiga (5000 zł); opracowanie internetowego serwisu “Jidełe –
Żydowskie Pismo Otwarte” (8752 zł); “Co pod koniec XX wieku jest jeszcze tematem tabu?”
(2500 zł); organizacja Dnia Litewskiego (1000 zł), organizacja I Dni Kultury Indiańskiej
(6000 zł); organizacja III Międzywojewódzkiego Konkursu Poezji Frywolnej Renesansu i
Baroku (2000 zł); organizacja imprezy kulturalnej “Święto Unii Europejskiej – Dzień Europy
w Oleśnicy”(6000 zł); organizacja imprezy kulturalno-ekologicznej “II Wojewódzki Kult
Ziemi”, Organizacja II Międzynarodowego Festiwalu Folkloru Mniejszości Narodowych i
Etnicznych (5000 zł); koszty pobytu w Polsce przedstawicieli American Jewish Committe
(15 000 zł); renowacja cmentarza żydowskiego w Łodzi (5000 zł), organizacja w Pińczowie
seminarium dla działaczy samorządowych na temat roli Żydów w historii miasta i regionu
(4000 zł); organizacja konferencji “Żydzi i judaizm we współczesnych badaniach polskich”
(8000 zł); organizacja VIII Festiwalu Kultury Żydowskiej (25 000 zł); przygotowanie
wystawy poświęconej warszawskiemu gettu (20 000 zł) itp., itd. Wiele tam imprez
“europejskich”, jeszcze więcej dotyczących mniejszości narodowych. Wiele imprez
związanych z kulturą poszczególnych regionów. Mało albo w ogóle dotyczących wielkiej
kultury polskiej, nie mówiąc już o katolickiej. Ale czy to, co polskie i katolickie jest ambitne?

Śladami Fundacji Batorego –OŚKA

Fundacja Batorego wspiera różne, jak to określił jej rzecznik prasowy P. Halbersztat w
swym “Sprostowaniu” będącym reakcją na jeden z artykułów w ND, “społecznie użyteczne
inicjatywy”. Jedną z takich inicjatyw jest OŚKA – Ośrodek Informacji Środowisk Kobiecych.
Jest to dobry, jak mi się wydaje, przykład. Fundacja Batorego przeznaczyła w 1998 roku 10
318 zł na jego działalność i 6840 zł na opracowanie stron www w ramach projektu “OŚKA w
Internecie”. Przyjrzyjmy się tylko tekstom zamieszczonym na tych stronach.
Tematem spotkania z cyklu “Rozmowy w OŚCe”, które odbyło się 17 czerwca 1998 roku,
były, jak czytamy tam, “Idolki, autorytety, wzorce”. Wzięły w nim udział “studentki,
profesorki, przedstawicielki organizacji kobiecych oraz sympatyczki OŚKi”. Kobiety te
“rozmawiały o kobiecych wzorcach, potrzebie identyfikacji i próbach odkrycia własnych
korzeni”. Na internetowych stronach OŚK-i przedstawiono fragmenty niektórych wypowiedzi
tych pań.
Tak więc np. pani K. Sz. stwierdziła: “Publiczne relacje są tak zdominowane przez męski
sadomasochizm, że naśladując ten wzór zachowania kobieta może sobie wytworzyć pole, w
którym będzie szefem. Jeśli jednak chce zachować cechy kobiece, ceną będzie to, że nie
wejdzie w rolę szefa. Dla mnie w tym, co kobiece, kryją się pewne znaczenia symboliczne:
otwarcie, głęboko rozumiana dialogiczność, opiekuńczość zamiast dominacji. Daleko idącą
zmianą byłoby, gdybyśmy mogły wyobrazić sobie kobietę w relacjach z innymi kobietami na
polu instytucjonalnym, publicznym. Pytanie, skąd kobieta by się tam wzięła. Myślę, że może
tak się zdarzyć, wówczas tworzyłaby inną relację władzy. Nie byłoby sadomasochizmu,
dominacji, pojawiłby się dialog i otwartość.”
Pani A. G. powiedziała zaś: “Tak się składa, że jedna z moich idolek jest również lesbijką,
toteż moje przyjaciółki sądziły, że jestem jej kochanką. Wybiło mnie to z równowagi, gdyż
była to relacja czysto platoniczna, a jednocześnie szalenie intensywna. Nie mogłam więc
potwierdzić ani zaprzeczyć; na to, co czułam, nie ma w kulturze języka. Ciekawi mnie, jak
więź między kobietami wpisuje się w rozmaite tabu kulturowe, czy to milczenie jakoś je
zmienia.”
Pani K. Ł. wyznała: “Czterech pancernych odbierałam silnie – były to najwcześniejsze wzorce,
do których mogłam się jakoś dopasować, jednak ani Marusia, ani Lidka mi nie wystarczały:
nie strzelały do Niemców. Wcześnie przeczytałam całą Trylogię i nie da się ukryć, że jej
bohaterki jako istoty raczej pasywne też nie nadawały się dla mnie na wzorce osobowe.
Rozmyślając o idolkach, zdałam sobie sprawę, że pierwszymi, z którymi mogłam się
identyfikować, były dr Helen i Maya z serialu Kosmos 1999. Dr Helen była dość surową
lekarką o dużym autorytecie; Maya – kosmitka, potrafiła zmieniać się we wszystko – w
minerały, w warzywa, owoce i zwierzęta. W Mayi podobało mi się to, że była osobą
autonomiczną, nie uwikłaną – w przeciwieństwie do Helen – w relacje damsko-męskie.
Wydaje mi się, że bohaterki, nazywane z przekąsem przez niektóre z was bohaterkami
masowej wyobraźni, są bardzo ważne dla dzieci. W takim wieku nikt nie porównuje się do
prof. Janion, znanych intelektualistek czy feministek – dla dzieci ważni są bohaterowie
Sienkiewicza, Maya, Marusia, albo Aniołki Charliego. Mam wrażenie, że ten obszar
lekceważy się mówiąc, że to kultura masowa. Dziewczynki nie mają wzorów takich, jakie się
podsuwa chłopcom, na przykład walecznych wodzów, żołnierzy etc. Bawiąc się w
dzieciństwie zawsze musiałam sobie wymyślać kobiecy odpowiednik wzoru wodza.”
Pani T. O. zauważyła: “W Polsce zaobserwować można bardzo ciekawe zjawisko, któremu
powinny się przyjrzeć feministki: są u nas tłumy matek boskich i zakonnic, ale one nie są
idolkami. Ciekawe, jak funkcjonuje taki wzorzec kobiecego zachowania, modelu życia,
kobiecych cech i własności. Ten model jest, a jakby go nie było. Bowiem niektóre wzorce są z
uwagi na swój zespół cech nieprzekładalne na nasze możliwości. Możemy szanować te
wzorce, one będą się powielać w propagandzie, ale nigdy nie będzie z nimi pełnej
identyfikacji: trudno się identyfikować z Matką Boską albo z zakonnicą.”
Pani J. D. powiedziała zaś: “Chciałabym powrócić do wątku bohaterów i bohaterek wyobraźni
masowej. Nawet, jeżeli wybierzemy sobie świat, w którym żyjemy, to i tak kultura, która jest
obok nas, na nas wpływa.(…) W związku z tym chciałabym opowiedzieć pewną anegdotkę
dotyczącą mojej znajomej mieszkającej w Stanach, wnuczki Wańkowicza. Kiedy byłam w
Stanach, spytała mnie pewnego razu, czy wiem, kiedy przestała chodzić do Kościoła. Kiedy
byłam małą dziewczynką- mówiła – jedna z ciotek spytała się mnie, kim chcę zostać, jak będę
dorosła. Powiedziałam, że papieżem. Ciotka zaczęła mi tłumaczyć, że to niemożliwe, że nigdy
nie będę mogła zostać papieżem, ponieważ nie jestem mężczyzną. Przemyślałam to sobie i
postanowiłam, że przestanę chodzić do Kościoła i przestanę wierzyć w Pana Boga.
W internetowym Biuletynie OŚKI znajdujemy tez artykuł pani E.A. pt. “Maryja niejedno ma
imię”. Przestawia tam różne przykłady maryjności wśród kobiet, by wreszcie stwierdzić:
”Myślę, że takich świadectw doświadczania solidarności Maryi z kobietami można by znaleźć
więcej. Warto ich szukać. Okaże się wówczas być może, że oprócz tradycyjnego obrazu
Maryi, stanowiącego wzór kobiety posłusznej, cichej, pokornej, usłużnej, stojącej w tle,
odnaleźć można Jej rewolucyjne, wywrotowe oblicze. Według Ewangelii Łukasza to Maryja
jest główną bohaterką relacji o przyjściu na świat Zbawiciela, a więc tego najważniejszego
wydarzenia, wydarzenia wieków. To Ona sama podejmuje decyzję o przyjęciu cudownych
narodzin. Nie ma mowy o jakiejkolwiek konsultacji tej decyzji z Józefem! Co więcej, Maryja
wyrusza w podróż do swej krewnej, co też dalekie było od przyjętych wówczas zwyczajów. U
Elżbiety widzimy Ją bynajmniej nie jako kobietę milczącą. Wyśpiewuje hymn na cześć Boga,
który władców strąca z tronu, a wywyższa pokornych, Boga, który stoi po stronie słabych,
uciśnionych, a więc również kobiet. Myślę, że głębsze wnikanie w zaznaczone tu tylko
różnorodne aspekty obrazu Maryi służyć może odkryciu Jej na nowo – jako wzoru kobiety
silnej, samodzielnej, niezależnej, aktywnie uczestniczącej w wielkich wydarzeniach, a więc
przełamującej bariery stojące przed działalnością kobiet. Jest to zarazem wzór pojmowany na
płaszczyźnie solidarności kobiecej, siostrzaności. Maryja jawić się może wówczas jako
Siostra, która przeszła już przed nami drogi, którymi i my możemy iść.”
Na stronie internetowej OŚKI poświęca się dużo miejsca problemowi prostytucji. Jaka jest jej
ocena moralna? Głos zabiera tu filozofka, pani M. Ś, która stwierdza: “Samo pojęcie
prostytucji kojarzone jest z kobietą. Słowo prostytutka (również: sprzątaczka, maszynistka,
praczka) nie da się wymienić na rodzaj męski; podobnie zresztą jak słowa: geniusz czy
mędrzec nie dadzą się wymienić na rodzaj żeński. Natomiast czasownik prostytuowanie się
ma znaczenie i wymowę znacznie mniej seksistowską i bardziej – jak sądzę – jednoznaczną
moralnie. Prostytuuje się ktoś, kto nie ma poczucia własnej godności, kto działa interesownie
wbrew swoim własnym przekonaniom, kto sprzedaje swoje talenty i umiejętności, dla
zdobycia korzyści własnej. Trudno powiedzieć, czy ludzie, którzy prostytuują się, są
naprawdę źli w sensie moralnym, ale na pewno jest tak, że nie chcielibyśmy mieć z nimi do
czynienia. Nie da się tego powiedzieć o prostytutkach. Zawód ten jest praktykowany przede
wszystkim, dlatego, że istnieje na niego poważne i ciągłe zapotrzebowanie. Jeśli ktoś potępia
prostytucję, to właściwie dlaczego? Ponieważ – można powiedzieć – prostytutka uzyskuje
materialne korzyści za udostępnianie swojego ciała. Działanie interesowne, z którym mamy
niewątpliwie do czynienia w przypadku prostytucji, jest zawsze bardziej podejrzane moralnie
niż działanie bezinteresowne, ale rzecz jasna nie zawsze spotyka się z potępieniem. Wszak
handel i wiele innych instytucji naszej cywilizacji opiera się na uzyskiwaniu wzajemnych
korzyści i to bardzo różnymi sposobami (ludzie handlują nawet częściami własnego ciała).
Można zresztą podejrzewać, że prostytutka, która by nie przyjmowała pieniędzy za usługi, a
działała – powiedzmy – z litości wobec mężczyzn, którzy nie potrafią normalnie zorganizować
sobie seksualnego życia, spotykałaby się również z jakąś formą potępienia. Dlaczego? Być
może, dlatego, że traktuje siebie samą, swoje ciało, które wszak do niej integralnie należy jako
środek, jako narzędzie, a nie jako cel sam w sobie. Dokonuje więc w ten sposób aktu
degradacji. To kantowskie spojrzenie na prostytucję, nie jest jednak wystarczające. W końcu
wielu ludzi uprawia seks traktując go, a wraz z nim własne ciało jako środek do uzyskania
przyjemności, a mało wszak, kto, być może prócz rygorystycznych katolików, potępiłby życie
seksualne, ponieważ jest degradujące. Poza tym, jeśli ktoś z własnej woli degraduje samego
siebie, jeśli traktuje swoje własne ciało jako narzędzie (do uzyskania przyjemności lub
korzyści materialnych), to nie jest to wystarczającą przesłanką, by go potępić moralnie.
Ludzie zarabiają na życie bijąc się, kalecząc, deformując, a nikt wszak nie potępia boksera,
fakira czy cyrkowca.”
Panie z OŚKI omawiają książkę Nickie Robertsa pt. “Dziwki w historii”. Pani T. O. mówi:
“Jednym z zarzutów wysuwanych pod adresem ruchu feministycznego jest to, że ruch ten
prowadząc swoją krucjatę pozwolił przyłączyć się ruchom odnowy i czystości moralnej.
Ruchy te pod pretekstem troski o czystość moralną mężczyzn wyrzekły się wolności dla
ekspresji seksualnej kobiety. Model seksualności przez nie propagowany to model
seksualności w obrębie patriarchalnej instytucji małżeństwa. Feministki z klasy średniej nie
zaproponowały prostytutkom – kobietom niezależnym finansowo – żadnego innego źródła
utrzymania. W zamian otrzymywały tylko nędzne schroniska i marne wynagrodzenie, kiedy
zaś wychodziła na jaw przeszłość dziewczyny umieszczonej w liberalnym, mieszczańskim
domu, najczęściej musiała go opuścić. Feministki nie uporały się z pewnym mitem, a
mianowicie, że prostytutki i prostytucja to siedlisko chorób wenerycznych. Pod pretekstem
ochrony tych kobiet i ochrony zdrowia publicznego utrzymywano bardzo restrykcyjne dla
prostytutek prawa. (…) Dobrym przykładem jest polityczne kobiece lobby w Szwecji, które
wniosło pod obrady szwedzkiego parlamentu projekt ustawy, gdzie proponuje się karanie
klientów. Tego rodzaju pomysł prawny wyraźnie kryminalizuje niezależną kobietę, która brała
pieniądze za udostępnianie, bądź użyczanie swego ciała na bardzo określonych warunkach.
Roberts ma za złe ruchowi feministycznemu wielkoduszne pochylenie się nad kurwą z
poczuciem wyższości. Ale oddaje przy tym słuszność ruchowi feministycznemu lat 60., który
doprowadził do powstania organizacji prostytutek. (…) Pewna niemiecka feministka twierdzi,
że seksualność kobiety jest tak obwarowana różnymi obyczajowymi i społecznymi zakazami,
że to prostytucja jest obszarem wolnej ekspresji seksualnej kobiety. Kobiety dlatego wybierają
prostytucję, żeby móc się zrealizować seksualnie.”
Podsumowując swoje rozważania stwierdza: “Wracając do początkowego pytania o stosunek
ruchu kobiecego do prostytucji, jedyne, co zrobić możemy, to stworzyć sprzyjający klimat,
żeby za jakiś czas polskie kobiety świadczące usługi seksualne miały odwagę powiedzieć: tak
jestem prostytutką, tak, jestem kurwą.(…) Dla tej kobiety, tu w Polsce, ogromnym problemem
jest jej własny rodzaj identyfikacji z tym, co się zdarzyło. Powody są oczywiste: bycie kurwą
nie jest u nas powodem do chwały. Trzeba doprowadzić do tego, co się zdarzyło na Zachodzie
Europy, żeby te kobiety miały odwagę ujawnić się, nazywać siebie kurwami i mówić we
własnym imieniu. Wtedy to one będą mogły dyskutować, na ile wolny jest to wybór, a ile w
nim przymusu, czy czerpią z tego satysfakcję, czy tylko pieniądze.(…) Na zakończenie
proponuję cytat z Nicki Roberts: Poziom życia zapewne podniósł się od końca XIX wieku, ale
zwiększyły się również oczekiwania i kobiety nadal odrzucają nędzę, podejmując pracę w
przemyśle erotycznym, zwłaszcza te kobiety, które już na starcie pozbawione są szans i które
tworzą większość prostytutek. W jaki inny sposób miałyby zapewnić sobie i swoim rodzinom
styl życia propagowany przez media zachodnie jako norma – życie w bezpieczeństwie i
luksusie, oddane konsumpcji? Postawione wobec wyboru między harówką za nędzne grosze,
które nie gwarantowały im, że zwiążą koniec z końcem, i zarabianiem prawdziwych pieniędzy
dzięki prostytucji, zwracały się ku handlowi seksem – podejmowały odpowiedzialną decyzję.
Podjęcie takiej decyzji nie jest łatwe, nie jest też łatwe życie prostytutki, gdyż praca –
zwłaszcza praca na ulicy, jest ciężka i wyczerpująca, a w dodatku prawo i pogarda opinii
publicznej czynią życie dziwki krańcowo trudnym i niebezpiecznym. Biorąc jednak pod
uwagę jakże niewielką liczbę możliwości, z których musi wybierać współczesna kobieta,
handel seksem bywa często wyborem świadczącym o największej przebojowości. Potępianie
kobiet za to, że zostają prostytutkami, i konsekwentne odwracanie uwagi od ich potrzeb i
skupianie jej na niewielkiej mniejszości zmuszanych do nierządu oznacza zamykanie oczu na
odwagę dziwek i zwiększanie brzemienia, które muszą one dźwigać na swych barkach.”
Rozważania powyższe mają też na stronie internotowej OŚKI swoje uzasadnienie teologiczne
(sic!). Pani K.O-S. w materiale pt.” Pra…prababki Jezusa i inne prostytutki” opisuje wszystkie
kobiety z Biblii, które można by, choćby na siłę, podciągnąć pod kategorię prostytutki.
Między innymi pisze: “Tamar postanowiła wyegzekwować, przez Boga przyznane kobietom,
prawo do zostania matką. Wyegzekwowała je sama podstępem i nazwana została
„sprawiedliwszą od Judy”. Dlaczego? I jak to uczyniła? Pozornie prosto. Przebrała się za
prostytutkę. Głowę przykryła chustą i usiadła przy drodze, którą miał podążać Juda, a on –
wówczas już również wdowiec – nie rozpoznawszy swojej synowej, przespał się z nią. Tamar
zaszła w ciążę. Nikt nie wiedział z kim. Z nierządu – orzeczono. Czekała ją śmierć przez
ukamienowanie. Została jednak uniewinniona i nobilitowana, kiedy pokazała wszystkim
obecnym – pieczęć, sznur i laskę wręczone jej przez Judę po opisanej przygodzie. Nie miał on
bowiem wówczas przy sobie odpowiedniej ilości gotówki. Tym sposobem Tamar, działając w
ramach swoich praw, stała się pra…prababką Jezusa Chrystusa i to tak szanowaną za swój
spryt, iż wymieniono ją z imienia w świętej księdze Nowego Testamentu. Szkoda, że księża
zapominają o Tamar w swoich kazaniach.”
Stwierdza tam także: “Historia Moabitki Rut również związana jest z migracją i losem
cudzoziemców. Tym razem przyczyną opuszczenia przez jej przyszłą teściową Noemi, teścia i
ich dwóch synów ziemi ojczystej – był głód. Zamieszkali w Moabie. Kiedy po latach wszyscy
mężczyźni zmarli, wówczas urodziwa Rut zdecydowała się towarzyszyć swojej owdowiałej
teściowej w powrotnej drodze do kraju jej pochodzenia – do Betlejemu judzkiego. Teraz z
kolei ona była tutaj obca, praktycznie bez praw. Mogła jedynie zbierać kłosy po żeńcach i tak
utrzymywała przy życiu – siebie i starą teściową. Majętny Boaz, najbliższy krewny Noemi,
zgodnie z prawem (patrz casus Tamar) powinien się ożenić z bezdzietną Rut – ale choć
doceniał jej walory duchowe, jako mężczyzna nie zwracał na nią większej uwagi. Wówczas
obie kobiety uzgodniły coś, co „rozumując po chrześcijańsku trudno określić jako moralne”.
Rut się wykąpała, uperfumowała, włożyła najstrojniejszą szatę, a następnie niepostrzeżenie
wślizgnęła się na posłanie obok Boaza na klepisku, gdzie zmęczony całodzienną pracą,
najedzony i napity, położył się do snu. I tak leżeli do rana. Zanim nastał świt, Boaz obdarował
ją sześcioma miarami jęczmienia. Zmienił zdanie i ożenił się z Rut, a „synowa lepsza niż
siedmiu synów”, jak ją określano, zapewniła Noemi dostatnie życie. Po dziewięciu miesiącach
urodziła Obeda, który stał się dziadkiem słynnego króla Dawida. Tym sposobem cudzoziemka
Rut włączyła się w Dawidowy rodowód Jezusa. A jej imię na trwałe zapisane zostało w
świętej księdze Nowego Testamentu. Szkoda, że księża zapominają wspominać
współczesnym nupturientom składającym przysięgę małżeńską, że słowa „dokąd ty pójdziesz
i ja pójdę. Bóg twój – Bóg mój” w rzeczywistości powiedziała kobieta – kobiecie, Rut do
Noemi, a nie do swojego przyszłego męża. Czyżby Kościół uprzejmie kobietom znowu coś
odebrał? Tak. Ich własną międzypokoleniową przysięgę wierności i miłości wobec siebie.”
Na zakończenie swych rozważań mówi: “Podczas wystawnej, na rzymską modłę wydanej
uczty, do leżącego, wspartego na łokciu Jezusa, podchodzi majętna prostytutka i rozbiwszy
alabastrowy flakon najdroższych perfum (z olejku nardowego, których zapach wypełnił
wnętrze całej sali), wylewa je na Jego głowę i stopy. Płacząc i całując na przemian, nadmiar
olejku wyciera własnymi włosami. Nie odwracajmy się od tej sceny. Wyobraźmy ją sobie,
chociaż byśmy uznali tę wizualizację za „szarganie świętości”. Nie bójmy się, w swoim
oburzeniu nie jesteśmy odosobnieni. Podobne uczucie ogarnęło również ówczesnych
współbiesiadników. Wszyscy mówili na raz, spokojne były tylko słowa Jezusa: „Czemu
wyrządzacie przykrość tej kobiecie? Wszak dobry uczynek spełniła względem mnie.
Zaprawdę powiadam wam: Gdziekolwiek na całym świecie będzie zwiastowana dobra nowina
[o Królestwie Bożym], będą opowiadać na jej pamiątkę i o tym, co ona uczyniła.” Kościół
skutecznie zadbał o to, aby słowa Jezusa nie okazały się prawdą. Milczy na jej temat.
Umierających namaszczają księża. I słusznie… bo jakby to wyglądało, gdyby to robiły
prostytutki.”
Na omawianej stronie internetowej można też znaleźć artykuł Lynn P. Freedman pt.
“Wyzwanie fundamentalizmu” Czytamy w nim, między innymi: “Niewiele wydarzeń po
zakończeniu zimnej wojny wywarło tak duży wpływ na opinię publiczną jak narodziny
fundamentalizmu. Fundamentalizm zrodził irracjonalny strach, rasizm i niemal zupełnie
zablokował myślenie krytyczne. Jakkolwiek jest to siła, z którą trzeba się liczyć niemal w
każdej dziedzinie życia publicznego, fundamentalizm stanowi specyficzne i w pewnym
stopniu wyjątkowe wyzwanie dla młodego obszaru zdrowia i praw reprodukcyjnych.”
O kogo tu chodzi? Dowiadujemy się, że to: “Watykan, Uniwersytet Al Azhar, Bractwo
Muzułmańskie, cała gama sił antyaborcyjnych zjednoczonych przeciwko prawom człowieka i
prawom reprodukcyjnym.”
Czym posługują się ci obrzydliwi fundamentaliści? Dowiadujemy się, że główne ich
rekwizyty to: “ciała kobiet; ich seksualność; rola, jaką odgrywają w rodzinie i
społeczeństwie.”
Dowiadujemy się, że: “Ten spis rekwizytów najlepiej oddaje sedno sprawy. Ciała kobiet, ich
seksualność, role społeczne, narzędzia polityki ludnościowej i programów planowania rodziny
oraz zasadniczy temat kampanii o prawa człowieka kobiet są także najważniejszym
instrumentem fundamentalistycznych programów politycznych.”
Na stronie tej pojawia się również “naukowa” rozprawa o czarownicach. Dobre to miejsce dla
tego tematu. Na początku dowiadujemy się ile to niewinnych kobiet pozbawił życia Kościół.
Wreszcie dowiadujemy się jaką to organizację ten Kościół jako żywo przypomina: “Funkcja
ofiarna tych kobiet nie skończyła się wraz ze śmiercią na stosie. W roku 1935 Himmler
powołał do życia Hexen-Sonderkommando mające zbadać historię procesów czarownic i
przygotować grunt pod planowaną na po wojnie rozprawę z Kościołem katolickim, jako
przedstawicielem nie germańskiego światopoglądu. Trudno nie zadać sobie pytania, jak
karkołomnych ideologicznych operacji należało dokonać, aby masowi mordercy, przybierając
pozę oskarżycieli innych masowych mordów, mogli wykorzystać to oskarżenia dla
usprawiedliwienia swych zbrodni?”
No wystarczy tych cytatów. Niedobrze się robi. Myślę jednak, że dokumentacja
przedstawiona tu przeze mnie jest wystarczająca. Nie zamierzam jej komentować. Sądzę, że
każdy czytelnik łatwo sobie odpowiedni komentarz dośpiewa. Tylko proszę nie śmiejcie się z
tego Państwo i nie lekceważcie. Kiedyś to był swego rodzaju folklor. Teraz to prąd, który
przenika tzw. elity w naszym kraju, lobby, które ma wiele do powiedzenia tym bardziej, że
stoją za nim duże pieniądze, mass media i wpływowe osobistości.
I tylko jedna uwaga na koniec. Gdy wasza dorastająca córka zasiądzie za komputerem
sprawdźcie czy nie włącza internetu i czy nie obcuje za jego pośrednictwem z tym, co
rzecznik prasowy Fundacji Batorego nazwał “społecznie użytecznymi inicjatywami” czy
“ambitnymi imprezami kulturalnymi”, z tym, co fundacja ta finansowo wspiera. Ja wiem, że
Państwa córki to zdrowo myślące, rozsądne i niegłupie dziewczęta, ale przecież strzeżonego
Pan Bóg strzeże.
Ktoś powie: “A ja nie mam córki. Czy nie znalazłoby się coś dla mojego syna?” Fundacja
pomyślała i o naszych pociechach rodzaju męskiego. Ma dla nich specjalna propozycję w
internecie. Sfinansowała opracowanie strony www “na temat homoseksualizmu i środowiska
gejowskiego”.

Kosmiczna chała

Nie będę się tu osobiście wyżywał nad filmem „Gwiezdne wojny – mroczne widmo”.
Film uznałem, uznaję i będę uznawał za niebezpieczny z duchowego i moralnego punktu
widzenia (jest po prostu ewidentnie reklamówką propagującą nachalnie ideologię religijną
New Age).
Tym razem chciałem poświęcić uwagę jego wartości artystycznej, a przy okazji ogólnemu
upadkowi kultury, którego jest czytelnym znakiem. Głos oddam tu jednak krytykom
filmowym takiej rangi jak Zygmunt Kałużyński i Tomasz Raczek. Można im wiele zarzucić
(także głoszenie ideologii bliskiej New Age), ale nie można im odmówić wysokiego poziomu
kultury i artystycznego smaku. “Gwiezdne wojny – mroczne widmo” wyraźnie ich zirytował.
Kałużyński w rozmowie obu panów zamieszczonej w nr 41 “Wprost” z v1999 r. stwierdza, że
film jest wydarzeniem marketingowo-handlowym. Raczek pyta go dlaczego nie powiedział
“filmowym”. Na to Kałużyński: “Odkąd istnieje ludzkość (…) nie było tak genialnych
środków do pokazania absolutnie wszystkiego, co się wymyśli. Jednocześnie cała ta wspaniała
maszyna służy treści, która nie tylko jest nędzna, ale wręcz głupia.”
Ostateczny wniosek Kałużyńskiego jest następujący: “Pierwsza część Gwiezdnych wojen to
wydarzenie na rynku gier komputerowych, które bezprawnie wepchnęło się na ekrany.”
Na to Raczek: “Animacja jaka tu zastosowano, nosi znamiona pospieszności i
powierzchowności, co sprawia, że wykreowane postacie poruszają się sztucznie,
przypominając bohaterów gier komputerowych. Kino prezentuje dziś znacznie ciekawsze
efekty niż te, które można zobaczyć w pierwszej części Gwiezdnych wojen”. Kałużyński
dopowiadając stwierdza, że film go znudził bo “ta fantazja cierpi na brak fantazji”. Obaj
dochodzą do wniosku, że w tym wypadku “marketing zabił sztukę”.
Ciekawa jest pojawiająca się gdzieś w środku rozmowy uwaga Raczka, że film pomimo to, że
płytki i prymitywny jest dla wielu widzów za trudny. Raczek przytacza tu następującą
wypowiedź jednego ze słuchaczy radiowych, który powiedział na antenie o treści filmu: “Jest
zbyt trudna; nie czaję o co chodzi”.
No właśnie i tu jest drugi (po ideologii New Age) pies pogrzebany. Kultura rodzącej się na
naszych oczach cywilizacji neopogańskiej jest, i musi być, jak samo pogaństwo, bliższa
jaskini niż temu, co kiedyś nazywało się Europą. Produktem tej kultury są ludzie o poziomie
intelektualnym przedszkolaków i mentalności aborygenów, ludzie, którzy jak te przedszkolaki
i aborygeni potrzebują przede wszystkim bajek (jeżeli nie bajdurzeń), w których jest dużo
strasznych “smoków” i dużo pięknych księżniczek.
“Gwiezdne wojny” są wielkim wydarzeniem marketingowo-handlowym bo stanowią taką
właśnie bajkę.

Mroczne widmo czyli imperium New Age znów atakuje

22 lata temu pojawił się na ekranach film Georga Lucasa “Gwiezdne wojny”.
Film okazał się kasowym “hitem”. Lucas zrezygnował uprzednio z połowy honorarium
żądając w zamian uzyskania praw do wszystkich mogących towarzyszyć filmowi gadżetów
(koszulek, czapek, zabawek, nadruków na opakowaniach itd.). Szybko okazało się, że w ten
sposób podpisał kontrakt stulecia i stał się jednym z najbogatszych ludzi w USA. Zyski z
biletów przyniosły 1,5 miliarda dolarów, a Lucas na gadżetach zarobił 4,5 miliarda.
“Gwiezdne wojny” odbierane były początkowo jako naiwna bajeczka dla dzieci, która różni
się tym od innych bajek, iż jej akcja rozgrywa się w świecie przyszłości naszpikowanym
komputerami, robotami itp. Uznano, że film nie jest szkodliwy nawet dla najmłodszych, bo
nie ma w nim żadnych drastycznych scen, bo wszystko w nim jest czarno-białe, dobre lub złe
(tak, że łatwo odróżnić dobro od zła), bo wreszcie dobro zwycięża.
Długo nie zauważano, że jest to film kultowy, że stanowi on wykład i promocję nowej religii,
która objawiła się początkowo amerykanom pod nazwą New Age.
Z jednej z pierwszych i fundamentalnych prac katolickich o New Age, książeczki kardynała
G. Daneelsa pt. “Nowy Ład, Nowa Ludzkość, Nowa Wiara, New Age” dowiadujemy się, że w
ulotce tego ruchu pojawia się takie zdanie: “Jeśli podobał ci się film Gwiezdne Wojny przyjdź
do nas”.
Gdy przeczytałem, zresztą całe lata temu, książkę Daneelsa i zapoznałem się z tym zdaniem
zrozumiałem wiele. Pamiętam oglądałem “Gwiezdne wojny” zaraz po ich polskiej premierze i
film nie wywarł na mnie żadnego wrażenia. Ot taki sobie, nawet niezły film science fictions
tyle że jakoś udziwniony. Zdziwiło mnie wtedy, że na mojego najbliższego przyjaciela, tak jak
ja zbliżającego się do dwudziestki, film ten podziałał jak narkotyk. Poszedł na niego drugi raz
namawiając mnie bym mu towarzyszył, potem trzeci, czwarty, piąty, szósty. Wreszcie stracił
już rachubę. Wciąż mówił o tym filmie z zachwytem, wręcz miłością. Nie skojarzyłem wtedy
tego z jego dalszymi losami. Wychował się w rodzinie ateistycznej. Nie był nawet
ochrzczony. I nagle, niedługo po obejrzeniu “Gwiezdnych wojen”, stał się człowiekiem
bardzo religijnym, ale w specyficzny sposób. Zwrócił się bowiem w pierwszym rzędzie do
hinduizmu i buddyzmu, potem zainteresowały go religie staroirańska i staroegipska, wreszcie
różne kulty pogańskie. Zaczął też zajmować się astrologią, spirytyzmem. Zauroczył się jogą i
tzw. medytacją transcedentalną. Zainteresował się UFO. Stał się wreszcie wrogiem Kościoła.
Zaczął tropić jego “zbrodnie”.
Teraz wiem, że wszystko to spowodowały “Gwiezdne wojny”. To one otworzyły go na
pogaństwo, wzbudziły w nim tęsknotę do boskości uświadamiając mu, że ta boskość jest w
nim ukryta i że gdy ją wydobędzie stanie się bogiem.
Głównym bohaterem “Gwiezdnych wojen” nie jest Han Solo, Oui-Gon Jinn czy Mace Windu.
Głównym bohaterem tego “Pisma Świętego” neopogan jest Moc – kosmiczna, nieosobowa
boska siła, która ma dwie strony ciemną i jasną. (film wyraźnie prezentuje podstawy teologii
manichejskiej, w której szatan i Bóg są sobie równi). “Niech Moc będzie z tobą” – to
zawołanie z filmu stało się dla wielu tym, czym dla katolików jest pozdrowienie: “Niech
będzie pochwalony Jezus Chrystus”. Kolejni bohaterowie kolejnych filmowych odcinków
“Gwiezdnych wojen” (choćby “Imperium kontratakuje”, “Powrót Jedi”) odkrywają w sobie
Moc i powoduje to, że stają się nadludźmi, że posiadają nadprzyrodzone zdolności, że mogą
dokonywać czynów takich, do jakich zdolni byli tylko bogowie z greckiej mitologii. Tysiące
widzów, którzy zagubili gdzieś swoje chrześcijaństwo albo urodzili się i wychowali poza nim
zaczyna szukać w sobie Mocy. Ludzie ci zaczynają wierzyć, że mogą być tacy jak filmowi
bohaterowie.
Być może, że jest to taki efekt jak ten, który ma miejsce przy serialu “Ostry dyżur”. Tysiące
amerykanów pisze listy do aktora grającego główną rolę z prośbą o porady medyczne. Być
może, że jest to jeszcze coś więcej. Jakiś przekaz do podświadomości. Jakaś manipulacja. A
może kluczem do zrozumienia tego fenomenu jest po prostu to, że film potrafi kusić tak
“profesjonalnie” jak sam Lucyfer. To on przecież namawiał i wciąż namawia człowieka do
tego, by zbuntował się przeciwko Bogu i sam zajął Jego miejsce.
Na ekrany kin na całym świecie wszedł pod koniec 1999 r. kolejny odcinek “Gwiezdnych
wojen” zatytułowany “Gwiezdne wojny-mroczne widmo”. Nikt nie powinien się dziwić, że na
koszulkach, czapkach, książkach, których sprzedaż ma towarzyszyć jego projekcjom widnieć
będzie oblicze, które każdy chrześcijanin łatwo zidentyfikuje jako oblicze szatana.
“Mroczne widmo” ma być filmem nie tylko roku, lecz wręcz wieku. Ma być zapowiedzią, jak
głoszą to hasła reklamowe, wieku XXI. Gazety rozpływają się głównie nad tym, iż jest on
owocem nieistniejącej jeszcze kilka lat temu techniki. Film bowiem w przeważającej mierze
powstał w wyniku zastosowania digitalnej technologii komputerowej, która została tu użyta na
niespotykaną dotąd nigdy skalę. Film jest jedną z najdroższych produkcji w historii kina.
Koszty realizacji wyniosły 120 milionów dolarów. Jest to również film o niespotykanej w
dziejach reklamie. Jego produkcja trwała cztery lata. Przygotowania do niego prawie dziesięć
lat. Miał on wstrząsnąć światem. Przecież, jak można się to dowiedzieć z prasy, Mistrz Yoda
obdarzył Georga Lucasa Mocą, a ten jest przecież nie tylko reżyserem i producentem filmu,
ale również “pełnym autorem”.
Czyżby to w ten sposób, nie w ludzkiej postaci, lecz na taśmie filmowej antychryst miałby
przyjść na ziemię?

Teologia “Gwiezdnych wojen” – uderz w stół i nożyce się odezwą

Ukazaniu się na ekranach kin filmu “Gwiezdne wojny – mroczne widmo”
towarzyszyło pojawienie się w księgarniach książek związanych z tym filmem. Nie udało mi
się zapewne dotrzeć do wszystkich z nich. Naliczyłem ich jednak aż… 44 (słownie:
czterdzieści cztery). Zakupiłem chyba najważniejszą: “Gwiezdne wojny. Część I. Mroczne
widmo” (Wydawnictwo Amber, Warszawa 1999). Jest to powieść napisana przez Terry
Brooksa oparta “na opowiadaniu i scenariuszu George`a Lucasa”. Po tę właśnie książkę, jak
wszystko na to wskazuje, sięgają dziś najchętniej fani “Gwiezdnych wojen”. Tak przy okazji.
Książka ta znalazła się nas dziesiątym miejscu na liście zagranicznych bestsellerów 1999 i
została sprzedana w ilości 26 450 egzemplarzy ( Tak, dla przykładu. “Poezje” Karola Wojtyły
sprzedano w ilości 13 250 egzemplarzy).
Naliczyłem w niej ponad 60 wypowiedzi na temat, głównego bohatera tej sagi – Mocy. Można
powiedzieć, że znalazłem tam kompletny, w zasadzie, wykład teologii Mocy.
Odkrycie Mocy stało się powodem założenia zakonu Jedi: “Zakon Jedi założono tak dawno,
że o jego narodzinach krążyły wyłącznie legendy. Z początku zrzeszał uczonych teologów i
filozofów, którzy dopiero z czasem zdali sobie sprawę z istnienia Mocy, a później długie lata
poświęcili na zgłębienie jej tajników, kontemplację jej znaczenia i wreszcie jej opanowanie.
Zakon z wolna ewoluował i Jedi porzucali stopniowo wiarę we wszechmoc samotnych
medytacji, na rzecz odpowiedzialności społecznej i zaangażowania w sprawy świata
zewnętrznego. Zrozumienie istoty Mocy w stopniu wystarczającym do jej należytego
wykorzystania wymagało czegoś więcej, niż samotnych studiów, wymagało służby
społeczeństwu oraz wprowadzenia systemu, który gwarantowałby wszystkim równe prawa.”
(s. 26-27).
Zobaczmy. W istnieniu zakonu była dwa etapy. Charakterystyka pierwszego odpowiada
“toczka w toczkę” zakonowi Różokrzyżowców (którzy są duchowymi ojcami tak masonerii,
jak New Age). Charakterystyka drugiego jest charakterystyką masonerii, taką, jaka ona sama
siebie przedstawia. Masoneria mówi dziś głośno o swoim planie przejęcia władzy nad
światem i stworzenia Rządu Światowego. Zakon Jedi stanowi fundament już nie tylko Rządu
światowego, ale wszechgalaktycznego.
Co to jest ta Moc? “Moc była pojęciem złożonym, trudnym do ogarnięcia. Wyrastała z
równowagi wszechrzeczy i każde zakłócenie jej przepływu groziło zachwianiem owej
równowagi.” (s. 114) “Moc skrywa tajemnice, które niełatwo jest odkryć. Jest wszechobecna,
przenika wszystko, co nas otacza i wszystkie żyjące istoty są jej częścią.” (s. 50). To
przenikanie nie ma natury wyłącznie duchowej. Jego pośrednikiem są bowiem tzw.
midichloriany: “Midichloriany to mikroskopijne formy życia, istniejące w komórkach
wszystkich żywych istot i zdolne do komunikacji z Mocą”.(s. 194) Pojawiają się one w
szczególnym natężeniu w organizmach ludzi “wybranych”, z którymi żyją w symbiozie.
(tamże). “Mówimy o niej, gdy dwie formy życia egzystują blisko siebie, współpracują i obie
czerpią z tego korzyści. Bez nich życie nie mogłoby istnieć i nie zdawalibyśmy sobie sprawy z
istnienia Mocy. Midichloriany cały czas przemawiają do nas, przekazują nam wolę Mocy.”
(tamże). Ich głos może usłyszeć ten wybrany, który “uciszy własny umysł”.(tamże).
Rycerze Jedi to ludzie, w których, gdy byli jeszcze małymi dziećmi odkryto midichloriany. Są
oni odbierani rodzicom i szkoleni. (s. 51) Rycerze Jedi starają się działać zgodnie z rytmem
Mocy, zrozumieć jej wielowymiarową istotę i, wreszcie, opanować ją. Nie mogą zanadto
zbliżać się do żywej Mocy, lecz maja koncentrować się na jej “jednoczącym aspekcie”. Mają
też kontaktować się “z istotami pochodzącymi z teraźniejszości” i z istotami, które
zamieszkują “tę samą przestrzeń” w przeszłości i przyszłości. (s. 114). Rycerze Jedi dążą do
zespolenia z Mocą (s. 49). Czynią to starając się nie myśleć, koncentrując się na bieżącej
chwili, ufając instynktowi (s. 136), izolując się od otoczenia (s. 141), zanurzając się “w głębi
swojej świadomości” (s. 142). “W świecie Jedi równowaga życia w Mocy stanowiła ścieżkę,
wiodącą do zrozumienia i pokoju”. (s. 173) Gdy to zespolenie osiągnie odpowiedni stopień
nabywają ponadnaturalnych zdolności. Mogą odczytywać cudze myśli i przewidywać
przyszłość. (s. 57). Mogą, używając Mocy, przenosić przedmioty, zatrzymywać ich ruch lub
nawet je niszczyć. (s. 71). Mogą widzieć wszystko z zawiązanymi oczami i to, co znajduje się
za ich plecami czy w innym pomieszczeniu (s. 185). Mogą też wpływać na myślenie innych
ludzi i stosując Moc zmieniać je, naginać do swojej woli, co jednak już nie zawsze im się
udaje. (s. 96).
Moc ma swoją jasną i ciemną stronę. Wyznawcami tej drugiej strony Mocy są w
“Gwiezdnych wojnach” Sithowie: “Pojawili się na scenie przed blisko dwoma tysiącami lat
jako kult wyznający Ciemną Stronę Mocy. W pełni zgadzali się ze stwierdzeniem, że władza,
z której dobrowolnie się rezygnuje, to władza stracona. Bractwo Sithów zostało założone
przez zbuntowanego rycerza Jedi, samotnego odszczepieńca, który tym się różnił od swych
towarzyszy, iż od początku wiedział, że prawdziwa Moc nie leży po stronie światła, lecz kryje
się w mroku.” (s. 112) Zaczął on zgłębiać “Ciemna Stronę Mocy”. “Gardząc ideałami
współpracy i porozumienia, oparłszy się na założeniu, że zdobycie siły dowolnymi sposobami
prowadzi do pełni władzy, Sithowie zaczęli budować swą Moc w opozycji do Jedi.” (s. 112)
Typowy członek bractwa jest “postacią demoniczną”, ma “bezwłosą, gładką czaszkę,
ozdobioną w dodatku krótkimi rogami”. Nad Mocą panuje przynajmniej w równym stopniu,
co rycerze Jedi (s. 162-163).
Rycerze Jedi oczekują na spełnienie przepowiedni zwiastującej “nadejście tego, który
zaprowadzi w Mocy równowagę”. (s. 175) Wszystko wskazuje na to, że tym mesjaszem Mocy
jest będący jednym z głównych bohaterów “Gwiezdnych wojen – mrocznego widma”
dziesięcioletni chłopiec, który nie tylko, że ma we krwi “niewiarygodne stężenie
midichlorianów” i że koncentruje w sobie Moc to, ponadto przyszedł na świat w wyniku
niepokalanego poczęcia. Jego matką jest zwykła, prosta kobieta, a ojcem “essencja Mocy” (s.
175, por. też s. 120).
“Szlachetni” rycerze Jedi nie tylko panują nad Mocą, ale ustalają sami z siebie wszelkie reguły
gry. Podstawowa z nich brzmi wyraźnie: “Cel uświęca środki.”. Dlatego jeden z nich, chyba
“najszlachetniejszy” kradnie, gdy uznaje to za wskazane (s. 122), oszukuje posługując się
Mocą (s. 132) lub stosując ją próbuje wyłudzić potrzebne sobie wartościowe rzeczy (s. 96).
Tyle chyba wystarczy. Przedstawiona wyżej koncepcja jest mieszaniną kabały (do której
przyznają się masoni), manicheizmu, doktryny Różokrzyżowców i teozofii. Podpisałby się
pod nią praktycznie każdy poganin reprezentujący tzw. dojrzałe pogaństwo. Jest to zarazem
jedna z podstawowych wersji teologii, jakie reprezentuje New Age.
Zobaczmy. Moc to absolut, nieosobowe bóstwo, tożsame ze światem (klasyczny panteizm).
Bóstwo to ma w sobie wszelkie boskie moce. Ma nawet jakieś swoje, niejasne zresztą,
przesłanie. Samo jednak z siebie nie może nic. Nie jest przecież osobą. Jego boskość może
zatem uruchomić tylko ktoś inny – człowiek i to wyłącznie człowiek wybrany, który ponadto
jest wtajemniczony (posiada odpowiednią wiedzę – gnosis; stąd gnoza). Człowiek taki staje
się, gdy panuje już w pełni nad Mocą, dosłownie Bogiem. Może on działać zgodnie z naturą
(przesłaniem) Mocy. Może jednak też realizować, posługując się Mocą, swoje własne plany.
Moc-bóstwo nie ma zresztą swojej jednorodnego duchowo-moralnego wymiaru. Ma przecież
jasną i ciemną stronę. Zło jest tu więc przedstawione jako coś realnego, mającego swoje
ugruntowanie w bóstwie, jako coś, co ontycznie (bytowo) jak i moralnie jest równe dobru.
Cóż z tego, że dobro zwycięża wciąż w “Gwiezdnych wojnach”. W każdej chwili może
przecież zwyciężyć zło.
Jasna strona Mocy-bóstwa nazywana “dobrem” reprezentuje opcję, która tylko pozornie jest
tożsama z rozumieniem dobra zawartym w chrześcijaństwie czy choćby kulturze europejskiej.
To “dobro” ma polegać na służbie ludziom. Na czym jednak polega ta służba? Co jest jej
celem? Wszystko wskazuje na to, że nieograniczona niczym wolność człowieka (“Róbta co
chceta.”), a następnie, co już jest logiczne, jego boskość.
Koncepcja Mocy z założenia jednak ogranicza tę wolność i boskość poprzez swoją
programową kastowość. Ludzi dzieli się tam na wybranych i pielęgnujących swoje
wybraństwo (to im należy się pełnia władzy nad światem), wybranych, którzy zagubili swoje
wybraństwo lub nie zostali zaakceptowani przez innych wybranych (mają oni odrobinę lepszy
status niż tzw. zwykli ludzi, bo są szczególnie uzdolnieni) oraz zwykłych ludzi, którym
zostaje, zresztą także dla ich “dobra”,ślepe podporządkowanie się wybranym.
Dodatkowo w ramach zaprezentowanej koncepcji zarysowana jest bluźniercza koncepcja
mesjasza Mocy, która jest naigrywaniem się z największych świętości chrześcijańskich, i
która oczywiście ma całkowicie inną wymowę niż chrześcijańska. Ten moment teologii mocy
świadczy o tym, że jest ona sformułowana właśnie tak, a nie inaczej w celu zwiększenia swej
atrakcyjności w kręgu kultury europejskiej (zwiększenia konkurencyjności wobec
chrześcijaństwa). Jest on zresztą żywcem zaczerpnięty z doktryny Maniego (twórcy
manicheizmu).
Jeśli spojrzeć na teologię Mocy z chrześcijańskiego punktu widzenia należy stwierdzić, że jest
to czystej wody satanizm. Pamiętajmy, że prawdziwy satanizm nie polega na oddawaniu czci
szatanowi, ale na realizacji jego wskazań (“Bądźcie bogami”). Realizacja zaś tych wskazań
jest możliwa tylko po przyjęciu takiej teologii Mocy (lub innej doktryny posiadającej te same
podstawowe “wektory teologiczne”).
“Gwiezdne wojny” to więc dzieło propagandowe, które ma indoktrynować. Głosi pewną
bardzo określoną doktrynę religijną, ale tak niejako przy okazji, mimochodem, nie wprost, w
taki więc sposób, że jego odbiorcy często nie zdają sobie sprawy, że dociera do nich takie
przesłanie i że je przyjmują. Oni po prostu w pewnym momencie uświadamiają sobie, że
zaczęli wierzyć w coś, w co przedtem nie wierzyli, że to ukierunkowało ich zainteresowania i
zmieniło, w konsekwencji, życie. Przypominam, że pierwsze ulotki New Age miały
przyspieszać ten proces przez uświadomienie czegoś odbiorcom “Gwiezdnych wojen”.
Głosiły przecież: “Jeżeli podobały ci się Gwiezdne wojny przyjdź do nas.”
Zauważmy, że ten zabieg propagandowy został dokonany w kontekście dwóch mających
zwiększać jego skuteczność elementów.
Po pierwsze, atrakcyjność “Gwiezdnych wojen”. To nie jakiś nudny wykład teologiczny, ale
czysta rozrywka, pełna przygód, dowcipu, sytuacji wywołujących pozytywne emocje,
budzących uczucie zadowolenia, oszołamiających efektów specjalnych. Zauroczenie filmem
miało pociągać, i często pociągało, zauroczenie jego teologicznym przesłaniem.
Po drugie, teologia ta została sformułowana w pewnej, wyraźnej opozycji do propozycji
chrześcijańskich. Chrześcijaństwo proponuje obowiązek, cierpienie, wyrzeczenie, ascezę,
trud, który owocuje, ale po spełnieniu wielu wymagań. Tu proponuje się coś prostego i
łatwego, coś, co jest dosłownie na wyciągnięcie ręki, coś, co nie wymaga rezygnacji z
niczego, żadnego prawie trudu, a zarazem coś, co daje efekty natychmiast i to, jakie efekty –
pewne nadprzyrodzone zdolności i umiejętności, ostatecznie boskość.
Gdy ukazał się w “Naszym Dzienniku” pierwszy mój artykuł na temat “Gwiezdnych wojen”
redakcja zawiadomiła mnie, że przyszło wiele listów od oburzonych fanów tego “arcydzieła”.
Zdziwiłem się. Myślałem dotąd, że czytelnicy “Naszego Dziennika” rekrutują się z
ortodoksyjnych środowisk katolickich. Okazuje się, że się jednak nie myliłem. Listy były od
tych, którzy mój artykuł odkryli w internecie (jest tam obecny “Nasz Dziennik”) poszukując
materiałów dla siebie (a więc zbierając wszystko, co dotyczy ukochanej sagi).
Listy te przeważnie zawierały wiązanki najbardziej wulgarnych przekleństw, obraźliwe uwagi
pod moim adresem i adresem redakcji. Wyrażały też zdziwienie, że można nie kochać
“Gwiezdnych wojen”. Fakt, iż wystąpiłem przeciwko nim większość z autorów listów
próbowała sobie (i innym) tłumaczyć w ten sposób, że jestem jakimś niekompetentnym
prostakiem i oszołomem. Pojawiło się tam też jednak kilka bardziej racjonalnych uwag.
Przyjrzyjmy się kilku z nich.
Pan X (zastrzegł sobie anonimowość) stwierdza, że “szkaluję jego ulubiony film” i próbuje
udowodnić, że przesłanie “Gwiezdnych wojen” da się pogodzić z chrześcijaństwem, a
zauroczenie nimi nie prowadzi do przyjęcia jakiejś nowej opcji religijnej.( o tym, że ten film
“jest nieszkodliwy” pisze wielu autorów listów powołując się na swoje osobiste
doświadczenia – “Oglądałem film wielokrotnie. Jestem nim zafascynowany, ale nie zmienił
on moich poglądów religijnych.”; “Nie spotkałem nikogo, kto by zmienił swoje poglądy
religijne po obejrzeniu Gwiezdnych wojen”. Pan X pisze tak: “Otóż jasna strona mocy NIE jest
stawiana na równi z ciemną. Przykład? Proszę: mistrz Yoda w odpowiedzi na pytanie swojego
ucznia “czy ciemna strona mocy jest silniejsza od jasnej?” mówi, że NIE JEST JEDYNIE
ŁATWIEJSZA. A zatem czy można nazwać to stawianiem na równi? Oczywiście, że nie.”
Odpowiadam: Oczywiście, że tak. To, że nie jest silniejsza i że jest łatwiejsza nie oznacza, że
jest słabsza. Zwykła dwuwartościowa logika tego uczy. Pan X dodaje, że dobro zwycięża w
filmie zło więc jest silniejsze. Powtarzam. Te zwycięstwa nie wynikają z jakiejś jego
strukturalnej przewagi, ale wyszkolenia Yedi i łutu szczęścia. Zawarty w “Gwiezdnych
wojnach” opis teologiczny jest jednoznaczny (patrz wyżej). Pan X polemizuje też z moją tezą,
że bohaterowie filmu odkrywając w sobie moc podobni są do greckich bogów. Mówi, że, po
pierwsze, tylko, kilka osób w sadze dysponuje Mocą, a, po drugie: “moc nie jest siłą
wewnętrzną człowieka, jest siłą, która przenika wszechświat, siła trudną do sprecyzowania,
siłą, która tworzą wszystkie organizmy żywe. Jest to zasadnicza różnica.” Jaka różnica? Czym
od boga różni się człowiek, który może nim się posługiwać, kiedy chce? Czyż ten człowiek
nie jest kim większym niż bóg? Tak, przy okazji. Tadeusz Cegielski, obecnie Wielki
Namiestnik polskiej masonerii rytu szkockiego tak charakteryzuje maga-kabalistę (kabała to
fundament doktryny masońskiej) – “ten, który dąży do zapanowania nad bytem”; “ten, kto
zdobywa kreacyjna moc Najwyższego”.
Pan X pisze: “zdrowy psychicznie człowiek nie jest na tyle naiwny (żeby nie powiedzieć
głupi), aby pod wpływem jakiegokolwiek filmu stracić poczucie rzeczywistości i mylić
rzeczywistość z fikcją wziętą z ekranu.” Proszę Pana. Tysiące ludzi pisze każdego tygodnia do
aktora grającego główną rolę w serialu “Ostry dyżur” z prośbą o poradę medyczną. Oni
wyraźnie mylą fikcję z rzeczywistością. Proszę Pana. skąd w takim razie biorą się sekty
głoszące najbardziej zwariowane doktryny? Czy ci ludzie nie mylą fikcji (niekoniecznie
filmowej) z rzeczywistością? Cała istota satanizmu polega na myleniu fikcji z
rzeczywistością.
Pan X oburza się, gdy piszę o koszulkach, na których widnieje postać Dartha Maula z rogami
– wcielenie zła i mówię o praktycznym upowszechnianiu przez nie satanizmu. Stwierdza:
“owszem Darth Maul jest postacią sztandarową nowych „SW: E1″, ale proszę zauważyć, że
pod koniec filmu zostaje zniszczony! Pokonany przez dobro, przez prawych ludzi. Czy to
umknęło pańskiej uwadze?” Co z tego, że został zabity? Czy jednak, w istocie został
pokonany? Iluż świętych zostało zamordowanych, zginęło męczeńską śmiercią? Czy to
oznacza, że zostali pokonani? Ile osób ich dziś czci? Czyż nie warto się zastanowić nad tym,
dlaczego produkuje się i, co za tym idzie, sprzedaje tysiące czy nawet miliony koszulek z
podobizną Złego. Dlaczego ludzie, przede wszystkim młodzi, je zakładają? Gdyby potępiali
zło nie nosiliby dosłownie na sercu jego podobizny. Co spowodowało ich zauroczenie złem?
Czy nie “Gwiezdne wojny”?
Pan X pisze wreszcie o tym, że w filmie prezentuje się “PRAWDZIWE DOBRO”: “Gwiezdne
wojny to saga bajkowa, fantastyczna, głosząca czy się to komuś podoba czy nie, idee dobra.
Ukazanie postaci wspaniałych władców (królowa Amidala), dzielnych, broniących do końca
swoich PRAWYCH ideałów rycerzy (…), a także o sile przyjaźni (…), miłości i chęci
walczenia za nią. A co najważniejsze(…), zło przegrywa.”
Na charakter “dobra” przedstawianego w “Gwiezdnych wojnach” zwróciłem tu już uwagę.
Można jeszcze dodać, że każda sekta zaczyna od prezentacji jakiegoś dobra (np. podejmuje
działalność charytatywną), by później łatwiej usidlić ludzi. Dziś, co pokazuje przykład Pana
X, wielu ludzi nie do końca już zdaje sobie też sprawę z tego, co tak naprawdę dobrem w
istocie jest, a co nie. Nie sama miłość jest dobrem. O tym czy jest ona związana z dobrem (czy
jest naprawdę miłością) świadczą jej owoce. Można pomagać ludziom, bo się coś od nich chce
albo po to, by później się tym przechwalać lub by, po prostu dobrze się czuć. To nie jest
dobro.
Autorzy pozostałych listów nie wnoszą innych argumentów. Warto jedynie zwrócić uwagę na
sposób ich myślenia. Tak więc np. Pan A.Z. pisze: “Proszę pamiętać też, że taki
przedstawiciel Buddyzmu może myśleć o pańskim Bogu to samo, co pan o jego, a każdy z
was będzie zaklinał, że jego Bóg jest prawdziwy. Każdy ma swojego Boga, bo każdy z nas
jest inny.” To zdanie mnie nie dziwi w kontekście następującej wypowiedzi Pana A. Z.: “Ja
sam Gwiezdne wojny oglądałem już wiele razy, tak często, że nie jestem w stanie powiedzieć
dokładnej liczby seansów.” To zdanie to klasyczny przykład twierdzenia wchodzącego w
skład doktryny satanistycznej. Cóż bowiem takiego twierdzi w nim Pan A.Z.? Twierdzi, że to
człowiek określa Boga, a nie Bóg człowieka, a więc, że to człowiek jest tym właściwym,
prawdziwym Bogiem. Ktoś powie – Pan A. Z. jest po prostu ateistą. Czyż jednak ateizm nie
jest często drogą na skróty do satanizmu? Wystarczy, że ateista poogląda sobie “Gwiezdne
wojny”.
Pan D.W. pisze zaś: ”Sam jestem wielkim zwolennikiem gwiezdnej sagi pt. Star Wars. (…)
Jeśli przyjąć punkt widzenia pana Krajskiego, to należałoby przywrócić system totalitarny
(przykład np. Iranu), gdzie cenzura jest wszechobecna. A może panu Krajskiemu marzy się
powrót do czasów, kiedy Kościół miał olbrzymi wpływ na to, co działo się wokół. (…) A o ile
się nie mylę to podstawą wiary chrześcijańskiej jest głoszenie Prawdy.”
Czy ja proponowałem zdjęcie filmu? Ja tylko przed nim ostrzegałem. I to właśnie w imię
prawdy, w obronie ludzkiej wolności, którą film ten próbuje zabrać poprzez indoktrynację.
Pani A. H., studentka dziennikarstwa, stwierdza zaś, że “Gwiezdne wojny” to dobry sposób na
zarobienie pieniędzy, a to przecież jest celem wszystkich, także “Naszego Dziennika”, a kto
ma pieniądze ten jest szczęśliwy, więc czego się tu czepiać.”
Ciekawa jest wypowiedź osoby podpisującej się jako Dr Deadman: Musimy pamiętać o tym,
że to nie Lukas zrobił film na użytek NEW AGE, tylko organizacje działające w “duchu
nowej ery” wykorzystały, nie mając do tego prawa, świat Gwiezdnych Wojen na swój własny
użytek i do sobie znanych celów.” Tu ręce opadają. Jest to bowiem próba ignorowania
oczywistych faktów.
Jeżeli tak mają myśleć następne pokolenia dziennikarzy to ja dziękuję.
Zdumiewający jest ładunek emocjonalny włożony przez autorów listów w ich treść. Oni się po
prostu, jak mówi to młodzież, pienią. Tak jakbym ugodził ich w najczulsze miejsce lub bluźnił
przeciwko ich Bogu.
Przykłady: “W tym, co pan Krajski napisał można powiedzieć, że jest tylko ziarnko prawdy.
Reszta to stek bzdur.” (D.W.); “Czy nie zastanawiał się pan nad wizytą u jakiegoś specjalisty,
proponuję psychiatrę.”; “Jak można pisać takie brednie?” (M. K.); “Ten tekst o Star Wars z 21
września to jakiś oszołom nawiedzony, idiota pisał chyba.” (Matrix), itp.
Zobaczmy te listy, ta zawarta w nich agresja, brak w nich argumentów racjonalnych, zachwyt
nad filmem, przywiązanie do niego jak do jakieś świętości to dobre świadectwo prawdzie,
prawdzie o tym, że film “Gwiezdne wojny” jest filmem niebezpiecznym, wywołującym
zmiany w myśleniu i nastawieniu do świata. Jest, i chyba nikt już temu nie zaprzeczy po
zapoznaniu się z wyżej przedstawionymi dowodami, filmem propagującym jedną z bliskich
satanizmowi wersji dojrzałego pogaństwa.
Potwierdza to, dodatkowo, list czytelnika wydrukowany w “Naszym Dzienniku” w dniu
2.11.99 r. będący reakcją na moje artykuły o “Gwiezdnych wojnach” Czytelnik ten pisze,
między innymi: “Uważam, że w większości spraw się Pan nie myli. Osobiście jestem fanem
“GW” i wszelkie porównania będę opierał o swoją osobę Film zainteresował mnie około 6 lat
temu. Od tamtego czasu moje życie znacznie się zmieniło. Ściany mam obklejone plakatami,
kubki w kształcie bohaterów etc. Zmieniło się także moje patrzenie na świat. Zacząłem
zachowywać się jak bohaterowie Sagi. Zacząłem uważać siebie za kogoś lepszego (nie chodzi
mio to, że traktowałem siebie jak Jedi, ale patrzyłem na wszystkich z lekką pogardą). Pana
Boga zacząłem wyobrażać sobie w postaci starca w czarnym kapturze. Każdą wolną chwilę
wykorzystywałem na obmyślanie dalszych przygód bohaterów. Nawet z jednym z nich się
utożsamiłem. Obecnie, gdy oglądam “GW” i widzę swojego bohatera, odnoszę wrażenie, że to
ja sam. Najgorsze jest to, że zacząłem patrzeć w gwiazdy. Ogarnął mnie żal, że nie mogę się
wyrwać do tamtego świata. Piszę to całkowicie poważnie. Jestem wrażliwcem,
cienkoskórnym, i na pewno wielu fanów takich jak ja nie ma (na szczęście). Ostatnio
oglądałem w kinie “Mroczne widmo” (byłem na tym 4 razy). Muszę Panu przyznać rację, że
zafascynował mnie Darth Maul (bardziej postać Qui Gon Jinna, ale zaraz po nim Sith). Wyda-
wało mi się to normalne, ale jak patrzę na to z “zewnątrz”, to dochodzę do wniosku, że coś nie
tak się ze mną stało. Byłem człowiekiem religijnym, kochającym Boga. Dzisiaj dalej
chodzę do kościoła, lecz jest to tylko obecność ciałem. Duchem jestem w świecie “GW”. Pana
artykuł “otworzył mi oczy”. Niestety, mając już świadomość, czym jest ten film, nie potrafię o
nim zapomnieć, l choć chciałbym z powrotem kochać Boga, a nie siebie, nie jestem w stanie
tego dokonać. Przynajmniej na razie. Tak więc Pana artykuł mówi prawdę. Ja jestem na to
żywym przykładem.”
Cóż można radzić. Jeżeli ktoś oglądał już “Gwiezdne wojny – mroczne widmo” lub chce
koniecznie obejrzeć film o gwiezdnych wojnach proponuję udać się do najbliższej
wypożyczalni video i wypożyczyć za 2 złote film Mela Brooksa pt. “Kosmiczne jaja”. Jest to
kpina z “Gwiezdnych wojen”, kpina trochę złośliwa, zabawna, ujawniająca przy okazji cały
prymitywizm i śmieszność przesłania “wielkiej” sagi. Będzie to, z pewnością, dobra odtrutka,
a zarazem lekarstwo dla tych, którzy pogańskie bajki traktują poważnie.

Zakończenie

Tak. Pogaństwo ma wiele twarzy. Masoneria to pogaństwo. “Społeczeństwo otwarte”
to pogaństwo. Teozofia i aotropozofia, jak również każde odwoływanie się do tych “nauk” czy
poważne ich traktowanie to pogaństwo. Globalizm to pogaństwo. Feminizm to pogaństwo.
“Niech Moc będzie z tobą” – to pogaństwo.
I cóż z tego? To tylko “świat”, ten świat. “Nie miłujcie świata – mówi Św. Jan – ani tego, co
jest na świecie!” Dlaczego? “Wszystko bowiem, co jest na świecie (…) nie pochodzi od Ojca,
lecz od świata. Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten
trwa na wieki.”

ligaswiata, dydymus, badzinny